Τα παιχνίδια αυτά, τα οποία αναλύει η ομάδα του Wine Trails στην ειδική έκδοση Top 50, είναι μόνο μερικά από τα ιστορικά καταγεγραμμένα εορταστικά στοιχήματα που κατέληγαν σχεδόν πάντα σε μια ασύστολη οινοποσία.
Ο Κότταβος είναι ένα παιχνίδι ερωτικής μαντείας και δεξιοτεχνίας που παιζόταν από άνδρες στα νυχτερινά συμπόσια στης κλασικής Αθήνας. Με έπαθλο ευνοϊκούς οιωνούς για τις υποψήφιες αγαπημένες των συμμετεχόντων αλλά και αγαλματίδια και φρούτα. Οι παίκτες προσπαθούσαν να αδειάσουν το σκεύος οινοποσίας στοχεύοντας στο εσωτερικό μιας πλάστιγγας που στερεωνόταν σε ένα μεταλλικό ραβδί. Όποιος τα κατάφερνε θεωρούσαν ότι θα καταφέρει να κερδίσει την εύνοια της αγαπημένης του.
Στην Αρχαία Ρώμη, το οινικό παιχνίδι των συμποσίων ήταν πιο βίαιο, με τις μεσαιωνικές παραλλαγές του να περιλαμβάνουν ακόμα και μαχαιρώματα. Στους παίκτες μοιράζονταν από τέσσερις κάρτες και οι δύο που συγκέντρωναν την υψηλότερη αξία, ορίζονταν ως «αρχηγοί». Στη συνέχεια ξεκινούσαν γύροι οινοποσίας τους οποίους οι αρχηγοί μπορούσαν να αποφύγουν, διατηρώντας το δικαίωμα να προσβάλουν όπως ήθελαν τους άλλους παίχτες. Στον επόμενο κύκλο του παιχνιδιού, όταν ξαναμοιραζόταν δηλαδή η «τράπουλα», δινόταν η ευκαιρία της εκδίκησης σε όσους ένιωθαν προσβεβλημένοι από τους παλιούς αρχηγούς. Αντίστοιχο ήταν το παιχνίδι Jiuling που παιζόταν σταθερά στις κινεζικές δυναστείες.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η τελευταία απόπειρα της ανθρωπότητας να εμπλακεί με καλαίσθητο τρόπο και εγκράτεια σε αυτές τις οινικές δοκιμασίες ήταν η Άρτεμις και το Ελάφι. Εδώ, ένα από τα πρώτα ίσως κουρδιστά παιχνίδια που συνέλαβε ο ανθρώπινος νους, περιλαμβάνει ένα ασημένιο αγαλματίδιο της Θεάς Άρτεμις καβάλα στο ελάφι της. Το ελάφι γέμιζε στο εσωτερικό του με κρασί, το παιχνίδι κουρδιζόταν και κινούνταν αργά. Όταν σταμάταγε, ο παίχτης που βρισκόταν μπροστά του, έπρεπε να πιει το περιεχόμενο για να ξεκινήσει το παιχνίδι από την αρχή.
