Όπως εξηγεί, βασικό πρόβλημα της ποικιλίας μέχρι σήμερα είναι ότι η συμβατική – μάλλον ρουστίκ προσέγγιση της οινοποίησής της, έδινε πολύ κόκκινο χρώμα και τανίνες χωρίς χαρακτήρα. Ωστόσο η ποικιλία έχει δυναμική για πολύ ευχάριστα κρασιά θα σχολιάσει στη συνέχεια. Συγκεκριμένα, δοκίμασε μια ετικέτα μανδηλαριάς από το οινοποιείο Στυλιανού με έδρα την Κρήτη.
Θεωρείται μια όψιμη ποικιλία και είναι γνωστή από την εποχή του Παυσανία, αφού συμμετείχε στον φημισμένο χιώτικο, Αριούσιο οίνο. Λόγω των έντονων χαρακτηριστικών της, η μανδηλαριά, σπάνια συναντάται σε μονοποικιλιακή ετικέτα. Συνήθως συνοδεύει άλλες ποικιλίες, δημιουργώντας ερυθρούς, ροζέ οίνους ή επιδόρπιους, καθώς συμμετέχει και σε πολλές ΠΟΠ ετικέτες, όπως ΠΟΠ Πεζά, ΠΟΠ Αρχάνες, ΠΟΠ Χάνδακας, ΠΟΠ Σητεία, ΠΟΠ Ρόδος, ΠΟΠ Πάρος.
Τα χαρακτηριστικά που κατά κύριο λόγο διαμορφώνουν την ποικιλία είναι η υψηλή οξύτητα και τανίνες και πολλές ανθοκυάνες.
Ο οινοκριτικός, επισήμανε και άλλες ερυθρές ελληνικές ποικιλίες που θεωρεί πως άδικα δεν έχουν αναγνωσιμότητα εκτός της ζώνης παραγωγής τους, όπως το μαυροτράγανο, τη λημνιώνα και τη μαυροδάφνη. Σύμφωνα με τις απόψεις του, το ξινόμαυρο ανήκει σε αυτή την κατηγορία κρασιών, έχοντας και ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη δυνατότητα παλαίωσης, λόγω των ατίθασων στη νεότητά του χαρακτηριστικών.
Οι υπόλοιπες εννέα ποικιλίες που μεταξύ τους πήρε μια θέση η μανδηλαριά και μαζί πρωταγωνίστησαν στους New York Times, ήταν:
1) Altesse, μια Γαλλική ποικιλία που ακόμη δεν έχει ανοίξει τα φτερά της, με έντονη οξύτητα και φρέσκα αρώματα φρούτων και λουλουδιών.
2) Areni ,με καταγωγή από την Αρμενία συγκεκριμένα, μια ερυθρή ποικιλία, που δίνει κρασιά με αρώματα φρέσκων κόκκινων φρούτων και ιδιαίτερη φινέτσα.
3) Baga η Πορτογαλική. Όχι όμως με τη γνωστή οινοποίηση και τα σκληρά αποτελέσματα, αλλά με maceracion carbonic. Ζύμωση ολόκληρων ραγών υπό την πίεση διοξειδίου του άνθρακα.
4) Το Bobal, από την Ισπανία, ο Asimov θεωρεί πως έχει μεγάλες προοπτικές όταν καλλιεργείται στα καταλληλα εδάφη.
5)Ένα Brachetto, χωρίς υπολειπώδη σάκχαρα, αλλά ξηρό και εύκολο στην κατανάλωσή του.
6)Fer Servadou, προερχόμενο από τη Γαλλία και από τη λιγοστά που μπορεί κανείς να βρει στην αγορά.
7)Frontenac, ένα νέο, αξιοσημείωτο υβρίδιο από Vitis Vinifera και Vitis Labrusca, έχουν διαμορφώσει πολύ ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά
8)Pecorino, μια λευκή ποικιλία που φύεται στην Ιταλία, και τα κρασιά του δίνουν χαρακτηριστικά αρώματα βοτάνων και ισορροπημένες οξύτητες
9) Trebbiano d’Abruzzese, με το πλούσιο του σώμα, αλατότητα και νότες λουλουδιών, στέκεται και άριστα, αλλά και με συνοδεία άλλων ιταλικών ποικιλιών.
