του Γιάννη Πανάγου
Αμπελουργός και οινοπαραγωγός τέταρτης γενιάς, ο Βασίλης Παναγιώτου, έχει μάθει να εκτιμά με το παραπάνω αυτά που παρέλαβε από τις προηγούμενες γενιές στο ιστορικό αμπελοτόπι της Αττικής και την ίδια στιγμή, δεν κρύβει την αγωνία του για τη δικιά του παρακαταθήκη.
Ξεφυλλίστε και κατεβάστε σε υψηλή ανάλυση το τεύχος 41 του Winetrails
Ίσως είναι αυτός ο λόγος που ένα μεγάλο μέρος της ενέργειάς του τον ξοδεύει στη οργάνωση του μουσείου που έχει δημιουργήσει στις δροσερές υπόγειες διαδρομές του οινοποιείου, όπου οι πολυχρονισμένες φιάλες με τα βιολογικά κρασιά της οικογένειας «ξεκουράζονται» πλάι – πλάι με τα κειμήλια που έχει διασώσει από την μακραίωνη διαδρομή του ιστορικού αμπελώνα.
Πεισματάρης και καλοσυνάτος ταυτόχρονα, ο Βασίλης Παναγιώτου, ξέρει καλά, τόσα χρόνια με το αμπέλι και το κρασί, ότι το μεγαλύτερο προσόν, σ’ αυτή τη δημιουργική πορεία από το αμπέλι μέχρι τη φιάλη, είναι η υπομονή. Έτσι δεν δείχνει να βιάζεται για τον τρύγο που τον περιμένει, παρ΄ότι ο καιρός δείχνει… κρεμασμένος. Αν κάτι τον στεναχωράει πολύ αυτόν τον καιρό, είναι η απουσία εργατών γης, δηλαδή ανθρώπων με τους οποίους θα μπορούσε να ενώσει σ’ αυτή τη φάση τις δυνάμεις του για έναν πετυχημένο τρύγο.
Η θέση όπου βρίσκονται τα αμπέλια του είναι ανεκτίμητης αξίας. Λίγο πριν τον Άγιο Σπυρίδωνα με θέα πανοραμική στον κόλπο του Πόρτο Ράφτη (Μαρκόπουλου) τρία αμπελοτεμάχια, τριών διαφορετικών εποχών, το πρώτο με Σαββατιανό σε κύπελο, δείχνει να έχει ταλαιπωρηθεί από τις επιδρομές των κοπαδιών αιγοπροβάτων που υπάρχουν ακόμα στην περιοχή, ωστόσο, έχει ακόμα ζωή και έχει πολλά να δώσει όταν προχωρήσει η αναγεννητική διαδικασία που έχει βάλει μπροστά ο επίμονος αμπελουργός. Δίπλα, γύρω στα 6 στρέμματα με Ασύρτικο που τρυγήθηκε αρκετά νωρίτερα από άλλες χρονιές, έχει δώσει καλά αποτελέσματα και περιμένει στις δεξαμενές πριν περάσει για κάποιους μήνες σε δρύινα και βαρέλια ακακίας.
Τέλος στην ίδια περιοχή το μεγαλύτερο και ίσως πιο πλούσιο εδαφολογικά αλλά και από πλευράς μικροκλίματος (το βρίσκει καλύτερα ο θαλασσινός αέρας) αμπελοτεμάχιο, φιλοξενεί τα κλίματα του Μερλό και είναι στην ώρα του για τρύγο.
Επιστρέφοντας στο οινοποιείο, που βρίσκεται στον αστικό ιστό του Μαρκόπουλου στο ίδιο οικόπεδο με τη μόνιμη κατοικία της οικογένειας, το μάτι σου πέφτει θέλοντας και μη στην πλούσια συλλογή αντικειμένων οινοποίησης και σε μια άκρη της αυλής βρίσκεται το παλιό πατητήρι. Πρόκειται για μια κατασκευή του 1926, δηλαδή σχεδόν εκατό χρόνων, η εικόνα της οποίας δίνει την αφορμή (με τις περιγραφές του κ. Παναγιώτου) να… αναβιώσει σε όλη του την έκταση το τελετουργικό της οινοποιητικής διαδικασίας εκείνης της εποχής.
Ο παππούς του Βασίλη Παναγιώτου, γεννήθηκε το 1900 και ήταν ο πρώτος από την οικογένεια (με εφτά αγόρια και δύο κορίτσια) που ασχολήθηκε συστηματικά με το αμπέλι και την οινοποίηση, επιστρέφοντας από τον πόλεμο της Μικράς Ασίας. Η πρώτη λοιπόν γενιά με το πατητήρι, η δεύτερη με τη στροφιλιά των πρώτων χρόνων μετά τον πόλεμο η οποία φυλάσσεται επίσης στην αυλή του οινοποιείου και η τρίτη γενιά στο πρόσωπο του Βασίλη Παναγιώτου, έχει δημιουργήσει αυτό που είναι σήμερα το οινοποιείο, μαζί με τους χώρους που φιλοξενούν τα μουσειακά είδη.
