Η απάντηση είναι: Περίπου. Μια πιο μακρά και βοηθητική απάντηση είναι η εξής: ναι, παρόλο που οι αντιλήψεις των καταναλωτών πάνω στο τί αποτελεί ‘’βιωσιμότητα’’ στο κρασί, εξελίσσονται. Στις ΗΠΑ, πάνω από το μισό (58%) των τακτικών καταναλωτών κρασιού δηλώνουν ότι ανησυχούν για την κλιματική αλλαγή και ότι έχουν αναλάβει δράση όσον αφορά το προσωπικό τους αντίκτυπο, ενώ περίπου το ίδιο ποσοστό των τακτικών καταναλωτών στις ΗΠΑ (56%) προσπαθεί να αγοράζει τοπικά προϊόντα. Μια παρόμοια τάση στροφής προς τις τοπικές αγορές έχει επίσης διεισδύσει και σε άλλες αγορές-κλειδιά πάνω στο κρασί, με τους καταναλωτές στην Αυστραλία και τον Καναδά να κινούνται επίσης προς τοπικά προϊόντα έναντι των εισαγόμενων κατά τη διάρκεια του 2020.
Τι είναι αυτό όμως που έχει προκαλέσει αυτή τη τάση τον τελευταίο χρόνο; Όλα τα ανθρώπινα όντα, ψάχνουμε άνεση και κάτι οικείο σε αβέβαιους καιρούς. Από την αρχή της πανδημίας, η επιθυμία για οικειότητα μεταφράστηκε από την επιθυμία για αγορά τοπικών προϊόντων, συμπεριλαμβανομένου του κρασιού. Στις αγορές όπου υπάρχει προσβασιμότητα σε τοπικό κρασί, οι καταναλωτές δηλώνουν ότι αναζητούν ενεργά τοπικές οινικές επιλογές, που οδηγούν σε μια πρόκληση για τη βιομηχανία του κρασιού: πώς μπορεί να ξεπεράσει την εντοπιότητα στις εξαγωγικές αγορές;
Κάποια από τα περιβαλλοντικά οφέλη από την αγορά τοπικών προϊόντων αποτελούν τα λιγότερα χιλιόμετρα και μια πιο μικρή και πιο διάφανη εφοδιαστική αλυσίδα. Παρόλ’αυτά, το κλειδί στο συναίσθημα του καταναλωτή για τις δύο χρονιές που αναφέρονται στο παρόν άρθρο (2020 και 2021) αφορά την επιθυμία του να στηρίξει τοπικές κοινότητες, κάτι που συνδέεται στενά με την ”βιωσιμότητα”. Οι καταναλωτές προτίθενται να εγκαταλείψουν την άνεση για να αποκτήσουν ένα βιώσιμο προϊόν.
Ίσως μια πρόκληση-κλειδί, και ευκαιρία, για το κρασί να βρίσκεται στο γεγονός ότι οι καταναλωτές κρασιού πιστεύουν σήμερα ότι το κρασί-και ειδικά το κρασί σε γυάλινες φιάλες- είναι ήδη ‘’βιώσιμο’’, ειδικά συγκρίνοντάς το με άλλες κατηγορίες ποτών. Όντως, όταν ένα κρασί αναγράφει τον όρο ‘’φυσικό’’ στην μπροστινή ετικέτα αυξάνει την πιθανότητα αγοράς του στις ΗΠΑ κατά 8% σε σύγκριση με ένα κρασί που δεν αναγράφει τον όρο αυτό. Υπάρχει επίσης συχνά μια σύγχυση ανάμεσα στο κρασί που γίνεται με φυσικές μεθόδους έναντι στο κρασί γενικά, διότι πιστεύουν ότι “όλα τα κρασιά είναι φυσικά”.
Δεδομένου των θετικών συνδέσεων που οι καταναλωτές έχουν ήδη με το κρασί και τις γενικές συνδέσεις με το προϊόν, ίσως ένας τρόπος για τους εξαγωγείς να ξεπεράσουν την κίνηση προς την εντοπιότητα είναι να δηλώσουν ξανά τα ‘’φυσικά’’ στοιχεία της κατηγορίας αυτής.
Πηγή wineintelligence.com
