Κάποιοι το συνδέουν αυτή την εξέλιξη µε τη µείωση της αγοραστικής δύναµης των καταναλωτών. Άλλοι, πάλι, επιµένουν ότι έχει σχέση µε την επικρατούσα τάση για όλο και λιγότερο αλκοόλ, στην οποία, χρόνο µε το χρόνο, δείχνει να συµπεριλαµβάνεται και το «αθώο» και όχι µόνο ως προς την περιεκτικότητα σε αλκοολικούς βαθµούς, κρασί.
Όπως και να έχουν τα πράγµατα, οι οινοποιητικές επιχειρήσεις στην Ελλάδα οφείλουν να προσαρµοστούν στα νέα δεδοµένα. Τίποτα δεν µπορεί να προχωρήσει από µόνο του.
Οι ένδοξες µέρες της επιστροφής στο ποιοτικό κρασί, που καθόρισαν την πορεία της εγχώριας οινοποιίας τα τελευταία 30 χρόνια, µάλλον έχουν κλείσει τον κύκλο τους. Όσο περνάει ο καιρός και βαθαίνουν τα προβλήµατα, όλοι αντιλαµβάνονται ότι είναι απαραίτητο ένα νέο πολυετές και αξιόπιστο σχέδιο προσαρµογής στα σηµερινά δεδοµένα.
Στη Γαλλία, στην Ισπανία και σε άλλες µεγάλες οινοπαγωγικές χώρες, παρατηρείται µια διάθεση περιορισµού του αµπελώνα. Ήδη προς την κατεύθυνση αυτή έχουν τεθεί αιτήµατα προς τις ευρωπαϊκές αρχές για οικονοµική υποστήριξη των απαραίτητων εκριζώσεων.
Η Ιταλία, αντίθετα, µοιάζει να διαφωνεί µ’ αυτή την πολιτική, επιβάλλοντας προς το παρόν τη θέση της στις Βρυξέλλες. Κι αυτό γιατί προφανώς οι ευρωπαϊκές αρχές προτιµούν να αποφύγουν τη σχετική δαπάνη. Στην Ελλάδα, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.
Τα οινοποιεία αυξάνονται, οι αµπελουργοί µειώνονται και όσοι µένουν θέλουν να γίνουν οινοποιοί. Ωστόσο, οι περισσότερες απ’ αυτές τις προσπάθειες, µοιάζουν θνησιγενείς. Πολλοί κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση από την ανάγκη της οικονοµικής επιβίωσης. Άλλοι πάλι επηρεασµένοι από τη γοητεία που ασκεί ο κλάδος του κρασιού. Κάποιοι νοµίζουν ότι έτσι θα πετύχουν γρήγορα κέρδη. Μπαίνουµε πάντως στη φάση κατά την οποία για κάθε νέο οινοποιείο που δηµιουργείται, κάποιο άλλο κλείνει ή αλλάζει χέρια. Σίγουρα πάντως δεν είναι αυτή η καλύτερη συνταγή για τη βιώσιµη ανάπτυξη του κλάδου.
Ακολουθεί το εξώφυλλο του περιοδικού WineTrails που κυκλοφορεί το Σάββατο 11 Οκτωβρίου μαζί με την εφημερίδα Agrenda
