απόδοση Ζήσης Πανάγος
Αρχικά, ο αγροτικός δημοσιογράφος Giorgio dell’Orefice εξήγησε: «Από την περασμένη άνοιξη, εμείς [η Ιταλία] είχαμε απίστευτα νούμερα όσον αφορά τον οινοτουρισμό. Το 2021 είχαμε 16 εκατομμύρια επισκέπτες στην Ιταλία, το 2022 είχαμε 35 εκατομμύρια… Αυτή η τεράστια τάση, μετά τον Covid, είναι πολύ σημαντική για τον αμπελοοινικό τομέα συνολικά».
Ενώ, αυτά τα στοιχεία αποκαλύπτουν πόσο ταχεία ήταν η ανάκαμψη για τον τουριστικό τομέα στο σύνολό του, για τον Luciano Pignataro, έναν δημοσιογράφο τροφίμων και κρασιού με έδρα τη Νάπολη, η πανδημία λειτούργησε ως ευκαιρία για τα οινοποιεία ιδιαίτερα να επαναφέρουν την προσέγγισή τους ως απάντηση σε μια ολοένα και περισσότερο ψηφιακό τοπίο: «Ο Covid ήταν σημαντικός για να ωθήσει τα οινοποιεία να κάνουν επενδύσεις, να τα καταστήσουν έτοιμα για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα διαδικτυακά συστήματα».
Παράλληλα, είναι πολύ σημαντικό, σύμφωνα με τους συμμετέχοντες σε πάνελ, τώρα υπάρχουν πολλά διαδικτυακά υλικά από παραγωγούς της Καμπάνιας στην αγγλική γλώσσα, καθιστώντας αυτά τα οινοποιεία προσβάσιμα στους ξένους επισκέπτες.
Όμως, σύμφωνα με τον Nicola d’Auria, πρόεδρο του Nazionale del Movimento Turismo del Vino, αυτό που λέγεται έχει μεγαλύτερη σημασία από τη γλώσσα που το λέει. Μίλησε για την ανάγκη για «αποτελεσματική αφήγηση» με το «συναίσθημα» στον πυρήνα της να συνδέσει τους παραγωγούς με τους καταναλωτές που μπορεί να μην είναι απαραίτητα γνώστες: «Πριν από 30 χρόνια, η παραγωγή κρασιού ήταν κρυμμένη από το κοινό, δεν ήταν δυνατό να ακούσουμε την ιστορία πίσω από κάθε μπουκάλι… ενώ σήμερα, οι άνθρωποι που έρχονται στους αμπελώνες εκπλήσσονται συχνά από την όμορφη αρχιτεκτονική, το τοπίο και την φιλοξενία.»
Ο Pignataro απηχούσε αυτό το συναίσθημα και θρήνησε για την καθυστέρηση της Ιταλίας να αγκαλιάσει τον οινοτουρισμό: «Στη δεκαετία του ’90, το κρασί θεωρούνταν ένα μαγικό προϊόν, που έπρεπε να παράγεται κρυφά. Αλλά στις ΗΠΑ, τα οινοποιεία ήταν ανοιχτά στο κοινό. Είμαστε μια παραδοσιακή χώρα, οπότε φτάσαμε εκεί αργότερα».
Και ενώ την ίδια στιγμή, προορισμοί όπως η ακτή του Αμάλφι και το Σορέντο έχουν διαρκή ελκυστικότητα λόγω της τέλειας αίγλης για καρτ ποστάλ, ανοίγονται επίσης προορισμοί εκτός της πεπατημένης διαδρομής. Ο Ferdinando Natali, διευθυντής της τράπεζας UniCredit στη Νότια Ιταλία (ένας από τους εταίρους της VitignoItalia), δήλωσε ότι εκτός από την ευημερία, ο τουρισμός μπορεί να προσφέρει ασφάλεια σε πόλεις όπως η Νάπολη: «Στο παρελθόν δεν ήταν δυνατό να βρεθούν τουρίστες σε γειτονιές με υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας, αλλά αυτά τα μέρη βελτιώνονται χάρη στον τουρισμό».
Παράλληλα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προσελκύουν σίγουρα τους τουρίστες στην Καμπανία, το πρώτο έκθεμα είναι το Ποζιτάνο, το πολύχρωμο τουριστικό hotspot που ονομάζεται, συχνά απαξιωτικά, ως η «πρωτεύουσα του ινσταγκραμικού κόσμου». Σε έναν κόσμο που βασίζεται όλο και περισσότερο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με μια νεότερη γενιά που επιδιώκει να καταγράψει τα πάντα σε έναν κύλινδρο Instagram ή ένα βίντεο TikTok, οι εμπειρίες κρασιού, ιδιαίτερα εκείνες σε όμορφο περιβάλλον, φαίνονται σαν μια φυσική εξέλιξη από γραφικά στιγμιότυπα διακοπών. Μπορεί να μην περάσει πολύς καιρός πριν ακούσουμε τη Νάπολη να αναφέρεται ως «κορυφαίος οινικός προορισμός», ακόμη κι αν η συνολική παραγωγή της Καμπανίας είναι, σύμφωνα με εκτιμήσεις από το 2020, μικρότερη από το ένα δέκατο έκτο αυτού του Veneto.
Αλλά αυτή η ψηφιακή ανάπτυξη πρέπει να συμπληρωθεί με φυσική αλλαγή. Πιστεύεται ότι σήμερα, οκτώ στους 10 τουρίστες στην Ιταλία αγοράζουν ένα μπουκάλι κρασί ως αναμνηστικό, μια φιγούρα που ώθησε την dell’Orefice να πειράξει: «Στο παρελθόν αγόραζαν μπρελόκ και μαγνήτες».
Έτσι, κάνοντας έναν παραλληλισμό με την πιο διάσημη συμβολή της πόλης του στην παγκόσμια κουζίνα, ο Pignataro τονίζει ότι: «Σήμερα είναι δυνατό να έχουμε πολύ καλή πίτσα σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να επενδύσουμε σε κάτι για να δώσουμε μια διαφορετική έκφραση, για να υπογραμμίσουμε τη σύνδεση μεταξύ αυτού του υπέροχου προϊόντος και της προέλευσής του θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε ένα μουσείο πίτσας στη Νάπολη». Αν και υπάρχουν ήδη σχέδια για ένα μουσείο κρασιού στη Βερόνα, το μεγαλύτερο στην Ιταλία στην πραγματικότητα, δεν εκφράστηκε καμία επιθυμία να δημιουργηθεί ένας αντίπαλος για τη νότια Ιταλία.
Υπάρχει λογική να βλέπουμε το κρασί ως ένα στοιχείο μιας πολύπλευρης προσέγγισης, χέρι-χέρι με την προώθηση της τοπικής κουζίνας. Πράγματι, η ανάπτυξη του οινοτουρισμού έχει αποτελέσει παράδειγμα για άλλες γαστρονομικές επιχειρήσεις της περιοχής. «Πολλοί παραγωγοί μοτσαρέλας επενδύουν στη φιλοξενία, με παιχνίδια για παιδιά, περιοδείες και γευσιγνωσίες. Αυτό θα εμφανιστεί και με άλλες παραγωγές, όπως η παρασκευή ζυμαρικών, αλλά σίγουρα ξεκίνησε με το κρασί», πρότεινε ο Pignataro.
Το πώς ακριβώς αναπτύσσεται ο οινοτουρισμός στην Καμπανία μένει να το δούμε. «Η διαφορετικότητα και η τοπική κουλτούρα», όπως το έθεσε ο Pignataro, είναι οι δίδυμοι πυλώνες που καθορίζουν την Ιταλία στο σύνολό της. Η επικοινωνία με τους πρώτους μπορεί να είναι μια πρόκληση και το να βάλεις την Καμπανία στο ίδιο επίπεδο με χώρες όπως η Τοσκάνη, το Πιεμόντε και το Βένετο δεν είναι κάτι κακό, αλλά αυτή είναι μια περιοχή που κερδίζει διεθνή προσοχή ως προορισμός διακοπών και το κρασί είναι ένα αυξανόμενο μέρος της διαρκούς ζωής της. γοητεία προσβλητικό.
ΠΗΓΗ: thedrinksbusiness.com
