Με τιμές που ξεκινούν από τα 0,43 ευρώ το κιλό στις ενδοκοινοτικές αποκτήσεις και συμβόλαια χύμα οίνου στη Γαλλία που διαμορφώνονται ακόμη και κοντά στα 0,53 ευρώ το λίτρο, η ευρωπαϊκή αγορά δημιουργεί ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό περιβάλλον για τον ελληνικό αμπελώνα. Την ώρα που οι εισαγωγές κρασιού στην Ελλάδα αυξάνονται, οι τιμές παραγωγού σε αρκετές αμπελουργικές ζώνες υποχωρούν, αναδεικνύοντας τις οικονομικές πιέσεις που δέχεται η εγχώρια αμπελουργία.
Ειδικότερα, η τιμή του ευρωπαϊκού χύμα κρασιού αποκτά ολοένα μεγαλύτερη σημασία για την ελληνική αμπελουργία, καθώς η δυνατότητα προμήθειας έτοιμου οίνου σε ιδιαίτερα χαμηλό κόστος επηρεάζει τις ισορροπίες μεταξύ εγχώριας παραγωγής και εισαγωγών. Πίσω από τις διακυμάνσεις των τιμών δεν βρίσκεται μόνο η πορεία της κατανάλωσης, αλλά και ένας εντεινόμενος ανταγωνισμός μεταξύ χωρών με διαφορετική παραγωγική δυναμικότητα και κόστος.
Τα διαθέσιμα στοιχεία αποτυπώνουν μια αγορά στην οποία το κρασί μπορεί να διακινείται σε τιμές χαμηλότερες από εκείνες που απαιτούνται, σε αρκετές περιπτώσεις, για την αγορά και μεταποίηση ελληνικών οινοστάφυλων. Το γεγονός αυτό δεν συνεπάγεται ότι οι δύο τιμές είναι άμεσα συγκρίσιμες, καθώς αφορούν διαφορετικά προϊόντα και στάδια παραγωγής. Αναδεικνύει, ωστόσο, την πίεση που ασκεί η διεθνής αγορά στις αποφάσεις προμήθειας των οινοποιητικών επιχειρήσεων.
Στη Γαλλία το χύμα ερυθρό κρασί πωλείται ακόμη και στα 0,53 ευρώ το λίτρο
Η εικόνα της γαλλικής αγοράς προσφέρει μια συγκεκριμένη βάση αξιολόγησης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της DRAAF Occitanie, που δημοσιεύθηκαν στις 27 Οκτωβρίου 2026 και βασίζονται σε καταγεγραμμένες συμβάσεις αγοράς χύμα οίνου, η μέση τιμή των ερυθρών κρασιών χωρίς γεωγραφική ένδειξη διαμορφώθηκε στα 65,62 ευρώ ανά εκατόλιτρο, δηλαδή περίπου 0,66 ευρώ ανά λίτρο.
Ακόμη χαμηλότερα, στα 53,34 ευρώ ανά εκατόλιτρο ή 0,53 ευρώ ανά λίτρο, κινήθηκε η κατηγορία των ερυθρών χωρίς γεωγραφική ένδειξη και χωρίς αναγραφή ποικιλίας. Για τα ερυθρά με Προστατευόμενη Γεωγραφική Ένδειξη, η μέση τιμή ανήλθε στα 99,97 ευρώ ανά εκατόλιτρο, περίπου 1 ευρώ ανά λίτρο.
Στα ροζέ κρασιά χωρίς γεωγραφική ένδειξη καταγράφηκε μέση τιμή 73,49 ευρώ ανά εκατόλιτρο, ενώ τα αντίστοιχα κρασιά ΠΓΕ διαμορφώθηκαν στα 89,06 ευρώ. Στους λευκούς οίνους, οι τιμές έφτασαν τα 98,51 ευρώ ανά εκατόλιτρο για τους οίνους χωρίς γεωγραφική ένδειξη και τα 120,02 ευρώ για την κατηγορία ΠΓΕ.
Οι παραπάνω τιμές δεν αποτελούν απλές διαφημιζόμενες προσφορές. Αντιπροσωπεύουν μέσους όρους πραγματικών συμβάσεων που έχουν καταγραφεί στη γαλλική αγορά κατά τη 12η εβδομάδα της εμπορικής περιόδου 2026/2027. Παράλληλα, δεν συνιστούν τελικές τιμές παράδοσης στην Ελλάδα, καθώς δεν περιλαμβάνουν απαραίτητα το μεταφορικό κόστος και τις υπόλοιπες επιβαρύνσεις μιας ενδοκοινοτικής συναλλαγής.
Ισπανία και Βουλγαρία ενισχύουν την παρουσία τους στην ελληνική αγορά
Η ανταγωνιστική πίεση δεν περιορίζεται στη Γαλλία. Η Ισπανία και η Βουλγαρία παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς οι τιμές των οίνων που αποστέλλουν στην Ελλάδα βρίσκονται σε σημαντικά χαμηλότερα επίπεδα από τον γενικό μέσο όρο των εισαγωγών.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για το 2025, όπως έχουν επεξεργαστεί από την ΚΕΟΣΟΕ, η μέση δηλωμένη αξία των ισπανικών οίνων που αποκτήθηκαν από την Ελλάδα περιορίστηκε στα 0,70 ευρώ ανά κιλό, έναντι 1,09 ευρώ το 2024. Πρόκειται για πτώση 35,95%, η οποία συνοδεύτηκε από σημαντική αύξηση των εισαγόμενων ποσοτήτων.
Συγκεκριμένα, οι αποστολές από την Ισπανία έφτασαν τα 12,18 εκατ. κιλά το 2025, έναντι 7,13 εκατ. κιλών την προηγούμενη χρονιά, σημειώνοντας αύξηση 70,86%.
Ακόμη χαμηλότερη ήταν η μέση αξία των οίνων από τη Βουλγαρία, στα 0,43 ευρώ ανά κιλό, ενώ οι αντίστοιχες εισαγωγές από την Ιταλία διαμορφώθηκαν στα 2,74 ευρώ ανά κιλό. Η τελευταία τιμή αντανακλά το σύνολο των κατηγοριών ιταλικού κρασιού που εισήχθησαν και όχι αποκλειστικά το χύμα προϊόν.
Αυτός ο διαχωρισμός είναι ουσιώδης. Οι μέσες αξίες που προκύπτουν από τα στοιχεία του εξωτερικού εμπορίου αφορούν διαφορετικές κατηγορίες οίνων, ανάλογα με τις εισαγωγές κάθε χώρας. Συνεπώς, δεν μπορούν να θεωρηθούν ενιαίος τιμοκατάλογος χύμα κρασιού.
Στα 0,46 ευρώ το λίτρο οι αναφερόμενες τιμές λευκού εισαγόμενου οίνου
Ακόμη πιο συγκεκριμένη εικόνα για την αγορά του 2026 προκύπτει από την ανακοίνωση της ΚΕΟΣΟΕ στις 23 Σεπτεμβρίου.
Η οργάνωση κατέγραψε ενδοκοινοτικές αποκτήσεις λευκών οίνων με τιμές 46 ευρώ ανά εκατόλιτρο, δηλαδή 0,46 ευρώ ανά λίτρο, και ερυθρών οίνων στα 58 ευρώ ανά εκατόλιτρο ή 0,58 ευρώ ανά λίτρο. Επισήμανε, μάλιστα, ότι οι εισαγόμενες ποσότητες είχαν φτάσει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα τον Ιούλιο του 2026.
Οι συγκεκριμένες τιμές αποτελούν αναφορά του κλαδικού φορέα και όχι ανεξάρτητα ελεγμένα τιμολόγια με δημοσιοποιημένα στοιχεία αγοραστή, προμηθευτή και όρων παράδοσης. Παρ’ όλα αυτά, ενισχύουν την εικόνα μιας αγοράς στην οποία το έτοιμο κρασί χαμηλής τιμής αποτελεί ανταγωνιστική επιλογή για επιχειρήσεις που αναζητούν πρώτη ύλη προς εμπορική διάθεση.
Οι ελληνικές τιμές σταφυλιού βρίσκονται υπό πίεση
Στον αντίποδα, ο τρύγος του 2026 χαρακτηρίστηκε από σημαντικές υποχωρήσεις των τιμών παραγωγού σε ορισμένες ελληνικές αμπελουργικές περιοχές.
Στη Βοιωτία, τα συμβόλαια για το Σαββατιανό τοποθετούσαν την τιμή στα 0,30 ευρώ ανά κιλό, έναντι 0,45–0,48 ευρώ το 2025. Στην Αχαΐα, το Μοσχάτο Ρίου διαμορφώθηκε στα 0,40–0,45 ευρώ το κιλό, από 0,70–0,75 ευρώ την προηγούμενη χρονιά.
Για τον Ροδίτη της Αχαΐας είχαν διατυπωθεί εκτιμήσεις ακόμη και για 0,25 ευρώ ανά κιλό, χωρίς αυτό να αποτελεί επιβεβαιωμένη ενιαία τιμή συναλλαγής. Αντίθετα, στη Ρόδο οι καταγεγραμμένες τιμές παρέμεναν σταθερές, περίπου στα 0,60 ευρώ ανά κιλό.
Η σύγκριση με το εισαγόμενο κρασί απαιτεί προσοχή, καθώς το σταφύλι πρέπει πρώτα να οινοποιηθεί. Η απόδοση σε λίτρα, το κόστος μεταποίησης, οι απώλειες, η αποθήκευση και η μεταφορά διαφοροποιούν αισθητά το τελικό κόστος παραγωγής.
Ωστόσο, όταν το εισαγόμενο έτοιμο κρασί διατίθεται σε τιμές της τάξης των 0,46–0,58 ευρώ ανά λίτρο, γίνεται κατανοητό γιατί ένα τμήμα της εγχώριας παραγωγής αντιμετωπίζει ολοένα μεγαλύτερη δυσκολία να ανταγωνιστεί αποκλειστικά με κριτήριο την τιμή.
Οι εισαγωγές ξεπέρασαν τις εξαγωγές σε ποσότητα
Η εξέλιξη αυτή αποτυπώνεται και στο εμπορικό ισοζύγιο της χώρας.
Το 2025 οι συνολικές εισαγωγές οίνου στην Ελλάδα ανήλθαν σε περίπου 30,29 εκατ. κιλά, έναντι 25,51 εκατ. κιλών το 2024. Η αξία τους έφτασε τα 80,57 εκατ. ευρώ, από 71,90 εκατ. ευρώ την προηγούμενη χρονιά.
Μάλιστα, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, μάλιστα, οι εισαγόμενες ποσότητες ξεπέρασαν τις εξαγόμενες, οι οποίες διαμορφώθηκαν στα 28,20 εκατ. κιλά.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η Ισπανία, η Ιταλία και η Βουλγαρία συγκέντρωσαν συνολικά περίπου 24 εκατ. κιλά από τις σχεδόν 30 εκατ. εισαγωγών που προήλθαν από κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η αύξηση των εισαγωγών δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι το ξένο κρασί αντικαθιστά αντίστοιχες ποσότητες ελληνικών οινοστάφυλων. Επιβεβαιώνει, όμως, ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις στρέφονται σε σημαντικό βαθμό και προς την ευρωπαϊκή αγορά για την κάλυψη των αναγκών τους.
Το πραγματικό διακύβευμα για τον ελληνικό αμπελώνα
Η παρουσία φθηνού ευρωπαϊκού κρασιού δεν αποτελεί από μόνη της στρέβλωση της αγοράς. Αντανακλά τις διαφορές παραγωγικής κλίμακας, κόστους και εμπορικής οργάνωσης μεταξύ των κρατών-μελών.
Το κρίσιμο ζήτημα για την Ελλάδα είναι κατά πόσο οι εγχώριοι αμπελουργοί μπορούν να διατηρήσουν οικονομικά βιώσιμες εκμεταλλεύσεις μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η τιμή της πρώτης ύλης συμπιέζεται, ενώ το κόστος καλλιέργειας παραμένει υψηλό.
Την ίδια στιγμή, η αυξημένη κυκλοφορία εισαγόμενων οίνων καθιστά αναγκαία την αποτελεσματική ιχνηλασιμότητα, την ορθή επισήμανση της προέλευσης και τον έλεγχο της εμπορικής διακίνησης. Η δυνατότητα ελεύθερης διακίνησης κρασιού στην ευρωπαϊκή αγορά οφείλει να συνυπάρχει με τη διαφάνεια απέναντι στον καταναλωτή και τον παραγωγό.
Η πρόκληση, επομένως, δεν είναι να αποκλειστεί ο εισαγόμενος οίνος, αλλά να διαμορφωθούν συνθήκες στις οποίες το ελληνικό σταφύλι θα μπορεί να ανταγωνίζεται χωρίς να οδηγείται διαρκώς σε χαμηλότερες τιμές.
Συνοψίζοντας, πίσω από κάθε εκατόλιτρο κρασιού που διακινείται φθηνότερα στην ευρωπαϊκή αγορά, υπάρχει μια οικονομική πραγματικότητα που φτάνει μέχρι τον τελευταίο αμπελουργό. Και για τον ελληνικό αμπελώνα, το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο πόσο αξίζει το κρασί που παράγεται, αλλά πόσο μπορεί να αντέξει εκείνος που το παράγει.
