Η σχέση του Παρισιού με το αμπέλι έχει ρίζες που χάνονται βαθιά στο παρελθόν. Από τη ρωμαϊκή εποχή, όταν η Λουτέτια αποτέλεσε σημείο εξάπλωσης της αμπελουργίας, μέχρι τον Μεσαίωνα, το κρασί υπήρξε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας και της τοπικής οικονομίας. Ωστόσο, με την εξέλιξη της πόλης, οι περισσότεροι αμπελώνες εξαφανίστηκαν, αφήνοντας πίσω τους μόνο ιστορικές αναφορές.
Η αναγέννηση της Μονμάρτρης ήρθε το 1933, όταν ο αμπελώνας αναφυτεύτηκε με σαφή συμβολικό χαρακτήρα. Δεν επρόκειτο μόνο για μια αγροτική πράξη, αλλά για μια πολιτιστική δήλωση: τη διατήρηση της μνήμης και τη δημιουργία ενός πράσινου καταφυγίου μέσα σε μια πυκνοκατοικημένη μητρόπολη. Επιλέχθηκαν 27 ποικιλίες σταφυλιών, με κυρίαρχες τις Pinot Noir, Gamay και Chardonnay, που μπορούσαν να ανταποκριθούν στο δροσερό και συχνά περιορισμένο σε ηλιοφάνεια μικροκλίμα της περιοχής.
Ανάμεσα στις σειρές των αμπελιών, τα τριαντάφυλλα διατηρούν μια παλιά αμπελουργική πρακτική, λειτουργώντας ως φυσικοί «φρουροί» που προειδοποιούν για ασθένειες πριν αυτές πλήξουν τα κλήματα. Μια λεπτομέρεια που αποκαλύπτει πως, ακόμη και μέσα σε μια μεγαλούπολη, η παράδοση δεν εγκαταλείπεται.
Κάθε Οκτώβριο, ο τρύγος μετατρέπεται σε γιορτή. Το Φεστιβάλ Τρύγου της Μονμάρτρης γεμίζει τα στενά της περιοχής με ζωή, μουσική και κόσμο, δημιουργώντας μια μοναδική συνάντηση πολιτισμού και οινικής παράδοσης. Είναι μια υπενθύμιση ότι το κρασί, πέρα από προϊόν, αποτελεί εμπειρία και συλλογική μνήμη.
Η παραγωγή του Clos Montmartre παραμένει περιορισμένη και σε μεγάλο βαθμό συμβολική. Τα σταφύλια οινοποιούνται εκτός του λόφου και το τελικό κρασί διατίθεται μέσω φιλανθρωπικών δημοπρασιών, ενισχύοντας κοινωνικές δράσεις της περιοχής. Οι τιμές του μπορεί να κινούνται σε υψηλά επίπεδα για την ποσότητά του, όμως η αξία του δεν μετριέται με όρους αγοράς.
Από καθαρά οινολογική σκοπιά, το κρασί της Μονμάρτρης δεν φιλοδοξεί να ανταγωνιστεί τα μεγάλα terroirs της Γαλλίας. Το κλίμα του Παρισιού οδηγεί σε κρασιά με πιο έντονη οξύτητα και λιγότερη συμπύκνωση, γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια δίνεται έμφαση κυρίως στα ροζέ στυλ, που εκφράζουν καλύτερα τον χαρακτήρα των σταφυλιών.
Κι όμως, η ουσία του Clos Montmartre δεν βρίσκεται στο ποτήρι, αλλά σε όσα αυτό κουβαλά. Σε κάθε φιάλη συμπυκνώνεται μια ιστορία αιώνων, μια γειτονιά που αρνήθηκε να ξεχάσει τις ρίζες της και μια σπάνια απόδειξη ότι η αμπελουργία μπορεί να επιβιώσει ακόμη και εκεί όπου όλα δείχνουν ότι δεν έχει χώρο να αναπνεύσει.
