Η διάρκεια ζωής ενός ανοιγμένου κρασιού εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του τύπου του κρασιού, των μεθόδων αποθήκευσης και των εργαλείων που χρησιμοποιούνται. Ακολουθούν όσα πρέπει να γνωρίζετε για να αξιοποιήσετε στο έπακρο το κρασί σας μετά το άνοιγμα.
Όταν ανοίγεται μια φιάλη κρασιού, το οξυγόνο αλληλεπιδρά με το κρασί, αλλοιώνοντας τα αρώματα και τη δομή του. Παρόλο που, αυτή η οξείδωση είναι αναπόφευκτη, οι επιπτώσεις της μπορούν να επιβραδυνθούν. Τα κόκκινα κρασιά, με την υψηλότερη περιεκτικότητά τους σε τανίνες, αντιστέκονται γενικά στην οξείδωση καλύτερα από τα λευκά ή ροζέ κρασιά.
Ακολουθεί το χρονικό διάστημα, όπου οι διάφοροι τύποι κρασιού θα παραμείνουν πόσιμοι μετά το άνοιγμα:
Κόκκινα κρασιά: Αυτά μπορούν να διατηρηθούν για 2 έως 5 ημέρες μετά το άνοιγμα. Τα ταννικά κόκκινα κρασιά, όπως το Μπορντό ή το Μπαρόλο, είναι πιο ανθεκτικά από τα ελαφρύτερα κόκκινα κρασιά, όπως το Pinot Noir.
Λευκά και ροζέ κρασιά: Αυτά είναι πιο εύθραυστα και πρέπει να καταναλώνονται εντός 2 έως 3 ημερών. Τα ξηρά λευκά, όπως το Sauvignon Blanc ή το Chardonnay, αντέχουν καλύτερα από τα γλυκά λευκά.
Σαμπάνιες και αφρώδεις οίνοι: Ακόμη και με ασφαλές πώμα, χάνουν γρήγορα τον αφρισμό τους και πρέπει να καταναλώνονται εντός 24 έως 48 ωρών.
Επιδόρπια ή ενισχυμένα κρασιά: Λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε σάκχαρα ή αλκοόλ, αυτά μπορούν να παραμείνουν καλά έως και μία εβδομάδα ή και περισσότερο.
Εν συνεχεία, προκειμένου να πάρει παράταση η διάρκεια ζωής ενός ανοιγμένου μπουκαλιού, είναι σημαντικό να ελαχιστοποιηθεί η έκθεση σε οξυγόνο και να ρυθμιστεί η θερμοκρασία. Η αποθήκευση της φιάλης στο ψυγείο, ανεξάρτητα από το χρώμα της, επιβραδύνει τις χημικές αντιδράσεις και διατηρεί τη φρεσκάδα της.
Μάλιστα, αξίζει να αναφερθεί πως η χρήση ειδικών εργαλείων, όπως αεροστεγή πώματα ή αντλίες κενού, συμβάλλει επίσης στη μείωση της οξείδωσης. Τα προηγμένα εργαλεία, όπως το σύστημα Coravin, σας επιτρέπουν να χύσετε το κρασί χωρίς να αφαιρέσετε τον φελλό, διατηρώντας την ποιότητά του για εβδομάδες ή μήνες. Η αποθήκευση της φιάλης σε όρθια θέση μειώνει την επαφή του κρασιού με τον αέρα, επιβραδύνοντας περαιτέρω την οξείδωση.
Τέλος, τα σημάδια που δείχνουν ότι ένα κρασί έχει χαλάσει περιλαμβάνουν αλλαγές στο χρώμα, όπως το κόκκινο κρασί που γίνεται καφέ ή το λευκό κρασί που γίνεται σκούρο κίτρινο. Τα αλλοιωμένα αρώματα, όπως οι νότες ξιδιού ή ταγγισμένων ξηρών καρπών, υποδηλώνουν προχωρημένη οξείδωση. Επιπλέον, μια επίπεδη ή άγευστη γεύση υποδηλώνει ότι το κρασί έχει περάσει την ακμή του και πρέπει να απορριφθεί.
