Με 101 παραγωγούς συγκεντρωμένους στο Lindley Hall, το φετινό Sangiovese Reset, η δεύτερη έκδοση (και πρώτη μετά την πανδημία), σίγουρα δεν είχε έλλειψη εκφράσεων της ποικιλίας από όλη την κεντρική Ιταλία.
Η πρώτη αναφορά στο Sangiovese, ή «Sangiogheto», προέρχεται από την πραγματεία του 1600 του Giovan Vettorio Soderini για την αμπελουργία της Τοσκάνης.
Ο Walter Speller, ένας από τους διοργανωτές της εκδήλωσης, τόνισε: «Μπορείτε να έχετε μέτρια κρασιά στην Ιταλία, αλλά αν μια ποικιλία σταφυλιών καλλιεργείται εδώ και εκατοντάδες χρόνια, δεν μπορεί να είναι μια μέτρια ποικιλία σταφυλιού, καθώς είναι ένας πολύ ευαίσθητος πομπός terroir.»
Πράγματι, 65.000 εκτάρια της Ιταλίας βρίσκονται σήμερα κάτω από αμπέλια Sangiovese το 10% της συνολικής επιφάνειας του αμπελώνα της. Η ποικιλία, τόσο μόνη της όσο και σε μείγματα, υπάρχει στο 88 Indicazioni Geografiche Tipiche (IGTs).
Μια από τις πιο διάσημες οινοπαραγωγικές περιοχές της Ιταλίας, το Brunello di Montalcino, λατρεύεται για τις εξαιρετικά δομημένες εκφράσεις του που παράγονται από το 100% αυτής της ποικιλίας σταφυλιού.
Παράλληλα, η Rachele Tiezzi, η νεότερη από τις τρεις γενιές που εργάζονται επί του παρόντος στο οινοποιείο της οικογένειας, είπε ότι αν και ευρέως καλλιεργείται, το Sangiovese δεν είναι καθόλου εύκολο: «Είναι ένα κρασί που φτιάχνεις στον αμπελώνα. Το Sangiovese είναι δύσκολο πρέπει να είσαι προσεκτικός και ουδέτερος για να μην το κρύψεις».
«Πρέπει να καθίσεις μαζί του για μια ώρα και να δεις πώς θα εξελιχθεί». Για συνοδεία, ο Tiezzi πρότεινε χορταστικά τοπικά πιάτα, όπως αγριογούρουνο και bistecca alla fiorentina.
Συμπληρωματικά, από το Chianti Classico, όπου το 20% των άλλων ποικιλιών (όπως το Canaiolo) επιτρέπεται σε μείγμα με Sangiovese, υπάρχει μια τάση τις τελευταίες δεκαετίες να ευνοούνται τα αρώματα βύσσινου από τα φρούτα και η περιορισμένη χρήση νέας βελανιδιάς στο οινοποιείο. Ο οινοποιός Fontodi, Giovanni Manetti, απηχούσε το συναίσθημα του Speller για την εκφραστικότητα του Sangiovese για το terroir: «Υπάρχουν πολλές σπουδαίες πτυχές στην ποικιλία μία από τις πιο σημαντικές είναι η ικανότητά της να εκφράζει την περιοχή, μεταφέροντας όλες τις πτυχές σαν φωτογραφικό χαρτί. Είναι λεπτό και ευμετάβλητο νιώθεις πού μεγαλώνεις».
Όμως, ενώ η Τοσκάνη παραμένει το προπύργιο αυτού του σταφυλιού, άλλες περιοχές, που συχνά παραβλέπονται στην αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου, αξιοποιούν στο έπακρο την ποιότητα της ευελιξίας της για να δημιουργήσουν ξεχωριστά στυλ που εκφράζουν μοναδικά terroirs. Περίπου το ένα δέκατο, ή 6.500 εκτάρια, της συνολικής έκτασης της Ιταλίας που αφιερώνεται στο Sangiovese βρίσκεται στη Romagna, στα ανατολικά. Πράγματι, το όνομα της ποικιλίας πιθανότατα προέρχεται από το Romagnan, προερχόμενο από το «Sanguis Jove», μια αναφορά στον λόφο Monte Giove, όπου οι μοναχοί από το κοντινό μοναστήρι Santarcangelo di Romagna είχαν αμπελώνες.
Πιο συγκεκριμένα, η περιοχή είναι γραμμωτή με άργιλο στα βόρεια (που έχει ως αποτέλεσμα περισσότερα κρασιά με βάση τα φρούτα με πιο σταθερές τανίνες), κιμωλία νότια από αυτό, και στη συνέχεια ψαμμίτη νότια από αυτό (όπου παράγονται πιο αρωματικά, λιγότερο ταννικά κρασιά). Όπως έδειξε μια κάθετη γευσιγνωσία του Romagnan Sangiovese από το 1985 έως το 2019, τα ποιοτικά παραδείγματα έχουν την ικανότητα να παλαιώσουν για 40 χρόνια ή περισσότερο διατηρώντας παράλληλα τη φρεσκάδα.
Υπήρχε ακόμη και μια σπάνια έκφραση ροζέ της ποικιλίας, από τον παραγωγό Umberto Cesari, διαθέσιμη για γεύση. Η Patrizia Morini είπε ότι η απόφαση να το δημιουργήσουμε ήταν επειδή «είπε κάτι που έλειπε από το χαρτοφυλάκιό μας».
Όμως, αν και εκφραστικός, ο Marco Rossi της Umbria’s Lungarotti απηχούσε τα συναισθήματα άλλων παραγωγών όταν επρόκειτο για την ανάγκη να είμαστε προσεκτικοί με τον Sangiovese: «Είναι σαν μια λευκή μουστάνγκ είναι δύσκολο να πεις τι να κάνεις, κάνει ό,τι θέλει και εσύ πρέπει να προσπαθήσω να το τιθασεύσω».
Στην περίπτωση του Lungarotti, ο Rossi υποστήριξε ότι το οινοποιείο έχει πάει για κάτι διαφορετικό από τους Τοσκανούς γείτονές του στα βόρεια: «Αντί να πάμε σε στυλ Μπορντό, όπως η Τοσκάνη, πήγαμε σε στυλ Βουργουνδίας: οι τανίνες είναι πιο λεπτές, οι μεσαίες Ο ουρανίσκος είναι πιο γεμάτος, η φρεσκάδα αποκαλύπτεται με την ηλικία…και αυτά τα κρασιά μπορούν να παλαιώσουν για πάντα.»
Τέλος, αν και η Ιταλία έχει μια αφθονία γηγενών ποικιλιών, ίσως το Sangiovese είναι η πιο εμβληματική της χώρας, που απλώνεται στα Απέννινα και ενώνει διακριτές αμπελουργικές παραδόσεις τόσο στην Αδριατική όσο και στην Τυρρηνική πλευρά. Όπως είπε ο Rossi: «Οι ποικιλίες σταφυλιού δεν γνωρίζουν πολιτικά σύνορα».
ΠΗΓΗ: thedrinksbusiness.com
