«Μετά τον Covid, υποστηριζόταν ότι το Χονγκ Κονγκ είχε τελειώσει, ότι όλοι θα αγόραζαν από τη Σινγκαπούρη», υπενθυμίζει ο Jean-Charles Letellier, ιδρυτής και διευθυντής της Vinifield, μιας συμβουλευτικής εταιρείας που εξειδικεύεται στην υποστήριξη γαλλικών οινοποιητικών επιχειρήσεων στην Ασία. «Κι όμως όχι, τελικά το Χονγκ Κονγκ εξακολουθεί να λάμπει στο επιχειρηματικό τοπίο της Ασίας και παραμένει μια σημαντική πύλη εισόδου προς την Κίνα και τη Νοτιοανατολική Ασία». Αν και ο ρόλος του ως σημαντικός κόμβος (hub) παραμένει άθικτος, οι κινητήριες δυνάμεις της ζήτησης έχουν αλλάξει: οι αγορές που σχετίζονται με συμπόσια, επίσημες δεξιώσεις και δώρα υποχωρούν προς όφελος μιας πιο εξατομικευμένης κατανάλωσης.
Μια ομογενοποίηση των προσδοκιών
«Όταν ξεκίνησα στις εξαγωγές, υπήρχαν σαφώς καθορισμένες ζώνες όπου προτιμάτο το ένα ή το άλλο στυλ κρασιού, γεγονός που επέτρεπε τη δημιουργία πολύ στοχευμένων προσφορών ανάλογα με την περιοχή», παρατηρεί η Valérie Vincent, διευθύντρια μάρκετινγκ και εμπορικής ανάπτυξης στη Rhonéa, στην Κοιλάδα του Ροδανού. «Σήμερα, αυτό δεν ισχύει καθόλου. Η κρίση είναι παντού, ο πληθωρισμός επίσης, και η εξέλιξη των καταναλωτικών συνηθειών προς λιγότερο αλκοόλ, πιο δροσερά ποτά, λευκά και αφρώδη, έχει ομογενοποιηθεί σε όλο τον κόσμο». Εκμεταλλευόμενη τη Vinexpo Asia για να πραγματοποιήσει μια περιοδεία σε αρκετές ασιατικές αγορές, η υπεύθυνη διεθνών αγορών σημειώνει ωστόσο αντίρροπες δυναμικές. «Η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία, ιδιαίτερα το Τόκιο, παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι καταναλωτές είναι πολύ περίεργοι και δείχνουν πραγματικό ενδιαφέρον για το κρασί. Αντιμετωπίζουν όμως τα ίδια προβλήματα με εμάς, με επιπλέον μια συναλλαγματική ισοτιμία που ακριβαίνει την τιμή των κρασιών μας».
Η άνοδος των ελαφριών κόκκινων κρασιών
Μια άλλη σημαντική διαφορά είναι η ένταση του ανταγωνισμού που επικρατεί στην κινεζική αγορά, με ισχυρότερη πίεση στις τιμές. «Η διαφορά μεταξύ της Κίνας και άλλων ασιατικών αγορών είναι ότι η Κίνα είναι ήδη κορεσμένη», αναφέρει η Andréa Guillot από το Domaine Guillot-Gonin, μια ιδιοκτησία 35 εκταρίων που εκτείνεται σε διάφορα Crus του Beaujolais. «Οι αγοραστές εκεί δεν περιμένουν τους παραγωγούς κρασιού. Πρακτικά, δεν έχουν ανάγκη το κρασί σας». Εξού και η ανάγκη για διαφοροποίηση. «Πρέπει να προσφέρεις κάτι διαφορετικό, με καλή σχέση ποιότητας-τιμής και να πας εσύ να βρεις τους πελάτες. Δεν θα έρθουν εκείνοι σε εσένα, σε αντίθεση με άλλες ασιατικές αγορές όπως η Ταϊλάνδη ή η Ινδία, οι οποίες έχουν ζήτηση επειδή η αγορά τους είναι αναδυόμενη».
Λόγω της εξέλιξης των καταναλωτικών προτύπων, τα ελαφριά κόκκινα κρασιά είναι πλέον της μόδας, ακόμη και στην Κίνα, η οποία είναι γνωστή για την προτίμησή της στα μεγάλα, δομημένα κόκκινα κρασιά, ιδιαίτερα του Μπορντό. «Εκπλαγήκαμε ευχάριστα όταν διαπιστώσαμε από την αρχή ότι το στυλ μας άρεσε», συνεχίζει η Andréa Guillot. «Βλέπουμε ότι οι προτιμήσεις στα κόκκινα μετατοπίζονται προς κρασιά πιο ελαφριά και πιο φρουτώδη».
Ανατρέποντας τα στερεότυπα
Για μια περιοχή που ιστορικά συνδέεται με ισχυρά και πληθωρικά κόκκινα κρασιά, η προσαρμογή στις νέες προσδοκίες των αγορών εξαγωγής γίνεται μείζον στοίχημα. «Στην κοιλάδα του Ροδανού, πρέπει να είμαστε ακόμα πιο δυναμικοί, καινοτόμοι και παρόντες για να αναδείξουμε τα πλεονεκτήματα των κρασιών μας. Σήμερα θεωρούμαστε μια περιοχή πολύ προσανατολισμένη στα κόκκινα κρασιά, επομένως φυσικά θεωρούμαστε λιγότερο συμβατοί με τις σύγχρονες τάσεις», εκτιμά η Valérie Vincent.
Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη των γούστων, η Rhonéa σκοπεύει να προβάλει άλλες πτυχές της προσφοράς της: «Στόχος μας ήταν επίσης να αποδείξουμε ότι η Κοιλάδα του Ροδανού είναι μια ενδιαφέρουσα περιοχή για τα λευκά της κρασιά. Η αναβάθμιση σε λευκό cru του Beaumes-de-Venise, η οποία φαίνεται να έχει πλέον επικυρωθεί από το INAO, αποτελεί μάλλον μια καλή είδηση». Η υπεύθυνη μάρκετινγκ υπογραμμίζει επίσης τον πολλαπλασιασμό των καινοτομιών μέσα στο οινοποιείο, όπως η ανάπτυξη μιας exclusive ετικέτας blanc de noirs (λευκό από μαύρα σταφύλια), ενώ διαπιστώνει και το ενδιαφέρον που προκαλούν ορισμένες παραδοσιακές αναφορές, όπως το μοσχάτο: «Τα μοσχάτα μας που έχουν παλαιώσει σε βαρέλι, των οποίων το προφίλ προσεγγίζει περισσότερο εκείνο των αλκοολούχων ποτών, πήγαν εξαιρετικά καλά».
Σύνεση σε όλα τα στάδια της παραγωγής και διάθεσης
Από την πλευρά του, ο Jean-Charles Letellier ενθαρρύνει τις εταιρείες που υποστηρίζει να ποντάρουν περισσότερο στην καινοτομία και τη διαφοροποίηση. «Στα αλκοολούχα ποτά, δεν είναι πάντα εύκολο να πουλήσεις κονιάκ. Πρέπει να γίνουν προσπάθειες για τη διεύρυνση της γκάμας, με παράδειγμα τα αρωματισμένα λικέρ ή τα ποτά με βάση εκχυλίσματα βοτάνων. Υπάρχει επίσης μια μικρή ζήτηση για αλκοολούχα ποτά χωρίς αλκοόλ. Αυτό επιτρέπει την είσοδο στην αγορά».
Αυτή η αναζήτηση νέων πηγών ανάπτυξης εντάσσεται σε ένα πλαίσιο που χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα των επαγγελματιών, είτε πρόκειται για παραγωγούς, εισαγωγείς είτε για διανομείς. «Οι εξαγωγείς γνωρίζουν ότι το μακροοικονομικό περιβάλλον είναι λιγότερο ευνοϊκό, ότι η κινεζική αγορά δυσκολεύεται να ανακάμψει γρήγορα, ότι πρέπει να είναι παρόντες αλλά ότι αυτό θα πάρει περισσότερο χρόνο από ό,τι στο παρελθόν. Υπάρχει λίγο λιγότερος ενθουσιασμός σε σχέση με παλαιότερα».
Εξορθολογισμός των απαιτήσεων
Από την πλευρά των εισαγωγέων και των διανομέων, ο κορεσμός της κινεζικής αγοράς έχει αλλάξει τα δεδομένα: «Το νούμερο ένα θέμα δεν είναι πλέον μόνο η ποιότητα: είναι η σχέση ποιότητας-τιμής, το περιθώριο κέρδους, η ικανότητα για γρήγορη πώληση και η αποφυγή στάσιμων αποθεμάτων. Οι Κινέζοι είναι πολύ εστιασμένοι στις τιμές, έχουν την πολυτέλεια της επιλογής».
Η Valérie Vincent συμμερίζεται αυτή τη διαπίστωση: «Στην ηπειρωτική Κίνα, το ενδιαφέρον για το κρασί υπάρχει πάντα, αλλά πρέπει να προσδιοριστεί σωστά η τιμολογιακή πολιτική. Οι προσδοκίες για αρκετά χαμηλές τιμές είναι αρκετά έντονες. Πρέπει να μείνουμε σταθεροί στα κρασιά που προσφέρουμε».
Πέρα από την κινεζική αγορά μόνο, οι επαγγελματίες παρατηρούν μια σταδιακή ωρίμαση και εξομάλυνση των ασιατικών αγορών, οι οποίες τείνουν να επιβάλλουν τις ίδιες απαιτήσεις με εκείνες των πιο ώριμων αγορών. «Η Ασία παραμένει μια ζώνη ευκαιριών για τους παραγωγούς οίνου, αλλά πρέπει πλέον να πηγαίνουν εκεί με μια πραγματική εμπορική στρατηγική, και όχι απλώς με καλά προϊόντα», καταλήγει ο Jean-Charles Letellier.
ΠΗΓΗ: ΚΕΟΣΟΕ
