Σίγουρα, τα ξακουστά κρασιά είναι συνταρακτικά, σύνθετα, άξια στοχασμού, όπως λέει ο Eric Asimov, οινοκριτικός των New York Times, όμως «γενικά αποτελούν μια σπάνια ευχαρίστηση». Οι περισσότεροι άνθρωποι περιορίζονται στα καθημερινά κρασιά, αυτά που δεν χρειάζονται κάποια γιορτή ή άδεια για να ανοιχτούν. Ωστόσο αυτή η έννοια της απλότητας είναι παρεξηγημένη. «Είναι μια λέξη που συχνά την μπερδεύουμε με την έλλειψη σκέψης. Εννοώ την αγορά μιας φιάλης χωρίς ιδιαίτερη σκέψη και χωρίς να καταβάλλεται κάποια προσπάθεια στην κατανόηση της γεύσης τους όταν τα πίνουμε. Μερικοί άνθρωποι συγχέουν την απλότητα με το πεζό και το κοινότροπο, αντίθετο της πολυπλοκότητας που όλοι ξέρουμε ότι φέρει ένα θετικό πρόσημο όταν μιλάμε για κρασί» υποστηρίζει ο ίδιος.
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η έννοια της απλότητας κάθε άλλο παρά θετικές αποχρώσεις μπορεί να έχει. «Αρχικά μου αρέσει να την χρησιμοποιώ όταν αναφέρομαι στην διαδικασία της καλλιέργειας και της παραγωγής. Όσο πιο απλή είναι η αμπελουργία, τόσο καλύτερο είναι και το κρασί, τουλάχιστον στις περισσότερες των περιπτώσεων» λέει. Υπό αυτήν την έννοια, τόσο τα κακθημερινά κρασιά και όσο και τα σπάνια και ακριβά, πάντα θα είναι απλά. «Το να δουλεύεις με απλότητα και αβίαστα δεν έχει καμία σχέση με το να δουλεύεις απερίσκεπτα» επισημαίνει ο Eric Asimov. «Απαιτείται μεγάλη δεξιοτεχνία και αφοσίωση για να κατακτήσεις αυτό το επίπεδο» συνεχίζει.
«Ένα καλό καθημερινό κρασί, είναι σαν ένα ζεστό καρβέλι ψωμί. Κάτι που μπορεί να υπάρχει στο τραπέζι και να μην δίνεις ιδιαίτερη σημασία, αλλά με μια μόλις μπουκιά μπορείς να εκτιμήσεις την φρεσκάδα του, την πλούσια υφή και το γήινο άρωμα της μαγιάς. Έχει μέσα του ζωή, σε αντίθεση με τα περισσότερα συσκευασμένα προϊόντα ψωμιού που θα βρεις στο σούπερ μάρκετ και όλα τους έχουν τον συνταρακτικό χαρακτήρα του αφού πολυουθεράνης» συνεχίζει ο Eric Asimov ο οποίος υποστηρίζει ότι αυτή η αναλογία υφίσταται και στις κάβες των σούπερ μάρκετ.
«Θέλεις το κρασί σου να είναι σαν μια φρέσκια μπαγκέτα: τίμια, άμεση, βασική κα χωρίς επιδεικτικότατα» αναφέρει, δίνοντας τον ορισμό της απλότητας σε ένα κρασί. «Το απλό κρασί λοιπόν είναι μια έκφραση αμεσότητας από δεξιοτέχνες οινοποιούς που εστιάζουν κυρίως στο να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν με τις δυνατότητες που τους προσφέρει ο τόπος τους» λέει καταλήγοντας πως «η επιτομή αυτού του είδους κρασιού είναι το Montepulciano d’Abruzzo, ένα κόκκινο κρασί που παράγεται στο Αμπρούτσο της Ιταλίας από την ποικιλία Montepulciano. «Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το κρασί είναι το καματάρικο άλογο των περισσότερων ιταλικών εστιατορίων» σχολιάζει ο ίδιος. Δεν ήταν πάντα έτσι όμως. Πριν από 40 χρόνια ήταν ένα επίπεδο, έως και βαρετό βαρύ κρασί μέχρι που έχασε ακόμα και αυτήν την εντιμότητα, σε μια προσπάθεια να γίνει εξεζητημένη ποικιλία στις αρχές του αιώνα μας. Ήταν η τελευταία 15ετία που είδε νέους μικρούς οινοποιούς να ρίχνουν σοβαρή δουλειά στους αμπελώνες της περιοχής και να βελτιώνουν με κάθε σοδειά την φήμη της ποικιλίας. «Πλέον είναι εξαιρετικά κρασιά, φτιαγμένα από του οινοποιούς που δουλεύουν με γνώμονα την απλότητα, μακριά από κάθε τι τεχνητό» συνεχίζει ο ίδιος καταλήγοντας πως, «είναι το κρασί που θα το πιεις Πέμπτη βράδυ. Θα μπορούσε να σε συνταράξει; Ναι σε κάποια άλλη φάση. Ήταν όμως άθλος το ότι κατάφερε να σε ξαφνιάσει και να σου αλλάξει κάπως την διάθεση».
