Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το ελληνικό κρασί είναι ένας ζωντανός οργανισμός που κινείται ανάμεσα σε δύο χρόνους. Από τη μία, το βάρος της μνήμης, των ποικιλιών που άντεξαν αιώνες, των τόπων που έμαθαν να παράγουν κρασί πριν μάθουν να το εμπορεύονται κι από την άλλη η ανυπομονησία μιας νέας γενιάς που ζητά καθαρή έκφραση, διαφοροποίηση και δείγματα γραφής στον τομέα της αειφορίας.
Η ειδική έκδοση Wine Trails – The Top 50 που κρατάτε στα χέρια σας, επιχειρεί να αποτυπώσει ακριβώς αυτό το μεταίχμιο. Πενήντα κρασιά από όλη την Ελλάδα, διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά ενωμένα από μια κοινή φιλοδοξία: Να μιλήσουν με καθαρή φωνή για τον τόπο τους. Από ηφαιστειακά εδάφη που χαρίζουν αλμύρα και νεύρο, μέχρι ορεινούς αμπελώνες που συνδυάζουν ωριμότητα με φρεσκάδα, το ελληνικό κρασί δείχνει όλο και πιο καθαρά σήμερα ότι ξέρει αυτό που είναι και, κυρίως, αυτό που δεν θέλει πια να είναι.
Σε κάθε περίπτωση, ο κλάδος του κρασιού διανύει μια περίοδο ωριμότητας. Οι οινοποιοί δεν πειραματίζονται για να εντυπωσιάσουν αλλά για να αφαιρέσουν. Λιγότερες παρεμβάσεις, περισσότερη ακρίβεια. Λιγότερος θόρυβος στο ποτήρι, περισσότερη διάρκεια στο χρόνο. Τα ελληνικά κρασιά διεκδικούν πλέον αυτοπεποίθηση στο στόμα και καθαρότητα στη μύτη. Και συνέπεια. Το τελευταίο είναι ίσως το μεγαλύτερο κεκτημένο της τελευταίας δεκαετίας.
Κι όμως, τα ζητήματα που πρέπει να λυθούν παραμένουν κρίσιμα. Η κλιματική αλλαγή πιέζει τον αμπελώνα, απαιτώντας νέες πρακτικές και βαθύτερη κατανόηση του terroir. Η εξωστρέφεια συχνά προηγείται της αφήγησης, με αποτέλεσμα το ελληνικό κρασί να ταξιδεύει χωρίς πάντα να συνοδεύεται από την ιστορία του. Παράλληλα, η εσωτερική αγορά δείχνει να χρειάζεται μια καινούργια επανασύνδεση με την ποιότητα, η οποία απαιτεί εκπαίδευση και εμπιστοσύνη. Εδώ παραμένει κυρίαρχο, το ελληνικό κρασί να μην είναι απλώς επιλογή, αλλά συνειδητή στάση.
Οι προτάσεις που προκρίνονται στη φετινή, 10η κατά σειρά, ετήσια έκδοση The Top 50 του Wine Trails δεν είναι μια λίστα προσέγγισης της απολυτότητας. Είναι ένας καθρέφτης της στιγμής. Ένα στιγμιότυπο ενός αμπελώνα που ωριμάζει, που μαθαίνει από τα λάθη του, που τολμά να κοιτάζει μπροστά χωρίς να αποκηρύσσει το παρελθόν του. Αν κάτι αποδεικνύουν αυτά τα κρασιά, είναι ότι το ελληνικό κρασί δεν ζητά πια εναγωνίως την αναγνώριση. Σε ένα βαθμό την έχει. Ζητά χρόνο, χώρο και ειλικρινή διάλογο για όσα μπορούν να γίνουν από όλους όσοι το αγαπούν και το νοιάζονται. Καλές Γιορτές!
