Όταν ο Γιάννης Παρασκευόπουλος έφτασε για πρώτη φορά στο νησί της Σαντορίνης για να εξερευνήσει τον κόσμο του κρασιού, δεν του άρεσε αυτό που δοκίμασε. Ο ίδιος είχε πει κατά την διάρκεια της δοκιμής στο παραθαλάσσιο οινοποιείο του το 1989, ότι «τα κρασιά ήταν άθλια»: οξειδωμένα και υποδεέστερα. «Τι κάνουμε εδώ;», ρώτησε τον άνθρωπο που τον είχε φέρει εκεί, τον μέντορα και εργοδότη του την εποχή εκείνη, τον Γιάννη Μπουτάρη.
Έτσι, ο Μπουτάρης, ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές στον σύγχρονο ελληνικό κόσμο του κρασιού, δεν διαφώνησε. Παρά τους 34 αιώνες οινοποιίας του νησιού, τα κρασιά ήταν απογοητευτικά, είπε. Ωστόσο, ο Μπουτάρης ήταν πεπεισμένος ότι η Σαντορίνη ήταν ένας «παράδεισος για το κρασί» .Ήταν μόνο θέμα χρόνου να πάρει τη θέση της στην παγκόσμια σκηνή. «Έχε υπομονή» είπε στον μπερδεμένο μαθητή του. Ο Μπουτάρης είχε δίκιο. Τα ξηρά λευκά της Σαντορίνης έχουν γίνει τα πρώτα σύγχρονα ελληνικά κρασιά που έχουν κατακτήσει την φαντασία των σομελιέ και των πρωτοπόρων εμπόρων που είναι οι πιο σημαντικοί χαρακτήρες της βιομηχανίας.
O Παρασκευόπουλος ήταν κεντρικός παράγοντας σε αυτήν την αλλαγή κατάστασης, μαζί με περιπετειώδεις συνεργάτες, όπως ο Πάρης Σιγάλας και ο αείμνηστος Χαρίδημος Χατζηδάκης, εφάρμοσε σύγχρονες τεχνικές οινοποίησης στο μεγάλο πλεονέκτημα του νησιού: τα σταφύλια από ασύρτικο που παράγονται από τους χαμηλούς, πλεκτούς θάμνους των εκπληκτικά παλιών αμπελιών που μεγαλώνουν με φαινομενικά τυχαίο τρόπο στο μαύρο, ηφαιστειακό έδαφος. Τα ριζώματα είναι μέχρι και 400 χρονών. Αυτά τα συναρπαστικά κρασιά θυμίζουν τα Chablis της Βόρειας Βουργουνδίας, χάρη στον τρόπο που συνδυάζουν το λεπτό χάλκινο νήμα της οξύτητας που βρίσκεται στα καλύτερα παραδείγματα του βόρειου chardonnay με ελληνικές νότες αποξηραμένου λεμονιού και χαμομηλιού και ένα ξεκάθαρα ορυκτό, διψασμένο χαρακτήρα.
Αυτά είναι μόνο τα πιο γνωστά παραδείγματα μίας ευρύτερης αναγέννησης σε ολόκληρη τη χώρα, η οποία πρόσφατα άρχισε να φτάνει σε σούπερ μάρκετ του Ηνωμένου Βασιλείου. Είναι μια αναβίωση που χρειάστηκε περισσότερο χρόνο για να αρχίσει από ανάλογες εξελίξεις αλλού στη νότια Ευρώπη (όπως την Πούλια και τη Σικελία ή στην Ισπανία πέρα από τη Ριόχα).
Τέλος, η καινοτομία είναι αναμφίβολα κομμάτι της εξέλιξης. Τα ελληνικά κρασιά συνήθως παράγονται από ποικιλίες σταφυλιών που σπανίως φυτεύονται αλλού. Για λεύκα, αυτό μπορεί να σημαίνει μαλαγουζιά, με τη πετρώδη σάρκα της, ή την ανθισμένη ομορφιά και την πευκώδη φρεσκάδα της μοσχοφίλερου. Για τα κόκκινα, υπάρχει η ευλύγιστη φρουτώδης γεύση του αγιωργίτικου και τα βότανα και η αίσθηση του ξινόμαυρου. Αυτές οι αρχαίες ποικιλίες δημιουργούν κρασιά που δεν θα μπορούσαν να προέρχονται από κανένα άλλο μέρος εκτός από την πατρίδα τους. Και αυτό είναι πλέον απολύτως καλό.
ΠΗΓΗ: theguardian.com
