Η σοδειά του 1811 έχει περάσει στην ιστορία ως το «Έτος του Κομήτη», καθώς η εμφάνιση ενός ορατού ουράνιου σώματος εκείνη την εποχή συνδέθηκε στη συλλογική φαντασία με την εξαιρετική ποιότητα αρκετών κρασιών της χρονιάς. Στο Sauternes, οι ευνοϊκές συνθήκες ωρίμανσης και η φυσική συμπύκνωση των σταφυλιών δημιούργησαν κρασιά με ασυνήθιστη αντοχή στον χρόνο, ικανά να ξεπεράσουν τα όρια μιας απλής γευστικής εμπειρίας και να μετατραπούν σε κομμάτια ιστορίας.
Πιο συγκεκριμένα, το Château d’Yquem παραμένει μία από τις πιο εμβληματικές ονομασίες του Μπορντό. Το 1855 απέκτησε τον μοναδικό τίτλο Premier Cru Supérieur, μια διάκριση που επιβεβαίωσε τη θέση του στην κορυφή των μεγάλων γλυκών λευκών κρασιών του Sauternes. Η φήμη του στηρίζεται όχι μόνο στη σπανιότητα, αλλά και στη σταθερή ικανότητα των κρασιών του να παλαιώνουν για δεκαετίες, ακόμη και για αιώνες, όταν έχουν διατηρηθεί σωστά.
Σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, από τη συγκεκριμένη χρονιά εκτιμάται ότι έχουν απομείνει περίπου δώδεκα αυθεντικά μπουκάλια. Η τελευταία καταγεγραμμένη γευσιγνωσία του Château d’Yquem 1811 χρονολογείται από το 1998, όταν ο Michael Broadbent περιέγραψε ένα κρασί με αρωματικό βάθος, νότες φρούτου και κρέμας, αλλά και μια εντυπωσιακά ξηρή επίγευση για την ηλικία του.
Παράλληλα, το μπουκάλι που βγαίνει τώρα σε δημοπρασία προέρχεται από τη συλλογή του Christian Vanneque, πρώην sommelier της ιστορικής La Tour d’Argent. Ο Vanneque το είχε αγοράσει το 2011 από την Antique Wine Company έναντι 117.000 δολαρίων, ποσό που το κατέστησε τότε το ακριβότερο μπουκάλι λευκού κρασιού στον κόσμο, σύμφωνα με τα Guinness World Records.
Πριν οδηγηθεί στη δημοπρασία, το μπουκάλι είχε εξεταστεί στο ίδιο το Château d’Yquem και είχε πιστοποιηθεί ως αυθεντικό. Φέρει όλα τα σημάδια της ηλικίας του: χαμηλό επίπεδο κρασιού στον λαιμό, ετικέτα φθαρμένη από τον χρόνο, ανανεωμένη κάψουλα και χειροποίητο γυαλί, χαρακτηριστικό των φιαλών εκείνης της εποχής. Αυτές οι λεπτομέρειες, αντί να μειώνουν την αξία του, ενισχύουν την αίσθηση ότι πρόκειται για ένα ζωντανό τεκμήριο μιας άλλης εποχής.
Η δημοπρασία αναμένεται να προσελκύσει συλλέκτες, επενδυτές και λάτρεις μεγάλων ιστορικών κρασιών. Όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιες φιάλες, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος θα την αποκτήσει, αλλά και τι θα επιλέξει να κάνει μαζί της. Να τη φυλάξει ως ένα σπάνιο κομμάτι οινικής ιστορίας ή να την ανοίξει, αναζητώντας μέσα στο ποτήρι ό,τι απέμεινε από ένα κρασί που γεννήθηκε πριν από περισσότερα από διακόσια χρόνια.
Εν κατακλείδι, σε κάθε περίπτωση, το Château d’Yquem 1811 δεν επιστρέφει απλώς στην αγορά. Επιστρέφει ως υπενθύμιση ότι ορισμένα κρασιά παύουν κάποια στιγμή να ανήκουν μόνο στον κόσμο της γεύσης. Γίνονται μύθος, μνήμη και αντικείμενο πόθου για όσους βλέπουν στο κρασί κάτι πολύ περισσότερο από μια φιάλη.
