Ένας οικισμός χτισμένος σε λόφο στο Κεταμούρα ντελ Κιάντι αποτέλεσε το σκηνικό μιας σημαντικής ανακάλυψης για τον κόσμο της αμπελουργίας. Κουκούτσια σταφυλιών που είχαν πέσει σε πηγάδια από τα οποία αντλούνταν πόσιμο νερό, κάποια στιγμή μεταξύ του 300 π.Χ. και του 300 μ.Χ., διατηρήθηκαν μέσα στη λάσπη χάρη στην έλλειψη οξυγόνου και σήμερα αποκαλύπτουν την αλήθεια για τη φύση της πρώιμης οινοποίησης στο Κιάντι.
«Αναλύσαμε και αλληλουχήσαμε το DNA 80 σπόρων και ανακαλύψαμε μια εντυπωσιακή ιστορία συνέχειας», δήλωσε η επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος, δρ. Ογιά Ινανλί, από το Τμήμα Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Υόρκης.
Ένα απρόσμενο εύρημα
«Η μεγάλη πλειονότητα των σπόρων που εξετάστηκαν ανήκε σε μία και μοναδική, γενετικά ταυτόσημη ποικιλία, η οποία μεταβιβάστηκε απευθείας από τους Ετρούσκους στους Ρωμαίους και διατηρήθηκε για αιώνες. Επιπλέον, μέσω των γενετικών αναλύσεων μπορέσαμε να προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο και να προσδιορίσουμε το χρώμα των αρχαίων σταφυλιών», συνέχισε η Ινανλί.
«Οι γενετικοί δείκτες αποκάλυψαν ότι αυτός ο κυρίαρχος και μακρόβιος κλώνος παρήγαγε σταφύλια με λευκές ράγες.»
Μετά την εγκατάσταση των Ρωμαίων στην πόλη Κεταμούρα, εμφανίστηκαν στην περιοχή εντελώς νέες ποικιλίες αμπέλου, γεγονός που υποδηλώνει ότι η επεκτεινόμενη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εισήγαγε τις αγαπημένες της ποικιλίες σταφυλιών σε κάθε περιοχή που κατακτούσε.
Η έρευνα, η οποία δημοσιεύθηκε στο Journal of Archaeological Science, «προσθέτει ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του κρασιού στην αμπελουργική περιοχή του Κιάντι», δήλωσε η καθηγήτρια Νάνσι ντε Γκράμοντ από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα, το οποίο συμμετείχε επίσης στην ανάλυση. «Τι ευχάριστη έκπληξη να ανακαλύπτουμε ότι το παγκοσμίως διάσημο ερυθρό κρασί του σήμερα είχε στην πραγματικότητα προηγηθεί από μια λευκή ποικιλία, η οποία καλλιεργούνταν και διατηρούνταν επί αιώνες κατά την εποχή των Ετρούσκων και των Ρωμαίων.».
Απόγονοι στην Ανατολική Ευρώπη
Ανάμεσα στα ευρήματα της Κεταμούρα βρέθηκε και ένας ακόμη αρχαίος σπόρος σταφυλιού, ο οποίος συνδέεται με μια οικογένεια ποικιλιών που εξακολουθούν να καλλιεργούνται σήμερα σε περιοχές της Ανατολικής Ευρώπης. Η πιο κοντινή γενετική του αντιστοιχία είναι η ποικιλία Baratcsuha szurke, που καλλιεργείται στην Ουγγαρία, ενώ παρουσιάζει επίσης άμεσους δεσμούς με αμπέλους της ποικιλίας Maribor, οι οποίες καλλιεργούνται στη Σλοβενία.
Ο Δρ Νέιθαν Γουέιλς, επίσης από το Πανεπιστήμιο της Υόρκης, δήλωσε: «Όταν πίνετε κρασί φτιαγμένο από αυτές τις ποικιλίες-λείψανα, γεύεστε ιστορία που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από αυτό που σερβιριζόταν στα ρωμαϊκά τραπέζια πριν από χιλιάδες χρόνια».
Πηγή:thedrinkbusiness.com
