του Ζήση Πανάγου
Εμείς οι σκαριφητές δεν μπορούμε να του αντισταθούμε: εγγυάται την αντιγραφή του ενός ή του άλλου είδους. Ακόμη και στον αργά εξελισσόμενο κόσμο του κρασιού, όπου το κύριο ήθος του προϊόντος είναι η ιστορική συνέχεια, το «νέο» πουλάει.
Για κάποιον σαν εμένα με έντονη αίσθηση της ιστορίας, για να μην αναφέρω συντηρητικά γούστα, μπορεί να είναι λίγο ανησυχητικό. Δεν είναι πραγματικά η αλλαγή που με ενοχλεί. Πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης. Αυτό που μπορεί να με εκνευρίσει είναι η αλλαγή για χάρη της αλλαγής. Η σαμπάνια έχει ορισμένα χαρακτηριστικά. ξέρουμε τι να περιμένουμε. Το Claret, επίσης, διάφορα όπως είναι. Ενώ, μια «Βουργουνδία» σας οδηγεί στο να περιμένετε ένα σύνολο χαρακτηριστικών, από τη μύτη μέχρι μια (ελπίζουμε) καλή μακρά επίγευση.
Οι διαφορετικές ποικιλίες σταφυλιών είναι οι πρώτες αιτίες. Σε ορισμένα κρασιά μπορείτε να τα εκχωρήσετε σε αμπελώνες ή τουλάχιστον σε περιοχές. Και φυσικά σε vintage. Αλλά πάνω από όλα είναι αυτό που θέλετε, ή τουλάχιστον ελπίζετε, όταν επιλέγετε και παραγγέλνετε αυτό ή εκείνο το κρασί. Μπορείτε να το ονομάσετε «τυπικότητα». Η ικανοποίηση των προσδοκιών είναι ο κύριος λόγος για τους ελέγχους ονομασιών και τα διάφορα ισοδύναμά τους.
Όσον αφορά το εμπόριο κρασιού επικρατούσε στο παρελθόν, ας το πούμε, μια ευρεία άποψη, που υποστήριζε (για να το θέσω θετικά) ότι την αυθεντικότητα ήταν λιγότερο σημαντική από την «ικανοποίηση του πελάτη». Η Βουργουνδία αναμειγνύονταν συνήθως από τους διαπραγματευτές και συχνά ενισχύονταν με την Αλγερινή. Το Château Lafite, κάποια στιγμή, ήταν «Ερμιτάζ». Ίσως μπορείτε να χρονολογήσετε την απαίτηση για αυθεντικότητα στον βαρόνο Philippe de Rothschild τη δεκαετία του 1920, όταν αποφάσισε να εμφιαλώσει ολόκληρη την παραγωγή του Mouton στο Château στο Μπορντό.
Στη δεκαετία του 1960, ο συνήγορος των δικαιωμάτων των καταναλωτών Ralph Nader ξεκίνησε ένα κλίμα δυσπιστίας που βρήκε εύκολο στόχο στο κρασί. Ενώ, οι Βρετανοί οινόφιλοι εμπιστεύονταν τους εμπόρους κρασιού τους, η αμερικανική αγορά μετά την απαγόρευση ήταν λιγότερο αξιόπιστη, υποπτευόμενη μια απάτη πίσω από κάθε ετικέτα.
Υπήρξαν παράπλευρες ζημιές. Μόνο η καλλιέργεια σταφυλιών δεν σας κάνει ειδικό στο κρασί. Στη Βρετανία υπήρχαν επαγγελματίες των οποίων οι δεξιότητες είχαν λίγες αντίστοιχες στη Γαλλία. Το “Bottled at the domaine” θα μπορούσε να είναι ένα πορτοκαλί φως. Πόσο πολύτιμη ήταν η αυθεντικότητα σε κάθε περίπτωση, αν το κρασί δεν ήταν πολύ; Μπορείς να είσαι και αυθεντικός και ανίκανος. Αλλά αν αλλάζετε τη συνταγή, πρέπει να μας το πουν.
Μερικές φορές έχω υποστηρίξει έναν ευρύτερο ορισμό του κρασιού, για να κάνω χώρο για νέα έμπνευση. Υποστηρίζω επίσης ότι οι παραδόσεις πρέπει να προστατεύονται. Οπότε, όχι Touriga στο Μπορντό. Μπορούμε να μην έχουμε και τα δύο; το παλιό και το νέο;
Πηγή: decanter.com
