Το εστιατόριο Nora, που άνοιξε τις πόρτες του στο Canary Wharf τον Νοέμβριο, λειτουργεί ως μικρογραφία αυτής της προσπάθειας: μια λίστα κρασιών που βάζει την Τουρκία στο επίκεντρο, όχι ως εξωτική εξαίρεση αλλά ως αυτάρκη οινική πρόταση με ιστορία, βάθος και προοπτική.
Πίσω από τη λίστα βρίσκεται ο σύμβουλος σομελιέ Donald Edwards, ο οποίος αντιμετωπίζει την τουρκική αμπελουργία με τον ίδιο τρόπο που, πριν από λίγα χρόνια, η βρετανική αγορά άρχισε να βλέπει την Ελλάδα: μέσα από τις γηγενείς ποικιλίες, τα παλαιά αμπέλια και την καθαρή έκφραση του τόπου. Η προσέγγιση δεν είναι νοσταλγική· είναι σύγχρονη και απολύτως συνδεδεμένη με το διεθνές λεξιλόγιο του κρασιού. Ποικιλίες όπως η Sultaniye από ξερικά, παλιά κλήματα ή η Ereçis Karasi από μεγάλα υψόμετρα δείχνουν ότι η Τουρκία διαθέτει πρώτη ύλη ικανή να συνομιλήσει με γνωστά παγκόσμια στυλ, χωρίς να χάνει την ταυτότητά της.
Ειδικότερα, η ιστορική διάσταση παίζει καθοριστικό ρόλο. Η τουρκική επικράτεια υπήρξε σταυροδρόμι πολιτισμών και αμπελουργικών παραδόσεων, από τη Γεωργία και την Ελλάδα έως τη ρωμαϊκή περίοδο. Σήμερα, νέοι παραγωγοί επαναφέρουν στο προσκήνιο ποικιλίες που είχαν παραγκωνιστεί, μεταφράζοντας τες σε κρασιά με καθαρότητα, ενέργεια και σαφή αίσθηση terroir. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετές ετικέτες της λίστας του Nora θυμίζουν, σε φιλοσοφία, την πορεία που ακολούθησαν ελληνικές ποικιλίες όταν βρήκαν τον δρόμο τους προς τις διεθνείς αγορές.
Ωστόσο, το εγχείρημα δεν είναι χωρίς εμπόδια. Η βαριά φορολογία, οι αυστηροί κανονισμοί και το πολιτικό πλαίσιο που αποθαρρύνει την κατανάλωση αλκοόλ δημιουργούν σοβαρούς περιορισμούς στην παραγωγή και τη διαθεσιμότητα. Οι προκαταβολικές καταβολές φόρων και οι υψηλές εγγυήσεις που απαιτούνται από το 2024 λειτουργούν αποτρεπτικά για την ανάπτυξη, ιδιαίτερα για μικρούς, ποιοτικούς παραγωγούς.
Παρά ταύτα, η ανταπόκριση του λονδρέζικου κοινού είναι ενθαρρυντική. Το τουρκικό κρασί παραμένει ακόμη «ανακάλυψη», όμως το ενδιαφέρον αυξάνεται, όπως αυξήθηκε και για την Ελλάδα όταν η αγορά άρχισε να κατανοεί τις ποικιλίες και το πλαίσιο τους. Αν κάτι δείχνει η εμπειρία του Nora, είναι ότι η Τουρκία διαθέτει όλα τα στοιχεία για να ακολουθήσει έναν αντίστοιχο δρόμο: αυθεντικές ποικιλίες, ιστορία χιλιάδων ετών και μια νέα γενιά που ξέρει πώς να μιλήσει στη γλώσσα του σύγχρονου κρασιού. Το αν θα επαναλάβει την ελληνική επιτυχία στο Λονδίνο μένει να φανεί· προς το παρόν, όμως, τα σημάδια είναι ξεκάθαρα.
