Παρότι η συνολική παραγωγή παραμένει χαμηλότερη από τον μέσο όρο της τελευταίας δεκαετίας, οι πωλήσεις δεν ακολουθούν αντίστοιχη πορεία, με αποτέλεσμα τη συσσώρευση πλεονάζουσας ποσότητας κρασιού που δυσκολεύεται να βρει διέξοδο στην αγορά. Η διεθνής κατανάλωση συνεχίζει να μειώνεται, περιορίζοντας τις εξαγωγικές προοπτικές και διατηρώντας τις τιμές των σταφυλιών σε χαμηλά επίπεδα, ιδίως στις θερμές και αρδευόμενες περιοχές της νοτιοανατολικής Αυστραλίας, όπου συγκεντρώνεται το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής.
Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί και η σύνθεση της παραγωγής. Η αύξηση των ερυθρών οίνων κινείται αντίθετα με τις καταναλωτικές τάσεις, οι οποίες ευνοούν πλέον τους λευκούς, τους αφρώδεις και τα ελαφρύτερα στυλ. Το Shiraz, για δεκαετίες βασικός πυλώνας της αυστραλιανής εξαγωγικής ταυτότητας, αντιμετωπίζει σήμερα σημαντικές δυσκολίες στο μαζικό τμήμα της αγοράς, καθώς τα ζεστά, υψηλόβαθμα προφίλ χάνουν έδαφος.
Παράλληλα, οι εξαγωγές εξακολουθούν να αποτελούν κρίσιμο μέρος των συνολικών πωλήσεων, ωστόσο η μερική αποκατάσταση των εμπορικών σχέσεων με την Κίνα δεν αρκεί για να αντισταθμίσει τις απώλειες των προηγούμενων ετών. Η κινεζική αγορά έχει πλέον διαφορετικά χαρακτηριστικά και μικρότερη απορροφητική ικανότητα, ενώ και η εγχώρια κατανάλωση παρουσιάζει σταθερή πτωτική πορεία.
Στο πρόβλημα προστίθενται οι φορολογικές και εμπορικές στρεβλώσεις. Το ισχύον φορολογικό καθεστώς, που βασίζεται στην αξία και όχι στον αλκοολικό τίτλο, ευνοεί τη μαζική, χαμηλής αξίας παραγωγή και επιβραδύνει την αναγκαία αναδιάρθρωση. Παράλληλα, η έντονη συγκέντρωση του λιανεμπορίου περιορίζει την πρόσβαση μικρότερων και ανεξάρτητων οινοποιείων στα ράφια, ενισχύοντας την κυριαρχία προϊόντων ιδιωτικής ετικέτας.
Την ίδια στιγμή, το χάσμα μεταξύ μαζικής και ποιοτικής παραγωγής διευρύνεται. Οινοποιεία ψυχρότερων περιοχών, καθώς και παραγωγοί που επενδύουν σε Pinot Noir, αφρώδεις οίνους, σύγχρονες εκφράσεις Grenache και μεσογειακές ποικιλίες, εμφανίζουν μεγαλύτερη ανθεκτικότητα. Η διαφοροποίηση, η έμφαση στο terroir και η προσαρμογή στις νέες καταναλωτικές συνήθειες αναδεικνύονται ως βασικές στρατηγικές επιβίωσης.
Εν κατακλείδι, η συνολική εικόνα καταδεικνύει ότι η επιστροφή στο παλαιό μοντέλο όγκου και χαμηλής αξίας δεν αποτελεί πλέον βιώσιμη επιλογή. Η αυστραλιανή οινοποιία καλείται να επαναπροσδιορίσει τη δομή, το προϊόν και τη στρατηγική της, προκειμένου να εξέλθει από μια κρίση που ξεπερνά τον οικονομικό κύκλο και αγγίζει πλέον τα όρια μιας βαθιάς, υπαρξιακής αναδιάρθρωσης.
