απόδοση Ζήσης Πανάγος
Ίσως, ενώ γευματίζατε στην Ισπανία πρόσφατα, να είχατε παρατηρήσει το προσωπικό του εστιατορίου να ρίχνει ένα ρεύμα κρασιού στο στόμα των πελατών, από ένα μεγάλο γυάλινο δοχείο με κοφτερό στόμιο. Ο αποδέκτης γέρνει προς τα πίσω το κεφάλι του και ανοίγει το στόμα του διάπλατα ως ένας λεπτός καταρράκτης υγρών τόξων μέσω του αέρα στο πίσω μέρος του λαιμού του. Υπάρχει ένα όνομα για αυτό το παράξενο εργαλείο που μοιάζει με στάμνα: ένα porrón.
Μπορεί να υποθέσετε, αν δεν είστε εξοικειωμένοι με το porrón, ότι είναι απλώς το πιο πρόσφατο τέχνασμα εστιατορίου στην περιοχή του κόλπου, κληρονόμος της ίδιας γενεαλογίας με το χαβιάρι και το chambong. Εξάλλου, έχει γίνει η οργή σε ένα συγκεκριμένο υποσύνολο πολύ μοντέρνων φυσικών σημείων κρασιού, όπως το Shuggie’s Trash Pie and Habibi στο Σαν Φρανσίσκο και το Snail Bar στο Όκλαντ. Ανάλογα με τη σκηνή, μπορεί να εμφανιστεί ως μια όμορφη αδερφική δραστηριότητα ισοδύναμο για ενήλικα δεδομένα της μπίρας σε μπονγκ.
Ωστόσο, προτού γίνει εμμονή στην κοινότητα του φυσικού κρασιού, το porrón ήταν καθημερινό παιχνίδι σε πολλά ισπανικά μπαρ και εστιατόρια, συμπεριλαμβανομένων σημείων στην περιοχή του κόλπου, όπως το El Lopo, το Coqueta και το Teleferic. Μακριά από μια καινούργια μόδα, είναι στην πραγματικότητα μια πολύ παλιά παράδοση: Τα πρώτα porrones στην Καταλονία μπορεί να χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα και ακόμη και παλαιότερα πρωτότυπα μπορεί να έχουν βρεθεί στην αρχαία Αίγυπτο. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν κάτι παρόμοιο που ονομαζόταν ρυτό, ουσιαστικά ένα αγγείο σε σχήμα κέρατος που επέτρεπε ένα ρόφημα να χορηγείται απευθείας στο στόμα, αντί για ένα φλιτζάνι.
Στη σύγχρονη εποχή, το porrón ήταν ένα δημοφιλές όχημα παράδοσης για κρασιά χαμηλής περιεκτικότητας σε αλκοόλ από τη βόρεια Ισπανία, κυρίως Txakoli, που ήταν ένα ελαφρώς αναβράζον βασκικό λευκό κρασί. Η κάβα, ο βασκικός μηλίτης και άλλες ευκολόπιτες ισπανικές ποικιλίες είναι επίσης γεμιστικά porrón.
Εν συνεχεία, το όλο κόνσεπτ φαίνεται να προκαλεί κάποια διαμάχη, καθώς η ιδέα του να σας πιέζουν με δύναμη το υγρό στο λαιμό σας δημόσια, όπως αποδεικνύεται, δεν είναι ελκυστική για όλους. “Αποκαθιστά το PTSD από το να είναι παγωμένο”, παρατήρησε κάποιος, αναφερόμενος στο πραγματικά τρομερό παιχνίδι frat-party που περιλαμβάνει τον Smirnoff Ice. «Είναι πολυτελές waterboarding», έγραψε ένας άλλος.
Προσωπικά, πάντα μου άρεσε η ατμόσφαιρα του porrón. Είναι μια εορταστική επίδειξη, κάτι που ενώνει ένα δωμάτιο ανθρώπων, σαν επευφημίες μετά από ένα τοστ. Είναι μια ασφαλής μορφή κοινής κατανάλωσης ποτού (το στόμιο δεν αγγίζει ποτέ το στόμα), κάτι που είναι δύσκολο να το βρεις αυτές τις μέρες. Είναι φθηνά αν θέλετε να αγοράσετε ένα μόνοι σας. το Spanish Table, το οποίο έχει τοποθεσίες στο Μπέρκλεϋ και το Σαν Φρανσίσκο, πουλά εκδόσεις 500 ml για 19,99 $ και εκδόσεις 1 λίτρου για 24,99 $.
Αλλά, ναι, σίγουρα μπορεί να είναι ακατάστατο. Πολλές φορές, ενώ έπαιρνα ένα porrón, σήκωσα κατά λάθος το κεφάλι μου πριν τελειώσει η χύση του κρασιού, με αποτέλεσμα μια ροή από πικάντικο λευκό κρασί να τρέχει κάτω από το πηγούνι μου και πάνω στο πουκάμισό μου. Αυτό μπορεί να είναι δυσάρεστο, αν και εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι καλύτερο από την εμπειρία να ρίξετε το σάκε στο στόμα σας σε μια σχάρα hibachi.
ΠΗΓΗ: sfchronicle.com
