Ως Αναγέννηση µπορεί να οριστεί η ροπή και η ανάγκη του ανθρώπου για ανανέωση και αναδηµιουργία µέσα από ένα ατοµικό και συλλογικό δυναµικά εξελισσόµενο πνεύµα. Έτσι ο άνθρωπος της Αναγέννησης έφτασε στο σηµείο να κατανοήσει τον εαυτό του τόσο ως Ηomo Singolare αλλά και ως Ηοmo Univerale ταυτόχρονα, πράγµα που για πολλά χρόνια πριν αποτελούσε αιτία καταδίκης ακόµα και σε θάνατο. Όλη η περίοδος της Αναγέννησης ασφαλώς και δεν προήρθε από µια ακόµα οσµή του κρίνου αλλά από τη µελέτη, την παρατήρηση και την προσπάθεια αέναης εξέλιξης και δηµιουργίας µέσα από το δυναµισµό της τότε διαµορφούµενης καθηµερινότητας.
Τι κοινό όµως µπορεί να έχουν καλλιτέχνες όπως ο Leonardo da Vinci, ο Michael Praetorius, ο Michelangelo, ο Raffaello Sanzio, ο Hans Multscher, ο Niccolο di Liberatore και ο Donatello µε τη σύγχρονη αµπελλοκαλιέργεια; Η απάντηση είναι εξαιρετικά απλή και βρίσκεται στο συνδυασµό της εσωτερικής ροπής του ανθρώπου για ανανέωση και αναδηµιουργία και της κατανόησης της δυναµικής της µονάδας µέσα από τη δυναµική του όλου, του παγκόσµιου όπως αυτό διαµορφώνεται µέρα µε τη µέρα, στιγµή µε τη στιγµή.
Σε ρόλο Σταχτοπούτας το έδαφος
Αναµφίβολα, µπορεί και χαράζει πορείες πέρα από τη βιολογική και τη βιοδυναµική καλλιέργεια στοχεύοντας πρωτίστως στην αναπλήρωση (Αναγέννηση) του εδάφους µέσω των απαραίτητων στοιχείων, µικροοργανισµών και διεργασιών που το καθιστούν υγιές καθώς και στην απορρόφηση και απόσβεση των επιπτώσεων που επιφέρουν η υπερθέρµανση του πλανήτη και η κλιµατική αλλαγή. Αν η βιωσιµότητα στις γεωργικές καλλιέργειες ήσαν ένα καθηµερινό και ζωντανό παραµύθι, πολλοί κι όχι άδικα θα έδιναν στο έδαφος το ρόλο της Σταχτοπούτας. Μια Σταχτοπούτα την οποία όλες οι σύγχρονες έρευνες γύρω από τη βιωσιµότητα χαρακτηρίζουν ως τον πιο σηµαντικό παράγοντα της βιόσφαιρας της Γης και ταυτόχρονα τον λιγότερο κατανοηµένο, φύσει, θέσει και λειτουργία.
Αυτό µπορεί να γίνει ευκολότερα αντιληπτό από τον κάθε ένα αρκεί να σκεφτεί πως, κυριολεκτικά, κάτω από τα πόδια µας κανονικά υπάρχει ένας ατέλειωτος και θαυµαστός κόσµος γεµάτος δυναµισµό , ενέργεια, εξέλιξη και δηµιουργία που περιλαµβάνει µεταξύ άλλων γεωσκώληκες, έντοµα, µύκητες και βακτήρια
Ακατάλληλα το 1/3 των παγκόσµιων εδαφών
Αναµφίβολα, κάθε εµπλεκόµενος µε την αµπελοκαλλιέγεια θεωρεί πως για να παράγει ικανοποιητικές ποσότητες ποιοτικών σταφυλιών χρειάζεται ένα υγιές έδαφος. Κάπου εδώ όµως τα πράγµατα αρχίζουν να γίνονται δύσκολα και δυσοίωνα, καθώς σύµφωνα µε τον FAO (Οργανισµός Πόρων και Γεωργίας των Ηνωµένων Εθνών) το ένα τρίτο των παγκόσµιων εδαφών είναι χαρακτηρισµένα ως υποβιβασµένα – ακατάλληλα, έχουν απωλέσει τις λειτουργικές τους ιδιότητες και επιπλέον το 90% των ανώτερων εδαφών κινδυνεύουν να τις απωλέσουν ως το 2050.
Έτσι, έχοντας όλα τα παραπάνω στο µυαλό τους όλο και περισσότεροι οινοπαραγωγοί και αµπελοκαλλιεργητές προσπαθούν να εφαρµόσουν τεχνικές που συµβάλλουν καθοριστικά στην προστασία, τη διατήρηση, την ισορροπία και κατ’ επέκταση στην επιπλέον ανάπτυξη του µυκορριζικού συστήµατος επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης µεταξύ ριζών των φυτών και µυκήτων.
