Με αυτή τη λογική, η Οινοποιία Μπουτάρη οργάνωσε στη Μαντινεία ένα media trip για την πρώτη παρουσίαση του νέου Μοσχοφίλερου Ροζέ Μπουτάρη, καλώντας δημοσιογράφους και ανθρώπους του κρασιού να γνωρίσουν τη νέα ετικέτα μέσα στο φυσικό της περιβάλλον. Η ημέρα είχε ξεκάθαρη δομή και ακόμη πιο ξεκάθαρο κέντρο. Το Μοσχοφίλερο, την ποικιλία που έχει συνδεθεί όσο λίγες με τη Μαντινεία και με την ιστορία της Οινοποιίας Μπουτάρη στην περιοχή.
Η πρώτη στάση έγινε στον ορεινό αμπελώνα του κτήματος, φυτεμένο με Μοσχοφίλερο, σε υψόμετρο που πλησιάζει τα 700 μέτρα. Εκεί, πριν ακόμη φτάσει κανείς στο ποτήρι, καταλαβαίνει αρκετά για τον χαρακτήρα του κρασιού. Το ψυχρό κλίμα, η καλή αποστράγγιση, η κλίση του αμπελώνα και η αργή ωρίμαση της ποικιλίας εξηγούν γιατί το Μοσχοφίλερο της Μαντινείας μπορεί να δώσει κρασιά με φρεσκάδα, ένταση και νεύρο, χωρίς να χάνει τη λεπτότητά του.
Την ξενάγηση ανέλαβε ο οινολόγος του κτήματος, Αλέξανδρος Τζιαχρίστας, ο οποίος μίλησε για την ποικιλία με απλότητα και ακρίβεια. Δεν υπήρξε μια φορτωμένη τεχνική παρουσίαση, αλλά μια ουσιαστική περιήγηση στον τρόπο με τον οποίο ο αμπελώνας διαμορφώνει το κρασί. Η αναφορά στο έδαφος, στο υψόμετρο και στη μορφολογία της περιοχής δεν έγινε ως τυπική πληροφορία, αλλά ως μέρος της αφήγησης. Γιατί στην περίπτωση του Μοσχοφίλερου, ο τόπος δεν είναι φόντο. Είναι μέρος της γεύσης.
Αυτό είχε σημασία και για το νέο Μοσχοφίλερο Ροζέ Μπουτάρη. Η ετικέτα δεν παρουσιάστηκε σαν μια απλή προσθήκη στην κατηγορία των ροζέ, αλλά ως μια διαφορετική έκφραση μιας ποικιλίας που έχει ακόμη περιθώρια να ξαναδιαβαστεί. Το ζητούμενο δεν ήταν να ειπωθεί ότι το κρασί είναι νέο, αλλά να φανεί γιατί έχει λόγο ύπαρξης. Και αυτό έγινε πρώτα στον αμπελώνα, πριν περάσει η εμπειρία στο τραπέζι.
Η συνέχεια δόθηκε στο πεδινό σημείο των αμπελώνων, όπου η ομάδα Nomade et Sauvage είχε στήσει ένα υπαίθριο γεύμα ανάμεσα στα αμπέλια. Η εικόνα ήταν όμορφη, αλλά αυτό που την έκανε ενδιαφέρουσα δεν ήταν μόνο η αισθητική της. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο το τραπέζι φαινόταν να υπηρετεί την ημέρα και όχι να την επισκιάζει. Παρόντες ήταν άνθρωποι της Οινοποιίας Μπουτάρη, ανάμεσά τους και η Μαρία Μόσχου, διευθύντρια Marketing του κτήματος, σε μια συνάντηση που είχε χαρακτήρα φιλοξενίας, αλλά και ουσίας. Να φανεί πώς ένα κρασί στέκεται όταν βγαίνει από το πλαίσιο της δοκιμής και συναντά το φαγητό, τη συζήτηση και τον τόπο του.
Το γεύμα ξεκίνησε με το The White Knight, τον λευκό αφρώδη οίνο της Οινοποιίας Μπουτάρη, ως ένα δροσερό καλωσόρισμα πριν ανοίξει η ακολουθία των πιάτων. Το μενού των Nomade et Sauvage κινήθηκε με βάση τη φωτιά, την απλότητα και την καθαρή πρώτη ύλη. Προζυμένιο ψωμί στη φωτιά με αρμύρα και καμένα λαχανικά, σπαράγγια ψητά, φασόλια βανίλιες Φενεού με ψητό ζυμάρι, γεμιστά κολοκυθάκια με μυρωδικά στον ξυλόφουρνο και λαδολέμονο χαμομήλι, μοσχάρι σε χύτρα με πίτα στο μαντέμι και γαλατόπιτα με ψητά βύσσινα συνέθεσαν μια διαδρομή που δεν προσπάθησε να γίνει περίπλοκη. Προσπάθησε να είναι αληθινή.
Τα κρασιά της Οινοποιίας Μπουτάρη έδωσαν στο γεύμα τον ρυθμό του. Το Μοσχοφίλερο Μπουτάρη συνόδευσε τα πρώτα πιάτα με τη φρεσκάδα και την καθαρότητα που χαρακτηρίζουν την ποικιλία. Η Μαντινεία Cuvée στάθηκε δίπλα στις βανίλιες Φενεού με πιο σύνθετη παρουσία, δίνοντας βάθος χωρίς να βαραίνει τη γευστική συνέχεια. Το νέο Μοσχοφίλερο Ροζέ Μπουτάρη βρήκε μια από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του δίπλα στα γεμιστά κολοκυθάκια. Εκεί, η αρωματική του πλευρά, η δροσιά και η λεπτή του ένταση συνδέθηκαν φυσικά με τα μυρωδικά, το χαμομήλι και τη γήινη γλύκα του πιάτου.
Στη συνέχεια, το Grande Reserve Naoussa 2013 συνόδευσε το μοσχάρι και έφερε στο τραπέζι μια άλλη πλευρά της Οινοποιίας Μπουτάρη. Πιο ώριμη, πιο ιστορική, πιο βαθιά συνδεδεμένη με τη μεγάλη διαδρομή της στον ελληνικό αμπελώνα. Η παρουσία του δεν απομάκρυνε την αφήγηση από το Μοσχοφίλερο. Αντίθετα, υπενθύμισε πως μια νέα ετικέτα αποκτά μεγαλύτερο βάρος όταν εντάσσεται σε μια οινοποιία με συνέχεια, εμπειρία και μνήμη.
Αυτό που έκανε την ημέρα στη Μαντινεία ουσιαστική ήταν ότι όλα είχαν μέτρο. Ο αμπελώνας δεν χρησιμοποιήθηκε ως σκηνικό, το γεύμα δεν έγινε επίδειξη, τα κρασιά δεν παρουσιάστηκαν σαν προϊόντα σε σειρά. Υπήρχε μια ανθρώπινη ροή, από την περιήγηση και την κουβέντα μέχρι το τραπέζι και τα ποτήρια που άλλαζαν μαζί με τα πιάτα. Και μέσα σε αυτή τη ροή, το νέο Μοσχοφίλερο Ροζέ της Οινοποιίας Μπουτάρη βρήκε τον χώρο που του αναλογεί.
Δεν χρειάστηκε να φωνάξει για να φανεί. Στάθηκε μέσα στο τοπίο του, δίπλα στους ανθρώπους του και απέναντι σε ένα μενού που ανέδειξε τη γαστρονομική του πλευρά. Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ετικέτας. Δεν μοιάζει να ζητά από το Μοσχοφίλερο να γίνει κάτι άλλο. Του δίνει απλώς μια νέα κατεύθυνση, πιο φωτεινή, πιο άμεση, πιο ανοιχτή στο τραπέζι.
Εν κατακλείδι, η Οινοποιία Μπουτάρη παρουσίασε στη Μαντινεία ένα κρασί που κοιτάζει το σήμερα χωρίς να αποκόβεται από τον τόπο του. Και σε μια εποχή όπου το ροζέ συχνά αντιμετωπίζεται ως εύκολη εποχική επιλογή, το νέο Μοσχοφίλερο Ροζέ έδειξε ότι μπορεί να έχει ουσία όταν πίσω του υπάρχει αμπελώνας, σκέψη και σωστή αφήγηση.
Γιατί τελικά ένα κρασί δεν κρίνεται μόνο από την πρώτη γουλιά. Κρίνεται από το αν, όταν τελειώσει η ημέρα, μπορείς ακόμη να θυμηθείς το μέρος όπου η φιάλη ανοίχτηκε…
