Από το 1970 οι πληθυσμοί των πουλιών έχουν μειωθεί κατά 3 δισεκατομμύρια, σύμφωνα με σχετική μελέτη από το Cornell Lab of Ornithology, ινστιτούτο ερευνών πτηνών και άγριας ζωής στη Νέα Υόρκη. Το μεγαλύτερο ποσοστό των ζημιών αυτών και της απώλειας ζωής δεν είναι άλλο από τα φυτοπροστατευτικά σκευάσματα.
Το έδαφος με τα φυτοφάρμακα καθίστανται τοξικό για την βιοποικιλότητα, καθώς εξοντώνει μικροοργανισμούς που ζουν εκεί και κατά συνέπεια άλλα ζώα. Και δεν είναι μόνο το έδαφος που καθίστανται τοξικό και ακατάλληλο διαβίωσης αλλά και το νερό, από το οποίο ξεδιψούν άφθονα ζώα.
Ξεκινώντας από την εξωτερική επισκόπηση της παρατήρησης και σε συνάρτηση με τα αποτελέσματα των ερευνών, συλλήφθηκε η ιδέα του κατόπιν υλοποιημένου πειράματος τόσο Ιταλία, όσο στην Αργεντινή αλλά και σε πολλές άλλες μεριές του κόσμου. Πρόκειται για την προσέλκυση πτηνών σε αμπελώνες, τόσο για το δικό τους καλό, βρίσκοντας ένα εύφορο έδαφος και σίγουρο θησαυρό τροφής, όσο και για την μετέπειτα εξέλιξη και συσσώρευση εντόμων και τρωκτικών στα αμπέλια.
Ένα από τα πολλά αρνητικά που προκαλούν οι συνεχείς εφαρμογές σκευασμάτωνστα αμπέλια, είναι η αύξηση κόστους για τα προγράμματα εφαρμογής αυτών, αλλά και το μεγάλο κόστος εργασίας. Εκείνο λοιπόν που προτάθηκε, πιο συγκεκριμένα είναι η προσφορά καταφυγίου για πτηνά όπως κάποια είδη κουκουβάγιας και γερακιού, που εξολοθρεύουν τρωκτικά.
Τα τρωκτικά είναι ένα είδος ζώου που μπορεί να καταστεί απειλητικό για το αμπέλι, τρώγοντας βολβούς και γοφάρια. Όσο εκλείπουν αυτά τα ζώα, η επιθέσεις πτηνών στους αμπελώνες ολοένα και αυξάνεται, προδίδοντας έτσι την ανισορροπία του οικοσυστήματος.
Με την προσέλκυση μεγάλων πουλιών, τα εδάφη απαλλάσσονται από τα χημικά και αποκαθίστανται η βιοποικιλότητα. Η «στρατολόγηση» φτερωτών εργατών στους αμπελώνες αποτελεί μέρος της συνολικής ώθησης του οινοποιείου προς την ισορροπία και τη βιωσιμότητα. Τα κυβώτια-καταφύγια για τις κουκουβάγιες μετατρέπουν τους αμπελώνες σε βιοτόπους.
Επιπρόσθετα, μικρά πουλιά είναι επίσης σε θέση να τραφούν με οργανισμούς επιθετικούς για την άμπελο, όπως ο σκόρος ή τα παράσιτα. Γενικά η ιδέα είναι η εφαρμογή ενός «φυσικού» συστήματος αλυσίδας ώστε να αποφευχθούν οι χημικές μέθοδοι απαλλαγής ζημιών. Μέρη αυτού μπορεί να είναι οι πάπιες για να καταναλώνουν σαλιγκάρια και έντομα, τα αρπακτικά για τα τρωκτικά, αλλά και τα κοτόπουλα για να τρώνε τις μύγες.
Η ενθάρρυνση της πανίδας και η εξοικονόμηση νερού βροχής για αμπέλια και ζώα κρίνεται απαραίτητη.
ΠΗΓΗ: ADVISOR wine industry.com
