Οι ασθένειες του ξύλου εντοπίζονται όταν η βλαστική περίοδος βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο (άνοιξη – καλοκαίρι) με κυριότερα συμπτώματα την καχεκτική βλάστηση ή/και την ξήρανση βραχιόνων.
Επισημαίνεται ότι οι ασθένειες ξύλου του αμπελιού παρουσιάζουν ορισμένα κοινά συμπτώματα με άλλες ασθένειες και έτσι μπορεί να προκαλείται σύγχυση. Επομένως είναι αναγκαία η επισήμανσή τους (την προηγούμενη βλαστική περίοδο) και η αντιμετώπισή τους κατά την χειμερινή περίοδο, εφαρμόζοντας τα παρακάτω μέτρα.
Οι αμπελουργοί οφείλουν με επισταμένη προσοχή να σημαδεύουν τα προσβεβλημένα πρέμνα από το καλοκαίρι, ώστε κατά την εφαρμογή των κλαδεμάτων τα συγκεκριμένα πρέμνα να κλαδεύονται στο τέλος, αποφεύγοντας έτσι να προκαλούν νέες μολύνσεις στα υπόλοιπα υγιή (μη προσβεβλημένα) πρέμνα. Τα κλαδέματα προτείνεται να γίνονται προς το τέλος Φεβρουαρίου με ξηρό καιρό. Εξειδικεύοντας, βεβαίως, το χρόνο κλαδέματος ανάλογα με τις τοπικές συνθήκες που επικρατούν σε κάθε περιοχή. Με έμφαση, εφιστάται η προσοχή των αμπελουργών στην απολύμανση των κλαδευτικών εργαλείων με οινόπνευμα ή υδατικό διάλυμα χλωρίνης 10%. Επαναλαμβάνεται, εμφατικά, ότι πρώτα κλαδεύονται τα υγιή πρέμνα και στο τέλος τα «ύποπτα» τα οποία έχουν επισημανθεί κατάλληλα από τα μέσα της προηγούμενης καλλιεργητικής περιόδου. Τα «ύποπτα» πρέμνα κλαδεύονται αυστηρά μέχρι να φανεί υγιές ξύλο. Κατά το κλάδεμα των «ύποπτων» πρέμνων, είναι αναγκαία η συχνή απολύμανση των εργαλείων όσο πιο σχολαστικά είναι εφικτό π.χ. εάν δηλαδή κοπεί ή αφαιρεθεί βραχίονας με καστανούς μεταχρωματισμούς ή έλκη, θα πρέπει, άμεσα, να γίνεται απολύμανση των εργαλείων. Στις μεγάλες τομές είναι ανάγκη να γίνεται επάλειψη με κατάλληλο προστατευτικό προϊόν (αλοιφή κλαδέματος) ή να ακολουθεί, αμέσως μετά το κλάδεμα, ψεκασμός με ένα εγκεκριμένο φυτοπροστατευτικό σκεύασμα σύμφωνα με τις οδηγίες που παρέχονται στα πλαίσια της συνταγογράφησης. Τέλος, τονίζεται ότι τα προσβεβλημένα τμήματα του ξύλου που έχουν αφαιρεθεί θα πρέπει να καταστρέφονται με καύση, εξυπακούεται με την τήρηση όλων των απαραίτητων προφυλάξεων.
Ειδικότερα όσον αφορά στην διάκριση των δύο κυριότερων ασθενειών:
Ευτυπίωση
Μυκητολογική ασθένεια ξύλου, η οποία προκαλεί νεκρώσεις βραχιόνων ή και ολόκληρων πρέμνων. Κατά το κλάδεμα παρατηρούνται καστανόμαυροι πλευρικοί μεταχρωματισμοί στις τομές των βραχιόνων και εδώ απαιτείται προσοχή ώστε να εντοπισθούν και να γίνουν αντιληπτοί οι συγκεκριμένοι μεταχρωματισμοί. Την άνοιξη πολλοί οφθαλμοί δε βλαστάνουν ή δίνουν καχεκτικούς βλαστούς με μικρά (ή μικρότερα) χλωρωτικά και παραμορφωμένα φύλλα, μικρά μεσογονάτια διαστήματα και στη συνέχεια παράγουν αραιόραγους βότρεις με αλλοιωμένο σχήμα και μειωμένη παραγωγή. Επισημαίνεται η απαραίτητη προσοχή ώστε να μην συγχέονται τα συμπτώματα στην βλάστηση με συμπτώματα ιώσεων της αμπέλου.
Ίσκα
Μυκητολογική ασθένεια που προσβάλλει το εγκάρδιο ξύλο συνηθέστερα σε πρέμνα μεγάλης ηλικίας και πιο σπάνια σε νεαρά. Κατά το κλάδεμα παρατηρούνται καστανοί μεταχρωματισμοί στο κέντρο του ξύλου. Το προσβεβλημένο ξύλο είναι μαλακό, εύθρυπτο και σπογγώδες. Το καλοκαίρι εμφανίζεται χαρακτηριστική περιφερειακή και μεσονεύρια χλώρωση στα φύλλα και εν συνεχεία ξήρανση. Σε έντονη προσβολή παρατηρείται ξήρανση των κληματίδων, των βραχιόνων ή και ολόκληρων των πρέμνων.
