Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του Γερμανικού Ινστιτούτου Οίνου, η καλλιεργούμενη έκτασή τους αυξήθηκε το 2025 κατά 10% και έφτασε περίπου τα 4.000 εκτάρια, αντιπροσωπεύοντας πλέον το 4% της συνολικής αμπελουργικής έκτασης της χώρας. Το στοιχείο αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν ληφθεί υπόψη ότι την ίδια στιγμή η συνολική έκταση των γερμανικών αμπελώνων συνέχισε να μειώνεται, υποχωρώντας κατά 1% σε περίπου 102.000 εκτάρια, δηλαδή σε επίπεδα αντίστοιχα με εκείνα του 2007.
Ειδικότερα, η άνοδος των Piwi δεν είναι μόνο αριθμητική, αλλά και ποιοτική. Η Souvignier Gris ήταν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η ποικιλία με τη μεγαλύτερη αύξηση φυτεύσεων στη Γερμανία, προσθέτοντας 170 εκτάρια και φτάνοντας συνολικά τα 766, γεγονός που την καθιστά τη σημαντικότερη λευκή Piwi ποικιλία στη χώρα. Ακολουθούν το Cabernet Blanc με 356 εκτάρια και το Sauvignac με περίπου 250, ενώ συνολικά καλλιεργήθηκαν 40 διαφορετικές Piwi ποικιλίες, αρκετές από τις οποίες παραμένουν ακόμη σε δοκιμαστικό στάδιο. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι οι νεότερες γενιές αυτών των ποικιλιών δεν υπόσχονται μόνο μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στις μυκητιακές ασθένειες, αλλά και αισθητά βελτιωμένο οργανοληπτικό προφίλ, με αποτέλεσμα, όπως σημειώνεται από την πλευρά του DWI, τα σύγχρονα λευκά κρασιά αυτής της κατηγορίας να μην ξεχωρίζουν πλέον εύκολα από τα συμβατικά.
Αντίστοιχη, έστω μικρότερης κλίμακας, είναι η κινητικότητα και στις ερυθρές Piwi ποικιλίες. Το Cabernet Cortis έφτασε τα 88 εκτάρια και το Satin Noir περίπου τα 60, ενισχύοντας την παρουσία ενός κλάδου που επιχειρεί να συνδέσει την ανθεκτικότητα με πιο δομημένα και εμπορικά ελκυστικά κρασιά. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετά οινοποιεία επιλέγουν να μη γράφουν στην ετικέτα το όνομα της ποικιλίας, προτιμώντας να διαθέτουν τα κρασιά ως blends, ώστε να αποφύγουν την επιφυλακτικότητα που συχνά προκαλούν στους καταναλωτές τα άγνωστα ονόματα. Την ίδια ώρα, η διείσδυση των Piwi είναι ιδιαίτερα αισθητή και στη βόρεια Γερμανία, όπου μετά την έγκριση νέων φυτεύσεων το 2016 έχουν ήδη εγκατασταθεί περισσότερα από 200 εκτάρια εκτός των 13 παραδοσιακών αμπελουργικών περιοχών.
Τέλος, μέσα σε αυτό το τοπίο, οι συμβατικές ποικιλίες που κατέγραψαν ουσιαστική άνοδο το 2025 ήταν ελάχιστες. Στα λευκά, μόνο το Chardonnay και το Sauvignon Blanc σημείωσαν καθαρή αύξηση, ενώ στα ερυθρά το Merlot κινήθηκε επίσης ανοδικά, κόντρα στη γενικότερη κάμψη. Σε περιφερειακό επίπεδο, οι μεγαλύτερες απώλειες καταγράφηκαν στη Βυρτεμβέργη και στη Μπάντεν, ενώ ακολούθησαν ο Μοζέλας και το Παλατινάτο. Εξαίρεση αποτέλεσε το Ζάαλε-Ούνστρουτ, που ενίσχυσε οριακά την επιφάνειά του. Η συνολική εικόνα δείχνει ότι η γερμανική αμπελουργία δεν αναζητεί απλώς νέες ποικιλίες, αλλά ένα νέο μοντέλο ανθεκτικότητας, με λιγότερες παρεμβάσεις στο αμπέλι, μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα και σταδιακή αναθεώρηση του ίδιου του παραγωγικού της χάρτη.
