απόδοση Ζήσης Πανάγος
Οι μαύρες μέρες ξεκίνησαν όταν έμαθα από έναν επισκέπτη Καναδό φίλο για τον θάνατο ενός από τους πιο ευγενικούς, ευγενικούς και πιο επιδέξιους οινοποιούς Pinot που έχω γνωρίσει, τον Paul Pender της Tawse Winery. Πέθανε σε μια παράλογη και τραγική πράξη βίας το βράδυ της 3ης Φεβρουαρίου, έξω από το εξοχικό του στο Lake Erie. Ένας άγνωστος, που στη συνέχεια κατηγορήθηκε για τη δολοφονία του, είχε (φαίνεται) χτυπήσει την πόρτα του, ζητώντας βοήθεια. Η ξαφνική, πρόωρη απώλεια του Paul έχει αφήσει την οικογένειά του και την ευρύτερη καναδική οινική κοινότητα, με μεγάλη στεναχώρια.
Τρεις εβδομάδες αργότερα, η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Στις αρχές Μαρτίου, το Τσερνόμπιλ δέχτηκε επίθεση, η αγωνία της Μαριούπολης στο νότο είχε αρχίσει και τα παιδιά της Ουκρανίας πέθαιναν, μόνα τους, από αφυδάτωση και υποθερμία σε βομβαρδισμένα διαμερίσματα σε πολιορκημένες πόλεις. Τότε μια σοβαρή συζήτηση για τον «Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο» εμφανίστηκε. Η Ευρώπη γνώρισε τη μεγαλύτερη μετανάστευση προσφύγων από τη δεκαετία του 1940. Εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο ήταν απογοητευμένοι, αν και δέος από τον ηρωισμό και την αξιοπρέπεια του αγώνα της Ουκρανίας. «Γιατί να μην εγκαταλείψουμε τη Μαριούπολη;» ρώτησε ένας παρουσιαστής, επισημαίνοντας ότι οι Ρώσοι είχαν κάνει την πόλη καπνό, ερείπια και ερείπια. «Θέλεις να ζήσεις ως σκλάβος;» απάντησε ο αντιδήμαρχος της πόλης, Σεργκέι Ορλόφ.
Δεν υπάρχει ασυλία από την τραγωδία… σίγουρα όχι στο κρασί ή στον κόσμο του κρασιού. Κάθε ζωή είναι αναντικατάστατη. Στον πόλεμο, όλοι χάνουν είναι η αποτυχία των πάντων.
Η στήλη «Γράμματα από το Κίεβο», που είναι ανοιχτής πρόσβασης στο jancisrobinson.com μας βοηθά να κατανοήσουμε πόσο περιεκτικός είναι ένας πόλεμος καταστροφών για όσους διαχειρίζονται επιχειρήσεις και οινοποιεία της Ουκρανίας. Οι Ρώσοι υποφέρουν επίσης, από την ίδια ανεξήγητη απόφαση του αγανακτισμένου και απομονωμένου δικτάτορά τους. Ωστόσο, επειδή η αλήθεια έχει πλαστογραφηθεί εδώ και καιρό στη Ρωσία, πολλοί Ρώσοι πολίτες δεν έχουν κανένα τρόπο να το καταλάβουν και θεωρούν τον θάνατο των στρατευμένων εγγονών τους, που στάλθηκαν για να δολοφονήσουν Ουκρανούς ξαδέρφους, ως παράξενο είδος πατριωτικής θυσίας. Η ντροπή και η ενοχή θα έρθουν αργότερα, όταν η αλήθεια θα επιστρέψει στη Ρωσία.
«Είναι ένας πόλεμος μεταξύ δύο αδελφικών λαών», μου έγραψε ένας ομογενής Ρώσος οινοποιός. «Ένας από αυτούς επέλεξε να δημιουργήσει το δικό του νέο έθνος και επέλεξε έναν ευρωπαϊκό δημοκρατικό τρόπο με όλα τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του. Ο δικτάτορας του δεύτερου λαού αποφάσισε ότι δεν έχουν δικαίωμα επιλογής.» Δέχτηκε ότι μπορεί να χάσει τα πάντα. «Ένας από τους φίλους μου», συνέχισε, «μου ζήτησε να τον αποκαλώ Σίσυφο. Κάθε φορά που έχει καλά αποτελέσματα στις επιχειρήσεις, τα πάντα καταστρέφονται ξαφνικά και πρέπει να ξαναρχίσει από το μηδέν.» Τα λάθη της δικτατορίας είναι κατάφωρα. Η απομάκρυνση ενός δικτάτορα είναι δαπανηρή. Ενώ, το να αφήσεις έναν δικτάτορα στη θέση του είναι ακόμα πιο δαπανηρό.
Μπορεί το κρασί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την τραγωδία; Βραχυπρόθεσμα, δεν μπορεί. Αυτοί που χάθηκαν τραγικά πρέπει να θρηνηθούν και αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να είναι βιαστική. Δεν υπάρχουν εξηγήσεις για την τραγωδία, αν και η δικαιοσύνη πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο της και να επικρατήσει. Η ανασκαφή της αλήθειας μπορεί να διαρκέσει δεκαετίες.
Το κρασί, όμως, χρειάζεται επίσης μεγάλο χρονικό διάστημα για να ωριμάσει. Οι πρώτοι οινοποιοί κατά μήκος της ακτής της Μαύρης Θάλασσας της νότιας Ουκρανίας, όπως και κατά μήκος της μεσογειακής ακτής της νότιας Γαλλίας, ήταν Έλληνες άποικοι, πολλοί άλλοι ακολούθησαν, και θα ακολουθήσουν στους επόμενους αιώνες. Μόνο η φύση μπορεί να εξαργυρώσει την ασχήμια της ανθρώπινης καταστροφής και το κρασί είναι ένας από τους πιο αξέχαστους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να νιώσουμε αυτή την επανορθωτική δύναμη, μέσω της παρακολούθησης της εποχικής αλλαγής, των συγκεντρωμένων φρούτων, της αφθονίας του φθινοπώρου που μεταμορφώνεται σε μια ομορφιά που μπορούμε να μυρίσουμε και να γευτούμε. Το κρασί, επίσης, είναι μια γιορτή της μοναδικότητας του τόπου, και συγκεκριμένα των τόπων ειρήνης. αυτό αγγίζει τις ψυχές μας καθώς και αναζωογονεί το σώμα μας.
Τέλος, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι παρηγοριά για τα εγκλήματα πολέμου και τις παγκόσμιες τραγωδίες που εκτυλίσσονται γύρω μας. Θα τελειώσουν, όμως, με τις φωνές των χαμένων να μας προτρέπουν να συνεχίσουμε, να ξαναφυτέψουμε και να ξαναφτιάξουμε. Και να τους θυμόμαστε στις πιο λαμπερές, οινοφωτισμένες στιγμές μας…
ΠΗΓΗ: decanter.com
