Η αλήθεια είναι ότι το κρασί μπορεί να κάνει πολλά. Είναι από τα λίγα πεδία ενδιαφέροντος του ανθρώπου αυτά τα χρόνια που καλλιεργεί τον πολιτισμό, διευκολύνει την κοινωνικότητα, συμβάλλει στην ενδυνάμωση της τοπικής ταυτότητας, λειτουργεί ως καταλύτης για τη συνάντηση των πολιτισμών. Ο κώδικας του κρασιού, είτε έχει να κάνει με τις γηγενείς και διεθνείς ποικιλίες, είτε σχετίζεται με την κοινή γλώσσα των οινόφιλων σε όλο τον κόσμο, ως προς την αποτύπωση της εμπειρίας τους, προάγει τη συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων και διευκολύνει προς έναν δημιουργικό οραματισμό.
Είτε μιλάμε για τον παλιό ευρωπαϊκό αμπελώνα είτε για τα κρασιά του Νέου Κόσμου, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι αναφερόμαστε σε μια διαδικασία εξέλιξης με θετικό πρόσημο, η οποία αξιοποιεί εμπειρίες και αναδεικνύει νέες υπεραξίες.
Ακόμα και η τεχνολογία του κρασιού έρχεται να συνδυάσει με μοναδικό τρόπο παραδοσιακές τεχνικές με σύγχρονα υλικά και εργαλεία, τα οποία τιμούν το ανθρώπινο πνεύμα και πιστοποιούν το σεβασμό στο περιβάλλον.
Αντίστοιχα, η δουλειά που γίνεται σήμερα στους περισσότερους αμπελώνες καθιστά τη συγκεκριμένη καλλιέργεια, άλλη μια φορά, τροχιοδείκτη των νέων πρακτικών που αξιοποιούν τη δύναμη της φύσης και μετριάζουν την ανθρώπινη παρέμβαση προς όφελός της.
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το κρασί στη διαδρομή του χρόνου και ακόμα περισσότερο σήμερα που ο άνθρωπος βιώνει εντονότερα τη μοναξιά του, έρχεται να ανοίξει έως και τις «κλειστές πόρτες» της ανθρώπινης ψυχής, να διευκολύνει την απαραίτητη διαδικασία αυτογνωσίας και, εν τέλει, να φέρει πιο κοντά τον έναν με τον άλλον.
Βεβαίως και δεν είναι όλα ρόδινα. Το κρασί ως εμπορεύσιμο αγαθό και ως στοιχείο με οικονομικό αντικείμενο, ενταγμένο μάλιστα στον διεθνή ανταγωνισμό, δύσκολα θα μπορούσε να μείνει έξω από τις δυνάμεις επιρροής που συνθέτουν τον παγκόσμιο καπιταλισμό. Μάλιστα, η εικόνα συγκέντρωσης που παρατηρείται και στον τομέα τα τελευταία χρόνια, βάζει πολύ συχνά στην άκρη τα στοιχεία πολιτισμού και αλληλεγγύης που κομίζει ο κόσμος του κρασιού, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για την ποιότητα των εγχειρημάτων σε τοπικό επίπεδο.
Πρόκειται για μια διαρκή διαπάλη, χωρίς τέλος, την πορεία και όχι έκβαση, της οποίας, θα κρίνει και πάλι η ωριμότητα της κοινωνίας και η δέουσα καταναλωτική συνείδηση.
Σε κάθε περίπτωση, αν κάτι μπορεί να ανακόψει την αλόγιστη εμπορευματοποίηση των πάντων και τη συγκέντρωση του πλούτου σε όλο και λιγότερους ανθρώπους, αυτό είναι το κρασί. Τόσο με την οικονομική του όσο και με την πολιτιστική του διάσταση. Με απλά λόγια, το κρασί διδάσκει τον άνθρωπο να είναι καλύτερος. Εξάλλου, όπως επισημαίνει στην τελευταία έκθεσή του και ο Ιταλός ευρωβουλευτής, Herbert Dorfmann, χωρίς το κρασί, ο κόσμος μας θα ήταν μια πλήξη!
