Απόδοση: Κωνσταντίνα Ψιλιώτη
Ο πορτογάλος οινοποιός Antonio Macanita, τo 2015, αποφάσισε να δημιουργήσει ένα ροζέ κρασί γεμάτο ενδοιασμούς, καθώς η ιδιαιτερότητά του ήταν να μην αναγράφεται η χρονιά εσοδείας στη φιάλη του. Παρά τις αμφιβολίες του ίδιου αλλά και του περίγυρού του, αφού συνήθως το ροζέ προτιμάται να καταναλώνεται φρέσκο, νέο και ζωηρό, οι πωλήσεις πήγαν πολύ καλά.
Η σκέψη του παραγωγού δεν ήταν άλλη από το «άθροισμα» δύο καλών ποιοτήτων με σκοπό μια ακόμη καλύτερη. Έτσι, το «Filapreta Rose» όπως ονομάστηκε, ως πρώτος πειραματισμός για τους ήσυχους οίνους, εμφύτευσε νέες ιδέες στις οινικές φαντασίες.
Παρόλο που στον κόσμο της Σαμπάνιας, η μέθοδος ανάμειξης δύο διαφορετικών ετών σταφυλιού, αλλά και στα κρασιά Sherry επίσης, είναι πολύ σύνηθες, στα υπόλοιπα κομμάτια του οινικού παζλ υπάρχει θε έλεγε κανείς ένα… ταμπού. Με την ανάμειξη αυτή πετυχαίνεται έμμεσα η εξομάλυνση των ποιοτικών σφαλμάτων του κρασιού αλλά και των διακυμάνσεων μεταξύ των συγκομιδών. Κατά αυτό τον τρόπο, οι πιο αδύναμες χρονιές, προσπάθειες ή ορισμένα σφάλματα εξισορροπούνται από τις καλύτερες ποιοτικά χρονιές.
Όταν γίνεται λόγος για κρασί προερχόμενο από ένα και μόνο τρύγο, τότε η πολυπλοκότητα αναδεικνύεται στο τελικό προϊόν. Όμως, ο καλύτερος φίλο του κρασιού είναι η ηρεμία και ο χρόνος, και πολλοί καταναλωτές δεν έχουν τη υπομονή να περιμένουν για την ισορροπία ενός νεαρού κρασιού. Οπότε ίσως ένα προϊόν από blend-άρισμα δύο ετών εξομαλύνεται πιο γρήγορα και στον ουρανίσκο του οινοπότη, φτάνει ήδη ισορροπημένο.
Ένα αντεπιχείρημα είναι η εδραίωση της έννοιας του Terroir, καθώς , αναμιγνύοντας πολλές χρονιές μαζί, το τελικό προϊόν δεν μπορεί να αποτελέσει χαρακτηριστικό της χρονιάς του, τρύγου, των συνθηκών που επικράτησαν, ακόμα και αν αποτέλεσε ένα καταστροφικό έτος.
Στη Νότια Αφρική υπάρχει αυξανόμενο ενδιαφέρον για την πρακτική αυτή σε στυλ σαμπάνιας, ενώ ταυτόχρονα οι οινοπαραγωγοί στηρίζουν πως «τους φαίνεται γελοίο, να εφαρμόζεται μια τέτοια τεχνική στις σαμπάνιες αλλά όχι στους ήσυχους οίνους». Επιπρόσθετα, υποστηρίζουν πως θέλουν να βασιστούν κυρίως στα αποτελέσματα της οινοποίησης και όχι στη χρονιά, δεδομένου ότι το τελικό προϊόν αρέσει στον καταναλωτή.
Ένα παρόμοιο «κρούσμα» της τάσης βρέθηκε και στην κοιλάδα της Νάπα, ενώ σύμφωνα με Χιλιανό οινοποιείο, το Caballo Loco, με την τεχνική αυτή βελτιώνεται η πολυπλοκότητα του προϊόντος και αυξάνεται η αξιοπιστία που έχει ο καταναλωτής στον παραγωγό. ‘Έτσι λοιπόν, στη Χιλή έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν το σύστημα Solera, με το 50% του κρασιού να είναι από τις προηγούμενες χρονιές και το υπόλοιπο μισό από καλής ποιότητας τελευταία σοδειά.
Μεγάλο ρόλο έπαιξε και την πειραματική ετικέτα που είχε κυκλοφορήσει από το οινοποιείο Penfolds, το ροζέ Penfolds Grange με περιεχόμενο από τρεις διαφορετικές χρονιές.
Σε γενικές γραμμές, η τεχνική αυτή υλοποιείται στο Νέο Κόσμο και όχι τόσο στην Ευρώπη, με πολλούς να στηρίζουν την μέθοδο, δηλώνοντας πως παντού υπάρχουν και θα υπάρξουν κακές χρονιές για τα αμπέλια, οπότε καλό θα ήταν να αποδεχτεί η μέθοδος από τους οινοπαραγωγούς που θεωρούν τα vintage κρασιά εγγενώς ανώτερα.
ΠΗΓΗ: pix.wine.com
