Ο Schaurer, που διαχειρίζεται κτήμα 33 εκταρίων, λέει πως κινητοποιήθηκε βλέποντας συναδέλφους να λυγίζουν υπό την οικονομική πίεση, ακόμη και με περιστατικά βαριάς ψυχολογικής επιβάρυνσης. Κατηγορεί επαγγελματικούς φορείς για αδράνεια και «γερασμένες» ηγεσίες που δυσκολεύονται να προσαρμοστούν. Όπως υποστηρίζει, χιλιάδες επιχειρήσεις βρίσκονται ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία, με ορατό τον κίνδυνο να αλλοιωθούν και τα αγροτικά τοπία που έχουν διαμορφώσει οι αμπελώνες.
Ειδικότερα, τα στοιχεία δίνουν το εξής πλαίσιο: Η Γερμανία παράγει 8–9 εκατ. εκατόλιτρα κρασιού κάθε χρόνο, ενώ η κατανάλωση για το 2024 εκτιμάται στα 17,8 εκατ. εκατόλιτρα, σύμφωνα με τον OIV. Αυτό σημαίνει ότι η εγχώρια παραγωγή δεν καλύπτει ούτε το μισό της ζήτησης, με τα γερμανικά κρασιά να έχουν συρρικνωθεί περίπου στο 42% της αγοράς. Ο Schaurer καταλογίζει μέρος της πτώσης στις αλυσίδες σούπερ μάρκετ και τα discount, όπου οι τιμές πιέζονται μέχρι και στα 0,99 € ανά φιάλη, λιγότερο από το εμφιαλωμένο νερό.
Παράλληλα, η Zukunftsinitiative Deutscher Weinbau αριθμεί σήμερα 164 ενεργά μέλη και δηλώνει στήριξη από εκατοντάδες οικογενειακά οινοποιεία σε όλη τη χώρα. Η καμπάνια τους προκάλεσε αντίδραση από τους καθιερωμένους φορείς: στα τέλη Αυγούστου, ο Deutscher Weinbauverband (DWV), η κύρια ένωση αμπελουργών, αναγνώρισε ότι «εάν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, μπορεί να χαθεί έως και το 30% των εκτάσεων». Αν και διαφωνεί πως απειλείται «το μισό των οινοποιείων», μιλά για «δραματική» κατάσταση και ζητά άμεσες πολιτικές παρεμβάσεις.
Ο DWV επισημαίνει την αλλαγή στο δημογραφικό και την κάμψη της κατανάλωσης ως βασικούς παράγοντες. Χαιρετίζει, παράλληλα, τις προτάσεις της υπουργού Αμπελουργίας της Ρηνανίας-Παλατινάτου, Daniela Schmitt, για νέο πακέτο στήριξης το 2025, ενώ επαναφέρει πιο ευέλικτα, αν και αμφιλεγόμενα εργαλεία, όπως επιδοτήσεις για εκρίζωση πρέμνων, «πράσινο τρύγο» και αποστάξεις πλεονασμάτων.
Σε αντίθεση με άλλες αγροτικές ομάδες, η πρωτοβουλία του Schaurer δεν ζητά νέες επιδοτήσεις. Επικαλείται το «κοινωνικό συμβόλαιο» μεταξύ παραγωγού και καταναλωτή: αν κάθε κάτοικος της Γερμανίας επέλεγε μία επιπλέον φιάλη εγχώριου κρασιού τον χρόνο αντί για εισαγόμενο, το σωρευτικό οικονομικό αποτύπωμα θα έδινε «ανάσα» σε πολλούς μικρούς παραγωγούς. «Δεν είμαι αντίθετος στα εισαγόμενα κρασιά», λέει. «Αλλά όπου γίνεται, ας δώσουμε προτεραιότητα στους δικούς μας».
Έπειτα, όσον αφορά το ζήτημα της δίκαιης τιμολόγησης διατρέχει όλη την ευρωπαϊκή αλυσίδα: «Δεν είναι δυνατόν οινοποιοί, Γερμανοί, Γάλλοι, Ιταλοί, Ισπανοί να αμείβονται με 30–40 λεπτά το λίτρο», τονίζει ο Schaurer, σημειώνοντας ότι στη Γερμανία πολλοί δουλεύουν 60–90 ώρες εβδομαδιαίως για κρασιά που πωλούνται κάτω από 1 ευρώ.
Μια εθνική ημέρα ευαισθητοποίησης στις 30 Αυγούστου δεν έπιασε τόπο λόγω περιορισμένου χρόνου προετοιμασίας, όμως η ομάδα δηλώνει αποφασισμένη να συνεχίσει. Θέλει να κάνει σαφές ότι η επιλογή μιας φιάλης στο ράφι επηρεάζει τις συνθήκες εργασίας στο αμπέλι και το κελάρι. Παράλληλα, ζητά αναθεώρηση κανόνων στο διεθνές εμπόριο που θα προστατεύουν το περιβάλλον και όσους εργάζονται στη γη.
Εν κατακλείδι, η κρίση στη Γερμανία, εντέλει, καθρεφτίζει ευρύτερες προκλήσεις της ευρωπαϊκής γεωργίας: τιμές υπό πίεση, μεταβαλλές καταναλωτικές συνήθειες και ισχυρότερος ανταγωνισμός από εισαγωγές. Για πολλούς Γερμανούς οινοποιούς, η επιβίωση μπορεί να κριθεί από ένα φαινομενικά μικρό πράγμα: εάν ο καταναλωτής αποδεχθεί να πληρώσει λίγο παραπάνω και να προτιμήσει τοπικό κρασί αντί για το φθηνότερο εναλλακτικό.
