Το επίκεντρο της σημερινής βιομηχανίας φελλού είναι αναμφισβήτητα η Πορτογαλία, με το 33% της συνολικής επιφάνειας των δασών από φελλό παγκοσμίως και περισσότερα δέντρα ανά εκτάριο από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Μια χούφτα άλλες χώρες στη λεκάνη της Μεσογείου, όπως η Σικελία, η Ιταλία, ορισμένα μέρη της Ισπανίας και της Βόρειας Αφρικής, επίσης συγκομίζουν και κατασκευάζουν φελλό, αλλά δεν είναι καθόλου κοντά στην ίδια κλίμακα.
Ωστόσο, υπάρχουν ψίθυροι ότι οι εταιρείες κρασιού στην Καλιφόρνια κάνουν κινήσεις για να δημιουργήσουν τη δική τους εγχώρια βιομηχανία παραγωγής φελλού, με εταιρείες όπως η E & J Gallo να φημολογείται ότι ήδη αγοράζουν ενεργά πρώτη ύλη δρυός.
Δεδομένου ότι χρειάζεται περίπου ενάμιση μήνας για να αποσταλούν έτοιμα πώματα φελλού από την Πορτογαλία στις ΗΠΑ σε εμπορευματοκιβώτια, η ίδρυση μιας εγχώριας επιχείρησης φελλού στην Καλιφόρνια είναι λογική. Έπειτα, υπάρχει το πλεονέκτημα ότι τα δάση φελλού βελανιδιάς είναι πρακτικά ανθεκτικά στη φλόγα, πράγμα που σημαίνει ότι είναι λίγο-πολύ ανοσία στις πυρκαγιές, κάτι που θα είναι μουσική στα αυτιά των Καλιφορνέζων οινοποιών, οι οποίοι έχουν αναγκαστεί να αντιμετωπίσουν σοβαρές εστίες πυρκαγιάς που προκαλούνται από πρόσφατα κύματα καύσωνα.
«Είναι πραγματικά δύσκολο να κάψεις μια φελλοβελανιδιά. Και αν καεί, θα αναγεννηθεί σαν φοίνικας», λέει ο Nuno Silva, διευθυντής μάρκετινγκ για την πορτογαλική εταιρεία κλεισίματος MA Silva. «Τα δέντρα είναι ανθεκτικά στη φωτιά, στη ζέστη, στη βροχή. Αντιστέκονται πολύ». Αυτό θα ήταν ένα δάσος, λοιπόν, που δεν θα έβγαινε στις φλόγες.
«Οι άνθρωποι αρχίζουν να σκέφτονται την καλλιέργεια φελλού στην Καλιφόρνια επειδή τα δέντρα φελλού βελανιδιάς αναπτύσσονται καλά εκεί, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς να το κάνει», λέει ο Bryan Avila, ο οποίος είναι μέλος του συμβουλίου της Περιφερειακής Περιφέρειας Διατήρησης της Νάπα.
Πολλοί φορείς της Καλιφόρνια, ωστόσο, φαίνονται απρόθυμοι να μιλήσουν για το θέμα, με το Ινστιτούτο Οίνου της Καλιφόρνια να αρνείται επίσης να σχολιάσει όταν προσεγγίζεται.
Ο Silva έσπευσε να επισημάνει ότι όποιος επενδύει στην έναρξη μιας βιομηχανίας φελλού στην Καλιφόρνια τώρα θα επένδυε σε κάτι από το οποίο θα ωφελούνταν μόνο τα δισέγγονά του, επειδή «τα δέντρα φελλού δεν βγάζουν καλά χρήματα στους ιδιοκτήτες τους μέχρι να γίνουν 45 ετών ή μεγαλύτερος», λέει.
«Φυσικά, θα μπορούσατε να φυτέψετε δέντρα στην Καλιφόρνια, αλλά η ανάπτυξη μιας βιομηχανίας απαιτεί χρόνια δέσμευσης, γνώσης και εμπειρίας. Μπορείτε να ξεκινήσετε από το μηδέν, αλλά για να έχετε το επίπεδο που έχουμε στην Πορτογαλία, μιλάμε για αιώνες. Στην Κίνα έχουν φυτέψει μερικά δέντρα φελλού, αλλά το να έχουν την ποσότητα φελλού που απαιτείται για τη διατήρηση μιας βιομηχανίας φελλού είναι άλλο θέμα. Για να έχεις κάτι τέτοιο δεν θα το κάνεις ούτε σε τρεις γενιές. Μπορείς να φυτέψεις αλλά δεν θα κερδίσεις από αυτό».
Τέλος, ο Σίλβα εξηγεί ότι ένα δέντρο φελλοβελανιδιάς μπορεί να συλλέγεται μόνο κάθε εννέα έως 10 χρόνια, με τους ιδιοκτήτες να πρέπει να περιμένουν 25 χρόνια για την πρώτη ή «παρθένα» συγκομιδή. «Το δέντρο πρέπει να έχει διάμετρο 70 cm για να μπορέσει να συγκομιστεί για πρώτη φορά. Διαφορετικά μπορεί να πεθάνει», σημειώνει ο ίδιος.
«Η πρώτη ή «παρθένα» συγκομιδή χρησιμοποιείται μόνο για κόκκους φελλού στο MA Silva. Το ίδιο ισχύει και για τη δεύτερη συγκομιδή. Μόνο όταν ένα δέντρο φτάνει στην τρίτη συγκομιδή του έχει τις ιδιότητες να παράγει φελλούς. Σε αυτό το σημείο, ο φλοιός είναι πιο λείος, πιο ομοιόμορφος και έχει τις κατάλληλες συνθήκες για να μπει στη βιομηχανία φελλού. Επομένως, μιλάμε για τουλάχιστον 43 χρόνια πριν οι ιδιοκτήτες φελλόδεντρων μπορέσουν να βγάλουν χρήματα».
ΠΗΓΗ: thedrinksbusiness.com
