Χτισμένη μεταξύ 1869 και 1883, η Γέφυρα του Μπρούκλιν ήταν η πρώτη κρεμαστή γέφυρα από χάλυβα στον κόσμο, ένα εντυπωσιακό κατόρθωμα της μηχανικής. Η κατασκευή που εκτιμάται σε περίπου 15 εκατομμύρια δολάρια. Ο Τζον Ρόμπλινγκ, ένας από τους εγκεφάλους πίσω από τη γέφυρα, συνειδητοποίησε ότι για να την αγκυροβολήσει εκατέρωθεν του ποταμού East River της Νέας Υόρκης, θα έπρεπε να χαράξουν βαθιές σήραγγες στις ασβεστολιθικές όχθες για να υποστηρίξουν το βάρος της γέφυρας.
Όπως ανέφερε αρχικά η μη κερδοσκοπική δημοσίευση NPR, εάν η πόλη της Νέας Υόρκης μπορούσε να αναπτύξει αυτές τις σήραγγες και να τις νοικιάσει, θα μπορούσε να αντισταθμίσει το ταχέως αυξανόμενο κόστος κατασκευής της γέφυρας. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτή η πρόταση τράβηξε την προσοχή ορισμένων εμπόρων κρασιού που λάτρευαν τις σήραγγες για την αποθήκευση των υγρών προϊόντων τους. Οι Luyties Brothers και το Racky’s Wine Establishment ήταν μερικοί από τους πρώτους που διεκδίκησαν τμήματα των τούνελ. Τα αρχεία της πόλης δείχνουν ότι το 1901, οι «Αδελφοί Luyties πλήρωσαν 5.000 δολάρια για ένα θησαυροφυλάκιο στην πλευρά του Μανχάταν της γέφυρας». Η A. Smith & Company διοχέτευε επίσης περισσότερα από 500 $ ετησίως για να νοικιάσει μια κάβα από το 1901 έως το 1909.
Αλλά ήταν το 1934, το έτος μετά την άρση της Ποτοαπαγόρευσης, που η Anthony Oechs & Co. μετακόμισε στις σήραγγες της πλευράς του Μανχάταν με την κρύπτη κρασιών του και τα χρησιμοποίησε για να αποφέρει μεγάλα κέρδη. Ο σχεδιασμός της γέφυρας επέτρεπε δύο κελάρια κρασιού, ένα σε κάθε ακτή, μαζί με αρκετούς άλλους θολωτούς θαλάμους. Σύμφωνα με αρχειοθετημένα αποκόμματα από την εφημερίδα Brooklyn Daily Eagle, οι σπηλιές κρασιού βρίσκονται 50 πόδια κάτω από την οδό Williams, μεταξύ των καμάρων 27 και 28 της γέφυρας του Μπρούκλιν.
«Αυτά τα κελάρια χτίστηκαν το 1876, περίπου επτά χρόνια πριν από τα επίσημα εγκαίνια της Γέφυρας του Μπρούκλιν», ανέφερε η εφημερίδα. «Από την ίδρυσή τους στέγαζαν τα πιο εκλεκτά κρασιά στη Νέα Υόρκη… «Όταν θεσπίστηκε η 18η Τροποποίηση το 1918, έγιναν το 1933, με την κατάργηση της Ποτοαπαγόρευσης, το σπίτι του Anthony Oechs & Co. μια εταιρεία που ασχολείται με την επιχείρηση κρασιών και οινοπνευματωδών ποτών από το 1846». Σύμφωνα με την Brooklyn Daily Eagle, και όπως θυμάται ένας Theodore Belzener, ο οποίος ήταν εξοικειωμένος με τις σήραγγες, τα κελάρια του Oechs φιλοξενούσαν εκτεταμένες συλλογές κρασιών χωρισμένες σε γαλλικά, ιταλικά και γερμανικά τμήματα.
Ο Belzener θυμάται τους τοίχους του τούνελ να είναι διακοσμημένοι με τοιχογραφίες σε στιλ «παλαιού κόσμου» αυτών των χωρών και των αμπελώνων τους, ζωγραφισμένες από τον Werner C. Vonn Clemm, αντιπρόεδρο του εισαγωγέα ποτών. Είναι σαφές ότι έγιναν σημαντικές προσπάθειες από την εταιρεία για να μετατρέψει τον σκοτεινό και βρώμικο χώρο σε αυτό που ο Belzener περιγράφει ως «ναό του Βάκχου».
Ωστόσο, το 1942, λιγότερο από 10 χρόνια αφότου ο Oechs μετέφερε τη λειτουργία του στις σήραγγες, τα κελάρια κάτω από τη γέφυρα του Μπρούκλιν ανακτήθηκαν από την πόλη της Νέας Υόρκης, πιθανώς για λόγους που σχετίζονται με τον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής είχαν ενταχθεί στον πόλεμο το 1941. Τα υπόγεια κελάρια κρασιών, που κάποτε φιλοξενούσαν την ελίτ των ποτών της Νέας Υόρκης, χρησιμοποιήθηκαν για λίγο για αποθήκευση εφημερίδων, προτού κλείσουν οριστικά για το κοινό.
