Η βασική αιτία βρίσκεται στην υπερπαραγωγή. Οι ποσότητες που παραμένουν αδιάθετες απορροφούν ακόμη και τις μικρότερες σοδειές, οδηγώντας την αγορά σε στασιμότητα, τόσο σε όγκο όσο και σε αξία. Παράλληλα, ένα δημογραφικό πρόβλημα επιδεινώνει την κατάσταση: πολλοί ιδιοκτήτες αμπελώνων έχουν πλέον ηλικιωθεί, ενώ οι νεότερες γενιές δεν δείχνουν διάθεση να συνεχίσουν το επάγγελμα. Έτσι, πολλά κτήματα μένουν χωρίς διάδοχο ή εγκαταλείπονται, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα για το μέλλον της γαλλικής αμπελουργίας.
Πιο συγκεκριμένα, η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει σε αιτήματα για ένα «έκτακτο σχέδιο» που θα μειώσει τον αριθμό των καλλιεργούμενων εκτάσεων και θα περιορίσει οργανωμένα την παραγωγή. Ένα τέτοιο μέτρο, ωστόσο, απαιτεί σημαντική χρηματοδότηση τόσο από το γαλλικό κράτος όσο και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μέχρι στιγμής, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει δείξει διάθεση να στηρίξει τον κλάδο μόνο σε ζητήματα προβολής και εμπορικής ανάπτυξης, όχι όμως στη δομική αναδιάρθρωση ή σε κοινωνικά προγράμματα που θα διευκολύνουν την έξοδο παραγωγών από μη βιώσιμες εκμεταλλεύσεις.
Ταυτόχρονα, και η γαλλική κυβέρνηση αντιμετωπίζει περιορισμούς στον προϋπολογισμό της, καθιστώντας δύσκολη την άμεση οικονομική ενίσχυση των παραγωγών που πλήττονται. Πολλοί σκέφτονται πλέον να εγκαταλείψουν το επάγγελμα, καθώς δεν διακρίνουν προοπτική βελτίωσης στο άμεσο μέλλον. Αν δεν υπάρξει παρέμβαση, εκτεταμένες περιοχές αμπελώνων κινδυνεύουν να μείνουν ασύμφορες, παράγοντας κρασί που δεν μπορεί να πωληθεί σε βιώσιμες τιμές.
Παράλληλα, οι επικεφαλής του κλάδου τονίζουν ότι, αν και η στήριξη της προβολής έχει σημασία, δεν επαρκεί για να αντιμετωπίσει το άμεσο πρόβλημα της υπερπροσφοράς. Χωρίς ουσιαστική μείωση των εκτάσεων και χωρίς μηχανισμούς στήριξης για όσους θέλουν να αποχωρήσουν, η αγορά θα παραμείνει κορεσμένη και οι τιμές χαμηλές. Η αβεβαιότητα και η καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων από Παρίσι και Βρυξέλλες έχουν δημιουργήσει έντονη απογοήτευση και αίσθημα εγκατάλειψης στον κόσμο του κρασιού.
Τέλος, η κρίση αυτή καθρεφτίζει ένα ευρύτερο φαινόμενο που απασχολεί πολλές παραδοσιακές αγροτικές δραστηριότητες στην Ευρώπη: η αλλαγή στις καταναλωτικές συνήθειες, ο παγκόσμιος ανταγωνισμός και η γήρανση του αγροτικού πληθυσμού απειλούν μακραίωνες μορφές ζωής. Για την ώρα, οι Γάλλοι παραγωγοί κρασιού περιμένουν να δουν αν οι υπεύθυνοι πολιτικής θα προχωρήσουν σε ουσιαστική παρέμβαση ή αν θα αφεθούν να διαχειριστούν μόνοι τους την πτώση ενός ιστορικού κλάδου.
