του Γιάννη Τζέλεπου
Ακόµα και ετυµολογικά τα ονόµατά τους λένε την ίδια ιστορία. “Gewurzt” µεταφράζεται ως το “πικάντικο” ή “ευωδιαστό” Traminer σε πλήρη αντιστοιχία µε το “µοσχοµυρωδάτο” Φιλέρι. Οι οµοιότητες δεν σταµατούν εκεί µε τα τερπενικά αρώµατα να κυριαρχούν και στις δύο ποικιλίες, που παράγουν εξαιρετικά λευκά κρασιά από ερυθρωπές ποικιλίες. Ίσως οι τόσες πολλές οµοιότητες δηµιούργησαν το “µύθο“ της εποχής ότι το Μοσχοφίλερο και το Gewurztraminer αποτελούν την ίδια ποικιλία, την οποία έφερε ο Όθωνας στην Ελλάδα από τη Γερµανία και την καλλιέργησε στους αµπελώνες του στη Μαντινεία.
Όταν έφτασα στη Μαντινεία και άρχισα να γνωρίζω και να καλλιεργώ το Μοσχοφίλερο, κατάλαβα γρήγορα ότι δεν επρόκειτο για την ίδια ποικιλία, κάτι που αποδείξαµε λίγα χρόνια αργότερα µε την έρευνα του καθηγητή κ. Σταυρακάκη, όπου η ανάλυση του γονιδιώµατος έβαλε µια και καλή τέλος στον παραπάνω µύθο, αποδεικνύοντας ότι µιλάµε για δύο τελείως διαφορετικές µεταξύ τους ποικιλίες.
Είναι περίεργο πως τα φέρνει η µοίρα καθώς όταν απέκτησα το λόφο της Μελισσόπετρας, ήθελα αρχικά να τον φυτέψω µε Μοσχοφίλερο. Ένας λόφος στα 800 µ. περίπου καλυµµένος µόνο µε ρείκια. Αµέσως, µας έκανε εντύπωση πως µάζευε όλες τις µέλισσες της περιοχής και δικαιολογούσε άριστα το όνοµά του. Όταν κάναµε εγκάρσια τοµές για την ανάλυση του εδάφους, καταλάβαµε αµέσως ότι γι’ αυτό ευθύνεται ο σχιστόλιθος, σε οριζόντιο σχηµατισµό, που ήταν υπεύθυνος για µια αύξηση της θερµοκρασίας του εδάφους µέχρι και 2 οC, σε σχέση µε τα γειτονικά αργιλοπηλώδη και ασβεστολιθικά χώµατα.
Πιστός στις αρχές που απέκτησα στη Βουργουνδία, θέλοντας να ταιριάξω το terroir της περιοχής µε µια ποικιλία που ταιριάζει στις συγκεκριµένες συνθήκες, πήρα το ρίσκο την εποχή εκείνη να φυτέψω Gewurztraminer έχοντας στο µυαλό µου το Αλσατικό terroir και τα υπόλοιπα είναι πια ιστορία. Ακόµα µε συναρπάζει η κοινή πορεία των δύο ποικιλιών στο Αρκαδικό αµπελοτόπι, σαν δύο παράλληλες ευθείες που δεν τέµνονται ποτέ.»
