Η ετικέτα του κρασιού «Αγκαίος» (“Ancaeus”) περιλαμβάνει λιτή αναπαράσταση της κεφαλής του μυθικού βασιλιά που φορά στεφάνι με αμπελόφυλλα. Στην οπίσθια, αναγράφεται το αφήγημα του κρασιού σε τρεις γλώσσες. Η φιάλη του είναι κομψή και τύπου Βουργουνδίας, ώστε να τονιστεί το αρωματικό και γευστικό του στυλ: «ελαφρύ κόκκινο κρασί».
Ο Αγκαίος προέρχεται από σταφύλια της ποικιλίας Αυγουστιάτης, φυτεμένα σε ημιορεινές πλαγιές της Σάμου. Τα σταφύλια ζυμώνουν σε ελεγχόμενες, χαμηλές θερμοκρασίες, σε ανοξείδωτες δεξαμενές και στη συνέχεια, το κρασί εμφιαλώνεται σχετικά γρήγορα ώστε να διαφυλαχθούν τα φρέσκα, πρωτογενή του αρώματα (μικρά κόκκινα φρούτα και λουλούδια). Οι τανίνες είναι φίνες και λεπτές, δηλαδή καθόλου στυφές, η δε οξύτητα «τόσο… όσο…», ενώ και ο αλκοολικός τίτλος έχει διατηρηθεί σχετικά χαμηλά, στους 12,5% vol. Το χρώμα του είναι ένα υπέροχο, ανοιχτόχρωμο ρουμπινί. Τη φρεσκάδα του διαδέχονται σταδιακά πιπεράτες νότες, με τις διακριτικές τανίνες και τα πικάντικα στοιχεία στην επίγευση, να συνθέτουν έναν σαρκώδη χαρακτήρα που ενισχύει την ανταρσία των αισθήσεων. Είναι ένα εύκολο, ευχάριστο και απολαυστικά δροσερό κρασί που προσκαλεί σε ένα ταξίδι γεύσεων, αντάξιο της μακράς αμπελουργικής παράδοσης της Σάμου.
Ο Αγκαίος ωστόσο είναι ένα κρασί που μπορεί να καταναλωθεί ακόμα και σκέτο,ως απεριτίφ, συνοδεία ξηρών καρπών, ή και μετά το φαγητό. Σε κάθε περίπτωση καλό είναι να σερβίρεται δροσερό, αλλά όχι παγωμένο, με ιδανική θερμοκρασία τους 14°C.
Ταιριάζει με όλα τα μαγειρευτά πιάτα, τα κρεατικά, τα ζυμαρικά, τις πίτσες και γενικότερα τη «μεσογειακή κουζίνα». Ως τέλειος σύντροφος για μια πληθώρα ελληνικών εδεσμάτων, αναδεικνύει τις γεύσεις και προσθέτει τη «βασιλική» του μεγαλοπρέπεια ακόμη και στο πιο απλό γεύμα ή δείπνο!
(Ποιός ήταν ο βασιλιάς «Αγκαίος»;
Ο «Αγκαίος», όπως αναφέρεται στον Παυσανία, ήταν είναι ο βασιλιάς της Σάμου και πρώτος αμπελουργός του νησιού. Κατά τον Αριστοτέλη ασχολήθηκε εκτεταμένα με την αμπελοκαλλιέργεια. Κάποια στιγμή ένας γηραιός δούλος τον καταράστηκε «να μην προλάβει να πιεί κρασί από το αμπέλι που φύτεψε.» Όταν έφτασε ο τρύγος, ο Αγκαίος έστυψε ένα σταφύλι μέσα σε μια κούπα και τον φώναξε για να τον περιπαίξει: «Ακόμα ζω, ο καρπός ωρίμασε και τώρα θα πιώ…» Κι ο δούλος,του απάντησε με μια φράση που έμεινε παροιμιώδης: «…είναι μεγάλη η απόσταση ανάμεσα στα χείλη της κούπας και τα χείλια του βασιλιά…» Τη στιγμή εκείνη, άλλος δούλος ήρθε τρέχοντας να του πει ότι μέσα στο αμπέλι του είχε μπει ένας φοβερός κάπρος (αγριογούρουνο) και έκανε μεγάλες καταστροφές.
Εκείνος πέταξε την κούπα κι έτρεξε να κυνηγήσει το αγριογούρουνο, το οποίο τον σκότωσε, επαληθεύοντας τη σκληρή προφητεία.
Συγκλονιστική λεπτομέρεια: Ακόμη και σήμερα τα αγριογούρουνα είναι ένας από τους μεγαλύτερους καταστροφείς του αμπελώνα).
