Το «Παγκόσμιο Πλαίσιο Αναφοράς» (GRF) αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη δήλωση, του τι σημαίνει βιωσιμότητα στον αμπελοοινικό τομέα.
Επί του παρόντος, o Δρ Peter Stanbury του SWR έχει εντοπίσει έως και 70 πρότυπα βιωσιμότητας παγκοσμίως που σχετίζονται με τη βιομηχανία κρασιού. Σε ένα επίπεδο, αυτό είναι λογικό καθώς τα περισσότερα έχουν αναπτυχθεί για να ανταποκρίνονται στις περιβαλλοντικές ιδιαιτερότητες διαφορετικών αμπελουργικών περιοχών. Αυτό καθιστά δυσκολότερο για τους παραγωγούς και τους λιανοπωλητές να συμφωνήσουν σχετικά με το πώς μοιάζουν μεταξύ τους τα ισχυρά πρότυπα βιωσιμότητας, ενώ παράλληλα προκαλεί σύγχυση στους καταναλωτές και εγείρει ανησυχίες σχετικά με το «greenwashing».
Ο Stanbury αφού εξέτασε μια σειρά από αυτά τα πρότυπα βιωσιμότητας, αξιοποιώντας γνώσεις εκτός του αμπελοοινικού τομέα και εντοπίζοντας τομείς με ανεπαρκής πληροφορίες, το SWR κυκλοφόρησε το Παγκόσμιο Πλαίσιο Αναφοράς (GRF) στις 8 Νοεμβρίου. Το GRF καθορίζει τις τρέχουσες βέλτιστες πρακτικές για το πώς φαίνεται η βιωσιμότητα στο κρασί, καλύπτοντας έξι ευρείς τομείς, από τη διακυβέρνηση και τις πρακτικές στον αμπελώνα και το οινοποιείο έως τα ανθρώπινα και κοινωνικά ζητήματα, τη συσκευασία και τη διανομή.
Το νέο πλαίσιο προορίζεται ως εργαλείο συγκριτικής αξιολόγησης, έτσι ώστε η «αειφορία» – που μπορεί να είναι ένας νεφελώδης όρος – να ορίζεται πιο αυστηρά και με μεγαλύτερη σαφήνεια στους καταναλωτές. Το SWR ελπίζει ότι το GRF θα επιτρέψει στους παραγωγούς να αξιολογήσουν την αξιοπιστία των συστημάτων πιστοποίησης και θα βοηθήσει τους φορείς πιστοποίησης να συμφωνήσουν σχετικά με τις βέλτιστες πρακτικές.
«Ο απώτερος στόχος είναι να μπορούν εύκολα οι καταναλωτές να αναγνωρίσουν ένα μπουκάλι κρασιού που παράγεται βιώσιμα», δήλωσε ο Richard Bampfield MW. «Προς το παρόν, υπάρχουν τόσα πολλά προγράμματα βιωσιμότητας του κρασιού που εξουδετερώνουν το ένα το άλλο. Η ιδέα είναι να δημιουργηθεί ένα ενιαίο πρότυπο το οποίο θα περιλαμβάνει όλα τα μέρη της εφοδιαστικής αλυσίδας κρασιού».
Ο Stanbury επιμένει ότι το GRF δεν προορίζεται να είναι ένα άλλο σύστημα για την πιστοποίηση της βιωσιμότητας του κρασιού. «Στόχος μας δεν είναι να προσπαθήσουμε να ορίσουμε λεπτομερείς πρακτικές στον κλάδο του κρασιού, όπως η διαχείριση του νερού, οι οποίες συχνά καθορίζονται από τις τοπικές συνθήκες. Θέλουμε το GRF να μετατραπεί σε μια περιεκτική αναφορά για το πώς μοιάζει η βιωσιμότητα.»
Ενώ υπάρχει αρκετή γνώση σχετικά με τη βιωσιμότητα στους αμπελώνες και τα οινοποιεία, πολύ λιγότερα είναι γνωστά για την υπόλοιπη αλυσίδα εφοδιασμού: ζητήματα όπως η συσκευασία, το βάρος της γυάλινης φιάλης, οι αεροπορικές μεταφορές και η μεταφορά χύδην.
«Οι παραγωγοί μπορεί να πιστεύουν ότι το να είναι βιολογικά, βιοδυναμικά ή αναγεννητικά τα καθιστά βιώσιμα, αλλά οι πρακτικές του αμπελώνα αποτελούν σχετικά μικρό μέρος του οινικού αποτυπώματος άνθρακα», είπε ο Bampfield. Εξ ου και η ανάγκη για ένα καθολικό πρότυπο που να καλύπτει ολόκληρη την εφοδιαστική αλυσίδα του κρασιού. Το SWR έχει τη δυνατότητα υλοποίησης αυτού του πλάνου, καθώς συγκεντρώνει όλα τα μέρη αυτής της αλυσίδας, από παραγωγούς και συσκευαστές έως μεταφορείς και λιανοπωλητές.»
Ο Stanbury παρουσιάζει την βιωσιμότητα ως ένα ταξίδι. «Υπάρχουν τόσα πολλά πράγματα που καταλαβαίνουμε τώρα για τα οποία αδυνατούσαμε πριν από 10 χρόνια. Η βιωσιμότητα εξελίσσεται με την πάροδο του χρόνου. Αυτό που μοιάζει με βιώσιμο πρότυπο ένα χρόνο πριν μπορεί να μην μοιάζει το ίδιο ένα χρόνο αργότερα» αναφέρει.
Το GRF θα επανεξετάζεται και θα ενημερώνεται ετησίως.
