Υπάρχουν δύο βασικά σενάρια όταν η φιάλη παθαίνει «σοκ». Αυτό συμβαίνει, είτε αμέσως μετά την εμφιάλωση, είτε όταν τα κρασιά (ειδικά τα εύθραυστα παλαιότερα κρασιά) ανακινούνται στο ταξίδι. Συνήθως μερικές μέρες ξεκούρασης είναι η θεραπεία. Τα στοιχεία για αυτό το φαινόμενο είναι περισσότερο ανέκδοτα παρά επιστημονικά, αλλά η θεωρία είναι ότι όλα τα πολύπλοκα στοιχεία του κρασιού (φαινολικές ουσίες, τανίνες και ενώσεις) εξελίσσονται συνεχώς, τόσο από μόνα τους όσο και σε σχέση μεταξύ τους. Η θερμότητα ή η κίνηση μπορούν να προσθέσουν άγχος σε αυτή την εξέλιξη, προκαλώντας προσωρινή διακοπή λειτουργίας του κρασιού.
Παράλληλα, τα περισσότερα κρασιά είναι ωραία και ξεκλειδώνουν πιο εύκολα, αν βρεθούν από ξαπλωμένη σε όρθια θέση. Είναι τα παλαιότερα, πιο εύθραυστα μπουκάλια που χρειάζονται ειδικό χειρισμό. Όταν ένα κρασί φτάνει στο όριο των 10 ετών περίπου, υπάρχει πιθανώς λίγο ίζημα σε αυτό. Το ίζημα είναι ένα υποπροϊόν της παλαίωσης του κρασιού, καθώς τα φαινολικά μόρια συνδυάζονται για να σχηματίσουν πολυμερή τανίνης που καθιζάνουν έξω από το υγρό. Η διατάραξη του ιζήματος δεν θα προκαλέσει απαραιτήτως το σοκ του κρασιού, αλλά μπορεί να είναι δυσάρεστο να επιπλέει όλο αυτό το αμμώδες ίζημα στο κρασί σας.
Το τι μπορεί κανείς να κάνει γιαυτό είναι ένα σημείο, που ο περισσότερος κόσμος δεν συμφωνεί πάντα. Πολλοί άνθρωποι θα στέκουν ένα παλαιότερο μπουκάλι όρθιο για τουλάχιστον μερικές μέρες προτού το ανοίξουν και το μεταγγίσουν από τα ιζήματα του. Ωστόσο, μία μερίδα ανθρώπων θεωρεί, ότι αυτό θα διαταράξει πάρα πολύ το κρασί και ότι το ίζημα θα απελευθερωθεί τόσο πολύ που θα χρειαστούν μήνες για να καθαριστεί. Αλλά αν το εν λόγω κρασί είναι σχετικά καινούργιο, χωρίς ίζημα, τότε δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.
Πηγή: Winespectator.com
