του Ζήση Πανάγου
Το καλοκαίρι και πιο συγκεκριμένα τον Αύγουστο, η κριτικός κρασιού Lin Liu MW (μαζί με τον σύντροφό της Philippe Lejeune από το Château de Chambert στο Cahors) ήρθε καθ’ οδόν για δείπνο και για σύντομες διακοπές στην Προβηγκία. «Ένα από τα μπουκάλια που έφερε ο Lin για να δοκιμάσουμε μαζί ήταν το 2018 Les Rocheuses, Parcelles No 5 et 6, από το Château Le Rey στο Castillon Côtes de Bordeaux. Ήρθε σε μπουκάλι με πλαγιά ώμους, όχι κλασικό μπουκάλι Μπορντό.» αναφέρει ο Andrew. Μάλιστα ο ίδιος αργότερα τόνισε πως δεν μπορούσε να ξεχάσει για μέρες το μπουκάλι αυτό.
«Δοκιμάσαμε και μερικά κρασιά από τον Ροδανό, προκειμένου να το συγκρίνουμε. Ωστόσο, όσο και αν προσπαθούσα δοκιμάζοντας το να το κάνω να έχει γεύση στο στόμα μου, ίδια με ενός κρασιού από το Bordeaux. Αυτό δεν γινόταν. Έτσι, αποδείχθηκε ότι ήταν ένα Castillon, με 80% Merlot και με το υπόλοιπο 20% Cabernet Franc για να του προσδώσει ισορροπία και αρώματα, χάρις στα ασβεστολιθικά εδάφη, 15% αλκοόλ, και ωρίμανση σε δρυ. Ενδιαφέρον κρασί, με πολλές καλές ιδιότητες, ωστόσο εντελώς αποπροσανατολιστικό.»
«Σκεφτόμουν τα σχήματα των μπουκαλιών από τότε που μίλησα με τον Olivier Humbrecht MW λίγο νωρίτερα φέτος. Η κολοσσιαία υποαπόδοση της αγοράς των μεγάλων κρασιών της Αλσατίας θα μπορούσε να διορθωθεί εν μέρει, πιστεύω, εάν δεν εμφιαλώνονταν στα μη φιλικά προς το ψυγείο, πολιτιστικά κωδικοποιημένα φλάουτα της Αλσατίας, αλλά σε άλλα είδη φιαλών: με κλίση, με τετράγωνους ώμους, ημιδιαφανή… οτιδήποτε για να κάνουν τους καταναλωτές να σκεφτούν εκ νέου τα συχνά υπέροχα κρασιά που έχουν μεγάλη απήχηση στο χώρο τους και να δώσουν στις ετικέτες τους την ευκαιρία να πουν διαφορετικές ιστορίες από αυτές που προκαλεί η παραδοσιακή σήμανση. Νέα μπουκάλια θα σήμαιναν μια νέα αρχή για την Αλσατία.»
«Ο Humbrecht απάντησε ότι αυτή είναι μια παλιά συζήτηση και πιστεύει ότι η πολιτιστική θυσία που συνεπάγεται θα ήταν κρίμα. Σέβομαι την πολιτιστική διάσταση του κρασιού, επομένως αποδέχομαι αυτό το μέρος της επιχειρηματολογίας του… αλλά θα ήθελα να δω κάποιον να το δοκιμάζει, για τουλάχιστον ένα μέρος της γκάμα του. Ειδικά τώρα, μετά την εμπειρία μου με το Les Rocheuses.»
«Τα οπτικά στοιχεία ενός κρασιού είναι δικτατορικά. Φωνάζουν, σφραγίζουν, σφυρίζουν και μουγκρίζουν. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούν να κρύψουν τη γνώση και την κατανόηση, αντί να τις καλλιεργήσουν.»
«Η αγνότητα ήταν αξιοθαύμαστη, αλλά ήρθε με επιθετικότητα και δάγκωμα. Προοδευτικό, πρωτοποριακό Μπορντό, αντί για κλασικό Μπορντό.»
«Τίποτα», έγραψα μετά στο σημειωματάριό μου, «είναι εκεί που νομίζεις ότι είναι και τίποτα δεν έχει διορθωθεί.» «Το μπουκάλι που τρέμει τις προσδοκίες μπορεί να επιλέχθηκε για να υπογραμμίσει το terroir… αλλά η αίσθηση του terroir που μεταφέρεται από το κρασί θα ήταν εντελώς ξένη στις προσδοκίες των περισσότερων κρασιών του Μπορντό.»
«Ήταν το Castillon αλλά όχι όπως το ξέρουμε. Δεν έμοιαζε με κρασί από το Castillon, ούτε και είχε γεύση. Τι ακριβώς είναι λοιπόν το Castillon ή το Bordeaux που γνωρίζουμε; Είναι terroir, ή ένα σύνολο συμβάσεων, πρακτικών και υποσχέσεων, όλα συνοψισμένα, πλαισιωμένα και προβαλλόμενα από ένα μπουκάλι με ψηλούς ώμους; Απάντηση: και τα δύο. Στο ίδιο μέτρο.»
«Έμαθα πολλά από τους Les Rocheuses. Αυτό το terroir είναι ένα είδος ωκεανού, ένας ορίζοντας πιθανοτήτων, πάνω από τον οποίο μπορείς να τολμήσεις σε πολλές κατευθύνσεις, με σημαντικότερο παράγοντα το πλοίο (το καθορισμένο κτήμα ή αμπέλι) και το ανθρώπινο χέρι στο σκάφος. Ότι τα μπουκάλια δεν είναι απλώς δοχεία, αλλά δημιουργούν τις δικές τους νοοτροπίες και γευστικά στοιχεία. ότι διαμορφώνουν την πραγματικότητα στον ουρανίσκο. Ότι δεν υπάρχει τίποτα αναπόφευκτο, απαραίτητο ή αναπόφευκτο στον κόσμο του κρασιού όπως τον ξέρουμε σήμερα. Και ότι το να είσαι εντελώς ανήσυχος από ένα κρασί είναι σπουδαία εκπαίδευση…»
Πηγή: decanter.com
