Παραδοσιακά, οι πηγές φωτός για την αξιολόγηση του κρασιού περιλάμβαναν το φυσικό φως του ήλιου, το φως των κεριών ή τον φωτισμό με πυράκτωση με ματ λευκό τόνο. Ωστόσο, με την έλευση των νέων τεχνολογιών ηλεκτρικού φωτισμού, οι συγκριτικές μελέτες έχουν καταστεί απαραίτητες για την κατανόηση της επίδρασής τους στη γευσιγνωσία του κρασιού. Οι διαφορετικές πηγές φωτός παράγουν ποικίλα αποτελέσματα, επηρεάζοντας την αντίληψη του χρώματος και της ηλικίας του κρασιού.
Ιστορικά, το φως των κεριών ή το φως πυράκτωσης ήταν το πρότυπο για τη γευσιγνωσία κρασιού, καθώς προσφέρει μια αποτελεσματική αλληλεπίδραση φωτός, κρασιού και όρασης. Ο διάχυτος φωτισμός απαιτεί υψηλότερες εντάσεις για να επιτευχθούν παρόμοια αποτελέσματα. Ο σύγχρονος φωτισμός φθορισμού, ιδίως οι τύποι «τριών ζωνών», έχει εξελιχθεί για να αντιμετωπίσει τους προηγούμενους περιορισμούς. Αυτοί οι λαμπτήρες, σχεδιασμένοι με επιστρώσεις φωσφόρου για την εκπομπή ορατού φωτός, προσφέρουν πλέον καλύτερες δυνατότητες απόδοσης χρωμάτων και είναι τεχνικά πιο εξελιγμένοι από τα προηγούμενα μοντέλα.
Παράλληλα, πειραματικές μελέτες έχουν δοκιμάσει διάφορες πηγές φωτός με λευκά και κόκκινα κρασιά, αξιολογώντας την επίδρασή τους στην αντίληψη του χρώματος. Χρησιμοποιώντας ανακλαστικές επιφάνειες, όπως η ματ λευκή Formica, και διαφορετικές τεχνολογίες φωτισμού, οι δοκιμαστές αξιολόγησαν τις επιπτώσεις στο χρώμα του κρασιού, ιδίως την εμφάνιση του κίτρινου στα λευκά και την οξείδωση στα κόκκινα. Ο στόχος παραμένει η ενίσχυση της ζωντάνιας των νεανικών αποχρώσεων με παράλληλη ελαχιστοποίηση των οξειδωτικών αποχρώσεων, εκτός από την περίπτωση συγκεκριμένων κρασιών.
Τα βασικά ευρήματα δείχνουν ότι πηγές φωτός όπως το φως των κεριών, οι λαμπτήρες πυράκτωσης και οι λαμπτήρες φθορισμού υψηλής ανάλυσης (όπως οι TLD 93 και TLD 95) είναι πιο αποτελεσματικές στη διατήρηση και ανάδειξη των επιθυμητών χαρακτηριστικών του κρασιού. Οι λαμπτήρες εκκένωσης υδραργύρου σε χαμηλή πίεση έχουν επίσης δείξει δυνατότητες. Από την άλλη πλευρά, οι λαμπτήρες αλογόνου βολφραμίου και οι λαμπτήρες ατμών νατρίου, λόγω των τεχνολογικών τους περιορισμών και της μονοχρωματικής τους παραγωγής, είναι λιγότερο κατάλληλοι.
Για βέλτιστα αποτελέσματα, η θερμοκρασία της πηγής φωτός είναι κρίσιμη. Οι υψηλές θερμοκρασίες χρώματος (πάνω από 4000 K) συνιστώνται για λευκά και νεαρά κόκκινα χρώματα, ενώ οι χαμηλότερες θερμοκρασίες (κάτω από 3000 K) είναι καταλληλότερες για παλαιότερα κόκκινα χρώματα, ώστε να απαλύνουν τους δερμάτινους τόνους και να τονίζουν τις πιο υποτονικές αποχρώσεις, όπως η τερακότα. Η ιδανική χρωματική αναπαραγωγή κυμαίνεται μεταξύ 85% και 100%, με τα καλύτερα αποτελέσματα να παρατηρούνται σε λαμπτήρες πυρακτώσεως, αλογόνου και επιλεγμένους φθορισμού.
Εν κατακλείδι, ο διάχυτος φωτισμός, με εύρος Kelvin από 4000 έως 10.000, είναι ιδανικός όταν συνδυάζεται με ένα ουδέτερο, ματ λευκό περιβάλλον. Οι διακριτικοί ιώδεις τόνοι στα περιβάλλοντα υλικά μπορούν να ενισχύσουν περαιτέρω τη ζωντάνια του χρώματος, μειώνοντας παράλληλα το μαυρίσμα. Τα πειραματικά αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τη σημασία αυτών των παραγόντων περιβάλλοντος και φωτισμού για την επίτευξη ακριβών και αναπαραγώγιμων αξιολογήσεων των κρασιών.
