Μ’ αυτή την έννοια, ειδικά φέτος, είμαστε όλοι Mantinians.
Σε αυτό το πνεύμα μάλιστα, η φετινή εκδήλωση των Mantinians στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, ήρθε στην πιο κατάλληλη στιγμή. Όχι μόνο για τονώσει το ηθικό των παραγωγών μετά τις ζημιές που προκάλεσε ο παγετός του Μαίου αλλά και να βεβαιώσει ότι η συνεργασία σε ένα κοινό όραμα μπορεί να είναι το κλειδί της επιτυχίας.
Η παρουσία των Mantinians στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης δεν ήταν απλώς μία ακόμη οινική εκδήλωση γευσιγνωσίας. Περισσότερο έμοιαζε με μια προσεκτικά σχεδιασμένη δήλωση ταυτότητας για το Μοσχοφίλερο της Μαντινείας και για τη νέα γενιά παραγωγών που επιχειρεί να επανατοποθετήσει το ιστορικό αυτό ελληνικό terroir στον διεθνή χάρτη του κρασιού.
Άλλωστε, η επιλογή του χώρου μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί. Το ΕΜΣΤ, ως σημείο συνάντησης σύγχρονης δημιουργίας, πολιτισμού και αισθητικής αναζήτησης, λειτούργησε σχεδόν συμβολικά για έναν αμπελώνα που προσπαθεί να αποδείξει ότι το Μοσχοφίλερο δεν είναι απλώς ένα αρωματικό λευκό κρασί εύκολης κατανάλωσης, αλλά μια ποικιλία με βάθος, πολυπλοκότητα και δυνατότητα σοβαρής έκφρασης.
Συστηματικά, εδώ και καιρό, οι Mantinians έχουν βρει τον απαραίτητο κοινό βηματισμό και ξέρουν πλέον να παρουσιάσουν τη Μαντινεία όχι ως μια ενιαία και μονοδιάστατη ζώνη παραγωγής, αλλά ως έναν ζωντανό αμπελουργικό οργανισμό με διαφορετικά υψόμετρα, εδάφη, μικροκλίματα και οινοποιητικές προσεγγίσεις. Μέσα από τις ετικέτες που παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση της Τρίτης 26 Μαίου στο ΕΜΣΤ, αναδείχθηκε η προσπάθεια πολλών παραγωγών να ξεφύγουν από το στερεότυπο του έντονα αρωματικού και άμεσα καταναλώσιμου Μοσχοφίλερου και να επενδύσουν σε πιο δομημένα κρασιά, με μεγαλύτερη ακρίβεια, καλύτερη διαχείριση οξύτητας και αυξανόμενη δυνατότητα παλαίωσης. Σε αρκετές περιπτώσεις, ήταν εμφανής η τάση για πιο χαμηλές παρεμβάσεις στην οινοποίηση, μεγαλύτερη προσοχή στην πρώτη ύλη του αμπελιού και μια γενικότερη αναζήτηση αυθεντικότητας.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον στη δραστηριότητα των Mantinians είναι ότι λειτουργούν περισσότερο ως μια συλλογική πλατφόρμα προβολής της περιοχής παρά ως ένα κλασικό σχήμα εμπορικής προώθησης. Προσπαθούν να χτίσουν αφήγημα γύρω από τη Μαντινεία, να συνδέσουν το κρασί με τον τόπο, το υψόμετρο του οροπεδίου, τις μεγάλες θερμοκρασιακές διαφορές, το αρκαδικό τοπίο και τη σύγχρονη ελληνική γαστρονομία. Με άλλα λόγια, επενδύουν στην έννοια της προέλευσης, κάτι που εδώ και χρόνια αποτελεί το βασικό ζητούμενο για τις μεγάλες οινικές περιοχές του κόσμου.
Παράλληλα, η χθεσινή παρουσία έδειξε άλλη μια φορά ότι το ελληνικό κρασί αρχίζει να κατανοεί βαθύτερα τη σημασία της συλλογικής εικόνας. Σε μια περίοδο όπου ο διεθνής ανταγωνισμός εντείνεται και οι αγορές γίνονται ολοένα πιο απαιτητικές, η μεμονωμένη προσπάθεια ενός μόνο οινοποιείου δύσκολα αρκεί για να δημιουργήσει ισχυρό αποτύπωμα. Οι Mantinians επιχειρούν να δημιουργήσουν κρίσιμη μάζα γύρω από το Μοσχοφίλερο, ώστε η ποικιλία να αποκτήσει πιο καθαρή θέση στη συνείδηση επαγγελματιών και καταναλωτών.
Τελικά, αυτό που έμεινε από την εκδήλωση δεν ήταν μόνο τα αρώματα τριαντάφυλλου, εσπεριδοειδών και βοτάνων που χαρακτηρίζουν την ποικιλία, αλλά κυρίως η αίσθηση ότι η Μαντινεία βρίσκεται σε μια ενδιαφέρουσα φάση ωρίμανσης. Όχι μόνο ως αμπελώνας, αλλά και ως συλλογική ιδέα γύρω από το τι μπορεί να σημαίνει σήμερα ένα σύγχρονο ελληνικό κρασί με ισχυρή γεωγραφική και πολιτισμική ταυτότητα.
Στη φετινή δεύτερη γιορτή των Mantinians συμμετείχαν:
- Αμπελοτεμάχιο 211 (Κουμαρέλα Β.)
- Κτήμα Καλογερόπουλου
- Κτήμα Παναγόπουλου
- Κτήμα Σκούρα
- Κτήμα Σπυρόπουλου
- Κτήμα Τσέλεπος
- Μικρό Κτήμα Μποκόλα
- Οινοποιείο Ρωμιός
- Οινοποιείο Novus (Νασιάκος)
- Οινοποιείο Αυδή
- Οινοποιείο Βερβαινιώτη
- Οινοποιείο Μποσινάκη
- Οινοποιείο Μπουτάρη
- Οινοποιείο Μωρόπουλου
- Οινοποιείο Σώκος
- Οινοποιείο Τρουπή
