Ο οινοκριτικός των New York Times, Eric Αsimov επιμένει πως είναι καλύτερο να διαβάζει κανείς την χρονιά της ετικέτας με όρους χαρακτήρα του κρασιού και όχι με όρους ποιότητας.
«Το να λέει κανείς γενικά πως μια χρονιά ήταν μέτρια λόγω των διακυμάνσεων του καιρού, μπορεί αναμφίβολα να προκαλέσει προβλήματα. Το ίδιο όμως ισχύει και όταν χαρακτηρίζουμε μια χρονιά ως καταπληκτική» λέει ο Eric Asimov. Πολύ συχνά, οι καταναλωτές παθαίνουν εμμονή με την χρονιά μιας ετικέτας που αρκετοί κριτικοί μπορεί να εξήραν. Αυτό όμως μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα το να υποτιμήσουν χρονιές ομολογουμένως πιο δύσκολες για το αμπέλι, οι οποίες όμως μπορεί να είχαν ως αποτέλεσμα ξεχωριστές αποχρώσεις και εκφάνσεις του ίδιου κρασιού και με «πολύ χαρακτηριστικό γευστικό χαρακτήρα» υπογραμμίζει ο έμπειρος κριτικός.
Ενδεικτικό παράδειγμα, το 2011, το οποίο χαρακτηρίστηκε ως η «πιο καταραμένη χρονιά που εμφανίζεται μια φορά στα 15 χρόνια» για τον αμπελώνα της Καλιφόρνια, από κορυφαίους ειδικούς του χώρου. Ο κριτικός των NYT μπήκε στη διαδικασία να κάνει μια γευστική δοκιμή ετικετών της χρονιάς αυτής από μεγάλα οινοποιεία της περιοχής. Το συμπέρασμα του κ. Asimov: «Οι μεγάλοι οινοποιοί βρίσκουν πάντοτε έναν τρόπο να βγάζουν διαμάντια από τις πιο δύσκολες καταστάσεις».
«Αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι αναδείχθηκε το χάσμα μεταξύ της ομορφιάς των κρασιών αυτής της χρονιάς και της συμβατικής σοφίας που για το 2011 είχε καταδικάσει στην μετριότητα τη Βόρεια Καλιφόρνια. Η εμπειρία μου έδειξε τους περιορισμούς που συνοδεύουν την αντίληψη της χρονιάς ως χαρακτηριστικό ποιότητας αλλά και τις χαμένες ευκαιρίες για τους καταναλωτές που παίρνουν πολύ σοβαρά και ακολουθούν τυφλά τέτοιες νόρμες» σχολίασε χαρακτηριστικά ο οινοκριτικός.
Ο τυπικός καιρός στην κοιλάδα Napa εξασφαλίζει ηλιόλουστες, ζεστές μέρες και δροσερές νύχτες που μπορούν να κρατήσουν έως τον Οκτώβριο. Αυτό επιτρέπει στους καλλιεργητές να συγκομίσουν τα σταφύλια τους όταν τα φρούτα είναι μαλακά, σε ένα στάδιο ωρίμανσης που οι πιο εξοικειωμένοι με τα κλασικά στιλ μπορεί να θεωρήσουν ως υπερβολικά ώριμο καρπό. Σε κάθε περίπτωση αυτή είναι η κουλτούρα της αμπελουργίας στην περιοχή, αυτό το στιλ κρασιών την έχει αναδείξει.
Αλλά αυτό δεν συνέβη το 2011. Η άνοιξη ήταν κρύα και υγρή, καθυστερώντας την άνθηση των φυτών και τον κύκλο ωρίμανσης των σταφυλιών. Η χρονιά παρέμεινε δροσερή και οι έντονες καταιγίδες κοντά στην περίοδο συγκομιδής ανάγκασαν πολλούς καλλιεργητές να μαζέψουν σταφύλια νωρίτερα από ό,τι συνηθίζουν. Η δε υγρασία και η υγρασία προκάλεσε σήψη στα σταφύλια, μειώνοντας την απόδοση και την επακόλουθη παραγωγή κρασιού.
Ο τρύγος ανάγκασε πολλούς παραγωγούς να πάρουν δύσκολες αποφάσεις. Θα μπορούσαν να φτιάξουν κρασιά σε λιγότερο εμφανές φρουτώδες στιλ, αξιοποιώντας όσα τους είχε δώσει η χρονιά. Ή θα μπορούσαν να προσπαθήσουν να διορθώσουν κάπως το πρόβλημα κατά την οινοποίηση χρησιμοποιώντας σύγχρονες τεχνολογίες. «Δεν έχω συναντήσει ποτέ πιο δύσκολη χρονιά έλεγε φίλος μου οινοποιός τότε» αφηγείται ο κ. Asimov.
Χρησιμοποιώντας την κλίμακα 100 πόντων, το Wine Spectator βαθμολόγησε το 2011 με 86. «Η μοναδική χρονιά στη Βόρεια Καλιφόρνια από το 2006 έως το 2016 που σκόραρε κάτω από το 94. Το Wine Advocate του έδωσε 82». Παρ’ όλα αυτά, οι ετικέτες αυτές όπως λέει ο οινοκριτικός των NYT, αποτελούν προϊόν σύνθετου πειραματισμού ορισμένων εκ των πιο μεγάλων οινοποιείων του κόσμου. Αυτό που πέτυχαν ήταν να δώσουν κρασιά με πιο «κομψό γευστικό χαρακτήρα, με χαμηλότερο αλκοόλ αλλά πάντα στιλιστικά σύμφωνο με την ευρύτερη φιλοσοφία τους. Γευστικά εντυπωσιάστηκα» σχολιάζει ο ίδιος για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «οι καταναλωτές έχασαν αυτά τα κρασιά επειδή καθοδηγήθηκαν αποκλειστικά από αξιολογήσεις ποιότητας, οι οποίες τις περισσότερες φορές επικεντρώνονται περισσότερο στις καιρικές συνθήκες και στις αυξανόμενες δυσκολίες παρά στην αυτήν καθ’ αυτήν ποιότητα των κρασιών».
