του Ηλία Ανδρεάκη
Η άφιξη στον χώρο του οικογενειακού οινοποιείου που ξεκίνησε την λειτουργία του πριν από σχεδόν 60 χρόνια το μακρινό 1966, πραγματοποιήθηκε με την ολοκλήρωση των συνεδριών της Τρίτης 3 Δεκεμβρίου. Δυστυχώς, είχαμε την ατυχία να επισκεφθούμε το οινοποιείο Λυραράκη κατά την διάρκεια της πρώτης <<καλής>> βροχής από τον Μάιο, όπως μας μεταφέρθηκε, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό, ώστε να αμαυρώσει την εμπειρία μας. Η επίσκεψη μας έδωσε την ευκαιρία να περιηγηθούμε στους αμπελώνες και στον χώρο του οινοποιείου, όπου δεσπόζουν οι δεκάδες διακρίσεις που έχει κερδίσει η οικογένεια Λυραράκη για την ποιότητα των κρασιών της, αλλά και οι φιάλες από τις περασμένες εσοδείες των κορυφαίων ετικετών της.
Πριν ξεκινήσει το wine tasting μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσουμε από την ίδια την οικογένεια την ιστορία της επιχείρησης, δεύτερης γενιάς πλέον, αλλά και της περιοχής, που είναι γνωστή για τους οίνους της, ήδη από την Μινωική εποχή. Πέρα από το χωριό Αλάγνι, η οικογένεια Λυραράκη διαθέτει αμπέλια και στο ανατολικό και το κεντρικό τμήμα της Κρήτης, διατηρώντας όμως ως ακλόνητη αρχή της την οργανική και την αναγεννητική καλλιέργεια, αποφεύγοντας την χρήση χημικών και φυτοφαρμάκων. <<Αυτό που προσπαθούμε είναι να δημιουργήσουμε ένα οικοσύστημα, για αυτό δεν χρησιμοποιούμε ζιζανιοκτόνα>>, όπως αναφέρθηκε χαρακτηριστικά.
Το σημαντικότερο πρόβλημα για το οινοποιείο είναι η ξηρασία του εδάφους από τον ήλιο. Όπως τονίστηκε η φετινή χρονιά ήταν μια από τις θερμότερες από το 1960, γεγονός που ανάγκασε το οινοποιείο να ξεκινήσει νωρίτερα τον τρύγο του, στις 18 Ιουνίου. Ακόμα, ένα από τα μεγαλύυτετα προβλήματα που αντιμετωπίζει το οινοποιείο είναι η επιδρομή σαλιγκαριών, μικρού μεγέθους που δεν είναι φαγώσιμα, γεγονός που δυσκολεύει την εξάλειψη του προβλήματος. Για την αντιμετώπιση του ζητήματος, η οικογένεια Λυραράκη καλύπτει την περιοχή που ταλανίζεται με δίχτυ, και αφήνει κότες και χήνες που αποτελούν φυσικούς εχθρούς των σαλιγκαριών να κυκλοφορούν ελεύθερα στο σημείο. Πράγματι, η τεχνική αυτή φαίνεται να ήταν αποτελεσματική πέρυσι, όταν και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, μειώνοντας τον πληθυσμό των σαλιγκαριών. Φέτος, η οικογένεια δοκίμασε μια νέα τεχνική μέσω της οποίας ξεραίνουν την επιφάνεια των σαλιγκαριών αποτρέποντας τους να ανέβουν στα αμπέλια.
Αναβίωση ιστορικών ποικιλιών
Φυσικά δεν πρέπει να παραλειφθεί ο ρόλος της οικογένειας στην αναβίωση των παλαιότερων κρητικών ποικιλιών, πηγαίνοντας αντίθετα στην τάση της δεκαετίας του 1990, όταν πολύ αμπελουργοί αντικαθιστούσαν τις γηγενείς ποικιλίες με διεθνείς λόγω επιδοτήσεων της ΕΕ που ενίσχυαν αυτές τις πρακτικές. Το 1992 προχώρησε στην καλλιέργεια των παλιών ποικιλιών Δαφνί και Πλυτό, διατηρώντας τις ζωντανές στο πέρασμα του χρόνου.
Το 2010 συνέχισε με την καλλιέργεια μιας ακόμα παλιάς ποικιλίας και συγκεκριμένα των οινοστάφυλλων Μελισσάκι, ενώ στην διάρκεια της επόμενης πενταετίας μας αποκάλυψε ότι σκοπεύει να παράξει κρασί από 2 ακόμα ποικιλίες που δεν έχουν χρησιμοποιηθεί ποτέ πριν για οινοπαραγωγή. Πέρα από τις παλιές ποικιλίες η οικογένεια Λυραράκη καλλιεργεί επίσης και τις πιο γνωστές ποικιλίες Βιδιανό, Βηλάνα, Λιάτικο, Κοτσιφάλι και Μοσχάτο.
