του Ζήση Πανάγου
Η εγκυρότητα ορισμένων εμπορικών εκθέσεων αμφισβητείται τακτικά τα τελευταία χρόνια. Σε έναν κόσμο, όπου η αγοραστική δύναμη φαίνεται ολοένα και περισσότερο να στηρίζεται σε όλο και λιγότερα χέρια, οι εκθέσεις φαίνονται αν όχι ακριβώς περιττές.
Ο Covid-19 σταμάτησε νεκρές τις εκθέσεις, για προφανείς λόγους. Από τους πρώτους μήνες του 2020 δεν υπήρχε καμία μέχρι το Wine Paris, το οποίο άνοιξε (κάπως εκπληκτικά) σε ένα διστακτικό κοινό στα μέσα Φεβρουαρίου. Ήταν, από κάθε άποψη, κατανοητά ήσυχο, αν και άξιζαν συγχαρητήρια στους διοργανωτές που πήραν θέση.
Έπειτα, οι Γερμανοί διοργανωτές του Prowein ήταν πιο προσεκτικοί. Ανέβαλαν την εκδήλωσή τους στο Ντίσελντορφ από τη συνηθισμένη ημερομηνία του Μαρτίου, μεταβάλλοντάς την για τον Μάιο. Δεδομένου ότι αυτό συγκρούστηκε με την Έκθεση Οίνου του Λονδίνου, είχε το επιπλέον πλεονέκτημα (για τον Prowein) να ρίξει έναν ανταγωνιστή σε μια ουρά αν και οι Γερμανοί, κάπως μη πειστικά, ισχυρίστηκαν ότι η σύγκρουση ήταν μια ατυχής σύμπτωση. Έτσι, η διοργάνωση του Λονδίνου μεταφέρθηκε για πρώτη φορά τον Ιούνιο.
Εν συνεχεία, αυτό σημαίνει ότι από τον Απρίλιο έχουμε δει Vinitaly, Prowein και την περασμένη εβδομάδα, London Wine Fair σε διαδοχικούς μήνες.
Οι εκθέσεις που προχωρούν δεν είναι αυτό που ήταν… ή τουλάχιστον όχι ακόμη.
Οι οινοπαραγωγοί σε έναν γαλλικό εμπορικό ιστότοπο σίγουρα δεν έμοιαζαν να εντυπωσιάζονται. Τεράστιες αίθουσες με σχετικά λίγους επισκέπτες, που προστέθηκαν στα περίφημα εντυπωσιακά έξοδα διαμονής του Ντίσελντορφ, έκαναν για τρεις ημέρες που πολλοί από αυτούς ήταν δύσκολο να δικαιολογήσουν.
Οι περισσότεροι από τους παραγωγούς είχαν αρχικά εγγραφεί για το 2020 και απλώς πέρασαν το περίπτερό τους για το 2022, αντί να το χάσουν. Ωστόσο, θα ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρον να μάθουμε πόσοι θα δέσμευαν χρήματα για το 2023. Δεν θα ήταν πολλοί. Πολλοί από αυτούς τους λάτρεις μουρμούριζαν για το Wine Paris ως καλύτερο στοίχημα.
Σίγουρα, η τελευταία έκθεση έχει το πλεονέκτημα ότι είναι μέρος μιας μεγαλύτερης πόλης, με πολύ πιο λογικές τιμές για καταλύματα και καλές υποδομές. Μέχρι στιγμής, η Wine Paris φαίνεται να θεωρείται πιο πολύ ως γαλλική έκθεση, όπως αντίστοιχα η Vinitaly είναι μια ιταλική έκθεση. Υπάρχουν παγκόσμιες αξιώσεις, αλλά δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμα τουλάχιστον, σίγουρα όχι στον βαθμό που έχουν γίνει στο Prowein.
Και αυτό, ίσως, είναι όπου ο Prowein εξακολουθούσε να σκοράρει για τα καλά. Μπορεί να μην λειτούργησε για τους μικρούς παραγωγούς που είχαν πάρει θέση και άρχισαν να ελπίζουν να συναντήσουν νέους εισαγωγείς. Αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ το δυνατό της σημείο ούτως ή άλλως, απλώς πήρε μεγαλύτερη ανακούφιση αφαιρώντας έναν μεγάλο αριθμό πεζοδρομίων.
Το 2008, η Έκθεση Οίνου του Λονδίνου αποτέλεσε μια πανίσχυρη έκθεση με παγκόσμιες προσδοκίες για ολόκληρο τον χώρο των αλκοολούχων. Μετά την οικονομική κρίση εκείνης της χρονιάς, που ταλαιπώρησε τους διοργανωτές, λόγω του ακριβού εκθεσιακού χώρου, δεκάδες άλλες επιχειρήσεις φοβούμενες για το μέλλον τους, αποχώρησαν γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή. Μάλιστα πολλές δεν επέστρεψαν ποτέ.
Σήμερα, η Έκθεση Οίνου του Λονδίνου είναι σίγουρα πολύ μειωμένη σε σύγκριση με πριν από δέκα χρόνια αν και αυτό είναι αναμφισβήτητα περισσότερο μια αντανάκλαση στην αγορά του Ηνωμένου Βασιλείου παρά στην ίδια την έκθεση. Με σταθερή κατανάλωση κρασιού, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι μια λιγότερο ελκυστική αγορά για τους παραγωγούς. Και πολλές χώρες που επένδυσαν μεγάλα γενόσημα στην αγορά πριν από 20 χρόνια κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δεν είχαν πάντα τις αποδόσεις που ήλπιζαν. Η Έκθεση Οίνου του Λονδίνου βρίσκεται σε διαδικασία επανεφεύρεσης ως εθνικής και όχι διεθνούς εκδήλωσης.
Τέλος, σε μια χρονιά που ξεκίνησε με τις αιχμές της Omicron και το χάος του lockdown για μεγάλο μέρος του βόρειου ημισφαιρίου, είναι δύσκολο να εξαχθούν σταθερά συμπεράσματα σχετικά με τις εμπορικές εκθέσεις. Σε ένα επίπεδο, είναι θαύμα που συμβαίνουν. Όσο, για τους βορειοαμερικανούς επισκέπτες σίγουρα θα επιστρέψουν ακόμα κι αν οι Ασιάτες είναι λιγότερο πιθανό βραχυπρόθεσμα τουλάχιστον.
ΠΗΓΗ: just-drinks.com
