Τα χρόνια άνθησης του κρασιού συνέπεσαν με περιόδους κατά τη διάρκεια και μετά την οικονομική ανάκαμψη, όπως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ή την παγκοσμιοποίηση της δεκαετίας του 2000. Σύμφωνα με τον Cardebat, υπήρξαν υφέσεις κατά τη διάρκεια των ετών ύφεσης και πληθωρισμού της δεκαετίας του 1980, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 ή την κρίση στην κινεζική αγορά ακινήτων το 2017.
Αναλυτικότερα, το κρασί δεν αποτελεί βασικό τρόφιμο από τη δεκαετία του 1960, αλλά μάλλον προϊόν πολυτελείας, το οποίο είναι ιδιαίτερα ευάλωτο στους οικονομικούς κύκλους. «Μόλις εμφανιστεί πληθωρισμός και μείωση του εισοδήματος, οι δαπάνες επικεντρώνονται σε βασικά αγαθά όπως η στέγαση και τα τρόφιμα», εξήγησε ο Cardebat. Ο ίδιος μάλιστα υποστηρίζει ότι το χαμηλότερο σημείο της τρέχουσας παγκόσμιας οικονομικής κρίσης έχει ξεπεραστεί: «Ο πληθωρισμός τίθεται επί του παρόντος υπό έλεγχο.
Την στιγμή που υπάρχει μόνο ασθενής οικονομική ανάπτυξη, υπάρχουν επίσης σημάδια βελτίωσης στις ΗΠΑ. Η αμερικανική ανάπτυξη θα τονώσει τις παγκόσμιες εμπορικές ροές – ακόμη και αν αυτές είναι επί του παρόντος χαμηλές. Ένας νέος οικονομικός κύκλος είναι αρκετά πιθανός, και αυτό θα πρέπει επίσης να βελτιώσει τις πωλήσεις κρασιού». Ως εκ τούτου, προβλέπει σταθεροποίηση της κατανάλωσης κρασιού το 2025.
Παράλληλα, ο Cardebat και ο σύμβουλος Fabrice Chaudier βλέπουν ακόμη και τον κίνδυνο ότι, λόγω της εκκαθάρισης των αμπελουργικών εκτάσεων, «μπορεί να μην υπάρχει αρκετό κρασί για να καλύψει μια πιθανή αύξηση της ζήτησης». Ενώ οι εκχερσώσεις μπορεί να είναι βραχυπρόθεσμα ένα «θετικό κοινωνικό σχέδιο» για τους αμπελουργούς που αγωνίζονται, είναι οικονομικά επικίνδυνες, επειδή δημιουργούν χώρο για τον ανταγωνισμό. «Αν εκχερσώσετε 10.000 εκτάρια στο Μπορντό, 10.000 εκτάρια φυτεύονται στο Μεξικό», επικρίνει ο Cardebat. Πρόκειται για αγορές που θα έπρεπε να είχαν αναπτυχθεί νωρίτερα.
Τέλος, ο Cardebat ζητά μια αντικυκλική στρατηγική: «Οι δύσκολες αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται όταν τα πράγματα πάνε καλά». Αυτό περιλαμβάνει γεωπονικές επενδύσεις όπως ο εμβολιασμός ερυθρών σε λευκές ποικιλίες σταφυλιών ή η μετεγκατάσταση αμπελώνων σε υψηλότερες, πιο δροσερές τοποθεσίες. «Τα χρήματα που δαπανώνται τώρα για την καταστροφή θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για μια μετατροπή», λέει ο Chaudier, ο οποίος επικρίνει ότι η αμπελουργία συχνά ενεργεί χωρίς πρόβλεψη: «Όταν προσκρούει στον τοίχο, το κάνει μετωπικά και με πλήρη ταχύτητα».
