Η έρευνα, που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Ζηλανδία από μια ομάδα ερευνητών, διερεύνησε το μικροβίωμα των αμπελιών με τον «φαινότυπο διαφυγής από ασθένειες» και περιλάμβανε επίσκεψη σε εννέα αμπελώνες στον κόλπο Hawke’s και στο Canterbury.
Αναλυτικότερα, η νόσος του κορμού αμπέλου (GTD) αναφέρεται σε μια σειρά από μυκητιασικές ασθένειες του ξύλου που μπορούν να μολύνουν τον κορμό ενός αμπελιού, συμπεριλαμβανομένης της ασθένειας black foot, petri, esca, eutypa dieback και Botryosphaeria dieback, επίσης γνωστή ως μαύρο νεκρό χέρι.
Προκαλείται από μικροσκοπικά σπόρια που μεταφέρονται από τον άνεμο και τη βροχή και τελικά μολύνουν τα αμπέλια μέσω των πληγών του κλαδέματος, συχνά κατά τη διάρκεια της περιόδου αδράνειας. Η Esca, ένα από τα πιο κοινά GTD, προκαλείται από τους μύκητες Phaeomoniella chlamydospora και Togninia minima.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα αμπέλια που διέφυγαν από ασθένειες του κορμού διαφοροποιήθηκαν από τα άρρωστα αμπέλια χρησιμοποιώντας εξωτερικά συμπτώματα όπως «χλώρωση των φύλλων, βλασφημία, κακή ανάπτυξη θόλου και καρκινώματα του κορμού, καθώς και την περιεκτικότητα σε χλωροφύλλη των φύλλων αμπέλου».
Σύμφωνα με τους ερευνητές: «Τα ευρήματα έδειξαν ότι τα κλήματα διαφυγής GDT είχαν σημαντικά διαφορετικό μικροβίωμα σε σύγκριση με τα άρρωστα αμπέλια. Τα αμπέλια διαφυγής GTD φιλοξενούσαν σταθερά υψηλότερη σχετική αφθονία των βακτηριακών ταξινομήσεων Pseudomonas και Hymenobacter».
Τέλος, η έρευνα υπογράμμισε ότι «μεταξύ των μυκήτων, το Aureobasidium και το Rhodotorula συσχετίστηκαν διαφορετικά με τα αμπέλια διαφυγής GTD, ενώ το παθογόνο GTD, Eutypa, συσχετίστηκε με τα άρρωστα αμπέλια», σημειώνοντας ότι «αυτή είναι η πρώτη αναφορά για τη σχέση μεταξύ του φαινοτύπου διαφυγής GTD και το μικροβίωμα του αμπελιού».
